Сар магӯ онкӣ шавад хами паии эҳсон касе

سر مگو آنکه شود خم پی احسان کسی

Башикан он даст ки бӯсади лаби домон касе

بشکن آن دست که بوسد لب دامان کسی

Дар таманнои ту миҳроби бағал во карда

در تمنای تو محراب بغل وا کرده

Сӯии масҷиди Марв аз баҳри худои ҷон касе

سوی مسجد مرو از بهر خدا جان کسی

Шона бар даст чу машшота сабо ме гардад

شانه بر دست چو مشاطه صبا می گردد

Хешро ҷамъ кун эй зулфи парешон касе

خویش را جمع کن ای زلف پریشان کسی

эй ки аз ҳоли дил бехабарам май пурсӣ

ای که از حال دل بی خبرم می پرسی

Ҳамчуи ойинаи саропо шудаи ҳайрон касе

همچو آئینه سراپا شده حیران کسی

Чашмам аз ковуши мижгон ту шуд хонаи мӯр

چشمم از کاوش مژگان تو شد خانه مور

Марҳамат чашм надорем зи мижгон касе

مرحمت چشم نداریم ز مژگان کسی

Ҳар киро менагарм ҷома чу гули чоки зи даст

هر که را می نگرم جامه چو گل چاک ز دست

Аз ғамат нест дурустӣ ба гиребон касе

از غمت نیست درستی به گریبان کسی

Чун Сикандар ба лаби ташнаи зи олами мФрст

چون سکندر به لب تشنه ز عالم مفرست

Дам обӣ бидиҳ эй чашмаи ҳайвон касе

دم آبی بده ای چشمه حیوان کسی

Чун нигини номи туро нақш ба дил сохта ам

چون نگین نام تو را نقش به دل ساخته ام

Дастгирӣ бикун эй лаъли Бадахшон касе

دستگیری بکن ای لعل بدخشان کسی

Мо ба таклифи ту чун меҳри баҳри кӯчаи давон

ما به تکلیف تو چون مهر بهر کوچه دوان

Аз ту мо хона бадушем ту меҳмон касе

از تو ما خانه بدوشیم تو مهمان کسی

Сидо синаам аз доғи гулистон шуда аст

سیدا سینه ام از داغ گلستان شده است

Бастаам чашми худ аз сайри гулистон касе

بسته ام چشم خود از سیر گلستان کسی