зи доғи дили музайяни сохтам парвонаи худ ро

ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را

Чироғон аз пар товус кардам хонаи худ ро

چراغان از پر طاووس کردم خانه خود را

зи дасти изтироби нафаси тан парвар нёсудам

ز دست اضطراب نفس تن پرور نیاسودم

Сапанд рӯй оташ то накардам донаи худ ро

سپند روی آتش تا نکردم دانه خود را

Сабуӣ мепрессатонро кафи даст гадо дидам

سبوی می پرستان را کف دست گدا دیدم

Ниҳодами меҳри хомӯшӣ ба лаби паймонаи худ ро

نهادم مهر خاموشی به لب پیمانه خود را

зи даст норасоӣ додам аз кафи зулфи ширин ро

ز دست نارسایی دادم از کف زلف شیرین را

Задам чун тешаи охир бар сари худ шонаи худ ро

زدم چون تیشه آخر بر سر خود شانه خود را

зи дасти кӯдакон шаҳр гардидам дили озурда

ز دست کودکان شهر گردیدم دل آزرده

Ба саҳро май барам силии занони девонаи худ ро

به صحرا می برم سیلی زنان دیوانه خود را

Парешони ҳамчу гул дидам ҳавоси аҳли маҷлис ро

پریشان همچو گل دیدم حواس اهل مجلس را

Гиреҳ чун ғунча кардам бар забони афсонаи худ ро

گره چون غنچه کردم بر زبان افسانه خود را

Ҳадиси уқдаи давру дароз зулф ме гӯям

حدیث عقده دور و دراز زلف می گویم

Нигаҳ медорам аз кӯтаҳи забонии шонаи худ ро

نگه می دارم از کوته زبانی شانه خود را

Маро бар печу тоби косаи гирдоб раҳм омад

مرا بر پیچ و تاب کاسه گرداب رحم آمد

Ба дарёи бардаи охири рехтами паймонаи худ ро

به دریا برده آخر ریختم پیمانه خود را

Фиғони аломон аз турбати маҷнӯн илм гардад

فغان الامان از تربت مجنون علم گردد

Ба саҳрои сари даҳуми рӯзӣ агар девонаи худ ро

به صحرا سر دهم روزی اگر دیوانه خود را

Ба мижгони сидои рўбми ғубори остонам ро

به مژگان سیدا روبم غبار آستانم را

Кашам дар чашми худ чун серумаи гирди хонаи худ ро

کشم در چشم خود چون سرمه گرد خانه خود را