Ғунча хусбиҳо дар оғӯш чаман дорад маро

غنچه خسبی ها در آغوش چمن دارد مرا

Ҳифзи об рӯй сар дар перҳан дорад маро

حفظ آب روی سر در پیرهن دارد مرا

Чун сапанди имрӯз беоромам аз савдои ҳинд

چون سپند امروز بی آرامم از سودای هند

Ёди хокстрншинӣ беватан дорад маро

یاد خاکسترنشینی بی وطن دارد مرا

намехӯрам аз баҳри як мисроъи чандини печу тоб

می خورم از بهر یک مصراع چندین پیچ و تاب

Мӯии оташи дидаи савдоӣ сухан дорад маро

موی آتش دیده سودای سخن دارد مرا

Ғунчаи тасвирро аз нола оварадам ба ҳарф

غنچه تصویر را از ناله آوردم به حرف

Бар лаби ангушти таҳайюри он даҳан дорад маро

بر لب انگشت تحیر آن دهن دارد مرا

То шуд ӯ аз базми берун ман шудам хилват нишин

تا شد او از بزم بیرون من شدم خلوت نشین

Ёди умри рафтаи давр аз анҷуман дорад маро

یاد عمر رفته دور از انجمن دارد مرا

Пушти худ бар бесутун чун нақши ширин монда ам

پشت خود بر بیستون چون نقش شیرین مانده ام

Ҳамчуи ширини кории худ кӯҳкан дорад маро

همچو شیرین کاری خود کوهکن دارد مرا

Сидо бар куштаи симоб ҳасрат ме хӯрам

سیدا بر کشته سیماب حسرت می خورم

Бас ки бе ороми он симин бадан дорад маро

بس که بی آرام آن سیمین بدن دارد مرا