Гул ба сар бар задау по ба ҳино май ое

گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی

Сарви ман аз чаман нашаву намо май ое

سرو من از چمن نشو و نما می آیی

Ҳар ки аз даври туро дид ҷавон ме гардад

هر که از دور تو را دید جوان می گردد

Тозаи рӯз чун Хизр аз оби бақо май ое

تازه روز چون خضر از آب بقا می آیی

Гул кунад ғунчаи сифати хандаи худро пинҳон

گل کند غنچه صفت خنده خود را پنهان

Чун ту дар перҳани шарму ҳаё май ое

چون تو در پیرهن شرم و حیا می آیی

Кӯчаи боғ назарам гашта лаболаби зи гулоб

کوچه باغ نظرم گشته لبالب ز گلاب

Арақи олӯда чу шабнами зи куҷо май ое

عرق آلوده چو شبنم ز کجا می آیی

Ҳар ки дар кӯчаи туро дид маро ме гуяд

هر که در کوچه تو را دید مرا می گوید

Бемуҳобо ба сари кӯии бало май ое

بی محابا به سر کوی بلا می آیی

зи ғизолони ҳарами оҳӯии мишкӣн шуда анд

ز غزالان حرم آهوی مشکین شده اند

Домани афшони зи биёбони хато май ое

دامن افشان ز بیابان خطا می آیی

Каъбау бткдаҳ бар доманат овехта анд

کعبه و بتکده بر دامنت آویخته اند

Ба тавофи дили бечораи мо май ое

به طواف دل بیچاره ما می آیی

Хам шудаи қоматам аз бори ғамат чун миҳроб

خم شده قامتم از بار غمت چون محراب

Баҳр пурсиданам аз баҳри худо май ое

بهر پرسیدنم از بهر خدا می آیی

Сидои бас ки сбкрўҳтар аз барги гулӣ

سیدا بس که سبکروح تر از برگ گلی

Дар чамани пештар аз боди сабо май ое

در چمن پیشتر از باد صبا می آیی