Ғунча гардид гули қисматам аз кам суханӣ

غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی

Чун нафаси танг шуда рӯзем аз бе даҳанӣ

چون نفس تنگ شده روزیم از بی دهنی

Надиҳади ҳеҷ касе оби суханҳои маро

ندهد هیچ کسی آب سخن های مرا

Шуд дилами хӯн ба таманнои ақиқи Яманӣ

شد دلم خون به تمنای عقیق یمنی

Номи соҳиби ҳунарон то ба қиёмат боқӣаст

نام صاحب هنران تا به قیامت باقیست

Нақши Фарҳод хабар медиҳад аз кӯҳканӣ

نقش فرهاد خبر می دهد از کوهکنی

Муддатӣ шуд ки ба саҳрои ҷунун май гирдам

مدتی شد که به صحرای جنون می گردم

Карда дар хонаи занҷири маро бе ватанӣ

کرده در خانه زنجیر مرا بی وطنی

Ташнаро қатра ба аз гавҳари сероб буд

تشنه را قطره به از گوهر سیراب بود

Даст хушкаст садафи пеши ақиқи Яманӣ

دست خشک است صدف پیش عقیق یمنی

Гирдбодам ба биёбон шудаам саргардон

گردبادم به بیابان شده ام سرگردان

Домани дашт ҷунунаст ба дӯшами кафанӣ

دامن دشت جنون است به دوشم کفنی

Соҳиби иззат зотӣ назанад дами зи ҳасб

صاحب عزت ذاتی نزند دم ز حسب

Ғунча ҳаргиз накунад даъвӣии гули перҳанӣ

غنچه هرگز نکند دعویی گل پیرهنی

Чашми пӯшида гузар мекунам аз боғи ҷаҳон

چشم پوشیده گذر می کنم از باغ جهان

Ин чамани бас ки надорад гул бар сари задане

این چمن بس که ندارد گل بر سر زدنی

Накунад ҷомаи зарбафти бадали аъзо ро

نکند جامه زربفت بدل اعضا را

Назанад сӯрати девори дам аз симтнӣ

نزند صورت دیوار دم از سیمتنی

Умрҳо шуд ки сари хеш ба зону дорам

عمرها شد که سر خویش به زانو دارم

Ғунчаи хсписти марои кори з бе перҳанӣ

غنچه خسپیست مرا کار ز بی پیرهنی

Бемураббӣ нашавад ҳеҷ касе соҳиби ном

بی مربی نشود هیچ کسی صاحب نام

Сангро мекунад афлоки ақиқи Яманӣ

سنگ را می کند افلاک عقیق یمنی

Хӯн ноҳақ нагузорад нафаси қотил ро

خون ناحق نگذارد نفس قاتل را

Шамъро шуд пари парвона ба гардани кафанӣ

شمع را شد پر پروانه به گردن کفنی

Ҳар ки аз базм ҷаҳон рафт ба худ ме гуяд

هر که از بزم جهان رفت به خود می گوید

Нест дар суҳбати ин қавм дигар омаданӣ

نیست در صحبت این قوم دگر آمدنی

Ҷониби анҷуман эй шамъ макун таклифам

جانب انجمن ای شمع مکن تکلیفم

Нест парвонаи ноқобили ман сӯхтанӣ

نیست پروانه ناقابل من سوختنی

Вақт онаст ки афлок шавад зеру зибр

وقت آنست که افلاک شود زیر و زبر

Базми тасвир буд лоиқ бар ҳам задане

بزم تصویر بود لایق بر هم زدنی

Бар заъифон макун изҳори зибардастии хеш

بر ضعیفان مکن اظهار زبردستی خویش

Теша зад бар сари Фарҳоди дам аз кӯҳканӣ

تیشه زد بر سر فرهاد دم از کوهکنی

Сухани хона ба бозор намеояд рост

سخن خانه به بازار نمی آید راست

Доя мегуфт ба гаҳвораи марои ношуданӣ

دایه می گفت به گهواره مرا ناشدنی

Аз маломат накунад аҳли тамаъи андеша

از ملامت نکند اهل طمع اندیشه

намекунад ор аз ин тайифаи рўӣинаҳи танӣ

می کند عار از این طایفه روئینه تنی

Буии хӯн аз даҳани ғунча гул ме ояд

بوی خون از دهن غنچه گل می آید

эй сабои дасти нигаҳи дори зи дандони шиканӣ

ای صبا دست نگه دار ز دندان شکنی

Сидои бас ки ҷаҳон дар назарам танг шудаст

سیدا بس که جهان در نظرم تنگ شدست

Ҷой дар кунҷ қафас кардаам аз бе ватанӣ

جای در کنج قفس کرده ام از بی وطنی