Чаро ба кулбаам эй дилрабо наме ое

چرا به کلبه ام ای دلربا نمی آیی

Ба сӯем эй чамани длгшо наме ое

به سویم ای چمن دلگشا نمی آیی

Ба бандаи хонаи худ по наменаҳй ҳаргиз

به بنده خانه خود پا نمی نهی هرگز

Ту подшоҳӣу сӯии гадо наме ое

تو پادشاهی و سوی گدا نمی آیی

Чу ғунчаи сад гиреҳ афтодааст дар корам

چو غنچه صد گره افتاده است در کارم

Ту пештари зи насими сабо наме ое

تو پیشتر ز نسیم صبا نمی آیی

Қадами зи бори ғамат хам шудаст чун миҳроб

قدم ز بار غمت خم شدست چون محراب

Ба пурсишами з барои худо наме ое

به پرسشم ز برای خدا نمی آیی

Ба ҷустуҷӯии висолат фитодаам аз по

به جستجوی وصالت فتاده ام از پا

Ба дастгирии ман чун Асо наме ое

به دستگیری من چون عصا نمی آیی

Ҳаё агар ба хироми ту сади роҳ шуда

حیا اگر به خرام تو سد راه شده

Кашида бодаи бурун аз ҳаё наме ое

کشیده باده برون از حیا نمی آیی

Дилӣ ки меҳр ту дорад чаро наме пурсӣ

دلی که مهر تو دارد چرا نمی پرسی

Касе ки бо ту буд ошно наме ое

کسی که با تو بود آشنا نمی آیی

Ҳисори офият шамъ нест ҷузи фонӯс

حصار عافیت شمع نیست جز فانوس

Чаро ба хонаи ман беабо наме ое

چرا به خانه من بی ابا نمی آیی

Шабӣ ба кӯии ту бо сад ниёз хоҳам рафт

شبی به کوی تو با صد نیاز خواهم رفت

Агар ту дар талаби сидо наме ое

اگر تو در طلب سیدا نمی آیی