эй гул ба сайри боғ чу боди сабои Марв

ای گل به سیر باغ چو باد صبا مرو

Беруни зи хонае чамани длгшои Марв

بیرون ز خانه ای چمن دلگشا مرو

Миҳроб аз интизори ту оғӯш карда во

محراب از انتظار تو آغوش کرده وا

Бар хонаи худои з барои худои Марв

بر خانه خدا ز برای خدا مرو

Якҷо нишин ба маънии бегона хуй кун

یکجا نشین به معنی بیگانه خوی کن

Беруни зи худ ба ҳар сухании ошнои Марв

بیرون ز خود به هر سخنی آشنا مرو

Номӯси булбули чамани худ мада ба бод

ناموس بلبل چمن خود مده به باد

Чун буии гул ба оҳи насимии зи ҷои Марв

چون بوی گل به آه نسیمی ز جا مرو

Ҷои ту чашми ман буд эй нури чашми ман

جای تو چشم من بود ای نور چشم من

Монанди серума сар зада дар дидаҳо Марв

مانند سرمه سر زده در دیده ها مرو

Ҳар ҷо равад зи соя ҷудо нест офтоб

هر جا رود ز سایه جدا نیست آفتاب

Кам нестам зи сояи ту аз ман ҷудои Марв

کم نیستم ز سایه تو از من جدا مرو

Монанди кӯҳи пой ба доман кашида дор

مانند کوه پای به دامن کشیده دار

Чун барги коҳ бар тарафи каҳрабои Марв

چون برگ کاه بر طرف کهربا مرو

Моҳӣ ба оби зинда ва ман бо висоли ту

ماهی به آب زنده و من با وصال تو

Яъне ки давр аз назари сидои Марв

یعنی که دور از نظر سیدا مرو