Соқио май даҳ ки мавҷ ӯ барад аз ҷои маро

ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا

Грдбодосо ба як давр афганд аз пои маро

گردبادآسا به یک دور افگند از پا مرا

Беҷунунӣ нестам аз соя ваҳшат ме кунам

بی جنونی نیستم از سایه وحشت می کنم

Нола занҷир меояд зи нақши пои маро

ناله زنجیر می آید ز نقش پا مرا

Ташнаам ҳамчун садафи як қатра серобам кунад

تشنه ام همچون صدف یک قطره سیرابم کند

Нестам гирдоб саргардон кунад дарёи маро

نیستم گرداب سرگردان کند دریا مرا

Аз ғами фардо ба чашми ашкборм нам намонад

از غم فردا به چشم اشکبارم نم نماند

намеравад чун шамъи охири сари дарин савдои маро

می رود چون شمع آخر سر درین سودا مرا

Юсуфам бошад канори шаҳри оғӯши падар

یوسفم باشد کنار شهر آغوش پدر

Чун даҳон гург бошад лолаи саҳрои маро

چون دهان گرگ باشد لاله صحرا مرا

Донаи холи ту ҳар ҷо паҳн созад доми хеш

دانه خال تو هر جا پهن سازد دام خویش

Болҳо пайдо шавад чун мӯр аз аъзои маро

بالها پیدا شود چون مور از اعضا مرا

Хонаи дили сидо аз ғайр холӣ карда ам

خانه دل سیدا از غیر خالی کرده ام

намедиҳад баҳри тасаллии ваъда бар фардои маро

می دهد بهر تسلی وعده بر فردا مرا