Гирдбодами домани саҳро ватан бошад маро
گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا
Хона бар дӯшии кулоҳ ва перҳан бошад маро
خانه بر دوشی کلاه و پیرهن باشد مرا
Юсуфи умед ман умрӣаст афтода ба чоҳ
یوسف امید من عمریست افتاده به چاه
Май кашам аз чоҳу мӯегар расан бошад маро
می کشم از چاه و مویی گر رسن باشد مرا
Қисмат ман нест аз дарё ба ҷузи як қатраи об
قسمت من نیست از دریا به جز یک قطره آب
Чун садаф бо онкии дандон ва даҳан бошад маро
چون صدف با آنکه دندان و دهن باشد مرا
Булбулони рафтанд аз саҳни гулистони хонаи хез
بلبلان رفتند از صحن گلستان خانه خیز
Бенавоем ҳамнишин зоғ ва заған бошад маро
بینوایم همنشین زاغ و زغن باشد مرا
намешавад аҳволи ман равшану калаки тираи бахт
می شود احوال من روشن و کلک تیره بخت
Ин чароғи куштаи шамъ анҷуман бошад маро
این چراغ کشته شمع انجمن باشد مرا
Зоди роҳи хона бар дуашон ба манзил ме диҳанд
زاد راه خانه بر دوشان به منزل می دهند
Рӯзеи омодаи берун аз ватан бошад маро
روزیی آماده بیرون از وطن باشد مرا
Ғунчаи тасвирам ва аз ман шукуфтан рафта аст
غنچه تصویرم و از من شکفتن رفته است
Рӯзгорӣ шуд ки сар дар перҳан бошад маро
روزگاری شد که سر در پیرهن باشد مرا
Хомаамро нест дар таҳрири ҳоҷат бо дуот
خامه ام را نیست در تحریر حاجت با دوات
Ҳамчуи нофармони забон бедаҳан бошад маро
همچو نافرمان زبان بی دهن باشد مرا
Рӯзгорӣ шуд хамӯшӣ пеша худ карда ам
روزگاری شد خموشی پیشه خود کرده ام
Сӯрати деворҳо ёр сухан бошад маро
صورت دیوارها یار سخن باشد مرا
Нестам эмини зи дасти нафаси шайтони соъатӣ
نیستم ایمن ز دست نفس شیطان ساعتی
Дар ду ҷониби душман бероҳзан бошад маро
در دو جانب دشمن بی راهزن باشد مرا
То ба рӯй сафҳа кардам зулфи мишкӣнаши рақам
تا به روی صفحه کردم زلف مشکینش رقم
Кӯчаи мстри биёбон хутан бошад маро
کوچه مسطر بیابان ختن باشد مرا
Дар ба рӯем боғбон аз бетамизӣ баста аст
در به رویم باغبان از بی تمیزی بسته است
Андалебами хонаи берун аз чаман бошад маро
عندلیبم خانه بیرون از چمن باشد مرا
Май барад эй сидои ҳасрат ба калаками ҷӯии шер
می برد ای سیدا حسرت به کلکم جوی شیر
Ҳамзабон аз бас ки он шер даҳан бошад маро
همزبان از بس که آن شیر دهن باشد مرا