Дилам дар сина бошад дар танурии мурғи барӣоне

دلم در سینه باشد در تنوری مرغ بریانی

Серум дар ҷайб гардад гирдбодӣ дар биёбоне

سرم در جیب گردد گردبادی در بیابانی

Чу гул ғалтидаам дар хӯни зи фикри ҷомаи гулгунӣ

چو گل غلتیده ام در خون ز فکر جامه گلگونی

Гиребони чокам аз дастнигор покдомонӣ

گریبان چاکم از دست نگار پاکدامانی

Ба пушти боми он Лайлии ҷабини маҳтоби маҷнӯн

به پشت بام آن لیلی جبین مهتاب مجنون

Сар кӯ бошад аз знҷирмўёни снблстонӣ

سر کو باشد از زنجیرمویان سنبلستانی

Ба мағзи устихонам сабз шуд аз бас ки пайконаш

به مغز استخوانم سبز شد از بس که پیکانش

Маро гардӣда чоки сина аз тираши хиёбонӣ

مرا گردیده چاک سینه از تیرش خیابانی

зи девон бӯстонӣ карда бар пои маънии бикрам

ز دیوان بوستانی کرده بر پا معنی بکرم

Буд ҳар нахли мисроъаши арӯси норпстоӣ

بود هر نخل مصراعش عروس نارپستای

з хон аҳл дунётар накарда дастами ангуштӣ

ز خوان اهل دنیاتر نکرده دستم انگشتی

Қаноат кардаам ҳамчун маи нав бо лаби ноне

قناعت کرده ام همچون مه نو با لب نانی

зи урёнии серумро дар канор оварда зонуем

ز عریانی سرم را در کنار آورده زانویم

Маро аз перҳан бошад гиребонӣу домоне

مرا از پیرهن باشد گریبانی و دامانی

Кашам аз хон худ шармандагӣу узри пеши орм

کشم از خوان خود شرمندگی و عذر پیش آرم

Ба сари вақтам агар созад гузар ногоҳ меҳмонӣ

به سر وقتم اگر سازد گذر ناگاه مهمانی

Дар оғӯши падар эй сидо дорам лаби хушкӣ

در آغوش پدر ای سیدا دارم لب خشکی

Маро зодаст модар дар чаҳ вақте дар чаҳ давроне

مرا زادست مادر در چه وقتی در چه دورانی