Ғунча хусбӣ бошад аз сайри чамани ойини мо

غنچه خسبی باشد از سیر چمن آئین ما

Бар сари мо бас буд шохи гули болини мо

بر سر ما بس بود شاخ گل بالین ما

Пой хоб олуд мо дар зери домани серумаи гашт

پای خواب آلود ما در زیر دامن سرمه گشت

Кӯҳ дар фарёд шуд чун Кебек аз тамкини мо

کوه در فریاد شد چون کبک از تمکین ما

Акси мо ойинаҳоро кард боғи длгшо

عکس ما آئینه ها را کرد باغ دلگشا

наме тавон гулдастаи баст аз ҷабҳа бе чини мо

می توان گلدسته بست از جبهه بی چین ما

Муттакои мо каф дастасту хасми мо ҳануз

متکای ما کف دست است و خصم ما هنوز

Санг бар сар мезанад аз ҳасрати болини мо

سنگ بر سر می زند از حسرت بالین ما

Аз навой нағз во шуд дар биравӣ боғбон

از نوای نغز وا شد در بروی باغبان

Ҳалқа гӯшӣ нашуд афсонаи рангини мо

حلقه گوشی نشد افسانه رنگین ما

Дасти худ аз баҳри эҳсони карямон баста ем

دست خود از بحر احسان کریمان بسته ایم

Чашмаи оби ҳаёти мо дили хунини мо

چشمه آب حیات ما دل خونین ما

Сидо аз бас ки фикри мо баланд афтода аст

سیدا از بس که فکر ما بلند افتاده است

Пеши пой худ набинад хасми кӯтаҳи байни мо

پیش پای خود نبیند خصم کوته بین ما