Дил аз худ рафтаи шурӣ бар ман девонаи афтода

دل از خود رفته شوری بر من دیوانه افتاده

Ба ҷустуҷӯии ин Тифли оташам дар хонаи афтода

به جستجوی این طفل آتشم در خانه افتاده

Гузари он моҳрӯро бар ман девонаи афтода

گذر آن ماهرو را بر من دیوانه افتاده

Ба побӯсии серум бар остони хонаи афтода

به پابوسی سرم بر آستان خانه افتاده

Куҷои он шамъ бе парвои назар бар ҳолам андозад

کجا آن شمع بی پروا نظر بر حالم اندازد

Ки дилҳо дар раҳаш чун мурдаи парвонаи афтода

که دلها در رهش چون مرده پروانه افتاده

зи ҷӯши булҳавас аз кӯй ӯ берун кунам худ ро

ز جوش بوالهوس از کوی او بیرون کنم خود را

Ки ин кишвар ба дасти мардуми бегонаи афтода

که این کشور به دست مردم بیگانه افتاده

Ба ҷустуҷӯии зулф ӯ шикаста то камар поем

به جستجوی زلف او شکسته تا کمر پایم

Ба домнгириши дастами ҷудо аз шонаи афтода

به دامنگیریش دستم جدا از شانه افتاده

Ба ҳарфи ошнои ҳаргизи дилаш моил наме гардад

به حرف آشنا هرگز دلش مایل نمی گردد

Бутӣ дорам ки табъаш аз сухани бегонаи афтода

بتی دارم که طبعش از سخن بیگانه افتاده

Фалак эй сидои ҳаргиз ба ком ман наме гардад

فلک ای سیدا هرگز به کام من نمی گردد

зи даст кӯтаҳ ам умрӣаст ин паймонаи афтода

ز دست کوته ام عمریست این پیمانه افتاده