Ба гулшан чун барафрӯзад з май рухсор чун гул ро

به گلشن چون برافروزد ز می رخسار چون گل را

Кунад фаввораи хӯни ғунчаи минқори булбул ро

کند فواره خون غنچه منقار بلبل را

Ба гесуии ъбироФшон агар дар гулистон ояд

به گیسوی عبیرافشان اگر در گلستان آید

Ба рагҳои замин пайванд созад шохи сунбул ро

به رگهای زمین پیوند سازد شاخ سنبل را

Кунад чун муми шамъи сабри истиғнои хубон ро

کند چون موم شمع صبر استغنای خوبان را

Сари таслим май резади дами теғи тағофул ро

سر تسلیم می ریزد دم تیغ تغافل را

зи кунҷи хонаи дигари пой дар майхона нагузорам

ز کنج خانه دیگر پای در میخانه نگذارم

Ба даст овардаам домони минои таваккул ро

به دست آورده ام دامان مینای توکل را

Нигаҳ дорад худо аз сайли офати хоксорон ро

نگه دارد خدا از سیل آفت خاکساران را

Набошад ҳеҷ нақс аз ҷӯши дарёи сояи пул ро

نباشد هیچ نقص از جوش دریا سایه پل را

Ҷаҳони як кӯчаи боғ захм шуд аз ханҷари нозат

جهان یک کوچه باغ زخم شد از خنجر نازت

Нигоҳат чанд бандад бар камари теғи тағофул ро

نگاهت چند بندد بر کمر تیغ تغافل را

зи акси сояи ман кӯҳ монад бар замини паҳлу

ز عکس سایه من کوه ماند بر زمین پهلو

Шикастаи дстбўс панҷаам дӯши таҳаммул ро

شکسته دستبوس پنجه ام دوش تحمل را

Ба роз хеш натавон сохтани муҳаррами дурӯён ро

به راز خویش نتوان ساختن محرم دورویان را

Нигаҳи дор аз забони шонае машшотаи кокул ро

نگه دار از زبان شانه ای مشاطه کاکل را

Тамошои чаман эй сидо беёр агар бошад

تماشای چمن ای سیدا بی یار اگر باشد

Нигаҳ дар дидаи майл оташин донад раги гул ро

نگه در دیده میل آتشین داند رگ گل را