Ҳар шаб аз ёдат мунаввар мекунам кошона ро

هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را

Гирдбоди оҳ май созами чароғи хона ро

گردباد آه می سازم چراغ خانه را

намекунад ушшоқро санги фалохани кӯии ту

می کند عشاق را سنگ فلاخن کوی تو

Ҷӯши савдоӣ ту гирданд сари девона ро

جوش سودای تو گرداند سر دیوانه را

То ба зулфати раҳи наёбади дасти ғаммози насим

تا به زلفت ره نیابد دست غماز نسیم

намекунам хори сари девори Кувайти шона ро

می کنم خار سر دیوار کویت شانه را

Соғари моро задӣ чун лола бар хоки сиёҳ

ساغر ما را زدی چون لاله بر خاک سیاه

Карда чашм бода навишт серумаи дони паймона ро

کرده چشم باده نوشت سرمه دان پیمانه را

эй фалак бар рӯзеи мо танги чашмӣ ҳо макун

ای فلک بر روزیی ما تنگ چشمی ها مکن

Саҳл бошад аз даҳони мӯри бурдани дона ро

سهل باشد از دهان مور بردن دانه را

Калаки худро баъд аз ин дар зери сар на сидо

کلک خود را بعد از این در زیر سر نه سیدا

Муттакоӣ хеш кун шохи гули афсона ро

متکای خویش کن شاخ گل افسانه را