Гули ним дар бар либос муҳтарам бошад маро

گل نیم در بر لباس محترم باشد مرا

Сарву боғами ҷома аз барг карам бошад маро

سرو و باغم جامه از برگ کرم باشد مرا

Аҳли дунёгар ба сӯии хона таклифам кунанд

اهل دنیا گر به سوی خانه تکلیفم کنند

Қатъи раҳ кардани биёбон адам бошад маро

قطع ره کردن بیابان عدم باشد مرا

Чун садаф бо қатраи обӣ қаноат ме кунам

چون صدف با قطره آبی قناعت می کنم

Аз фалаки солӣ агар умед нам бошад маро

از فلک سالی اگر امید نم باشد مرا

Суфраи манъам буд занҷири пои орзӯ

سفره منعم بود زنجیر پای آرزو

Боми зиндони хонаи аҳл карам бошад маро

بام زندان خانه اهل کرم باشد مرا

Ҳар ки бар сар вақтам ояд мекунам ӯро нисор

هر که بر سر وقتم آید می کنم او را نثار

Ҳамчуи гулгар домании пар аз дирам бошад маро

همچو گل گر دامنی پر از درم باشد مرا

Номаамро ҳоҷён бо дида худ ме баранд

نامه ام را حاجیان با دیده خود می برند

Хома аз мижгони оҳӯӣ ҳарам бошад маро

خامه از مژگان آهوی حرم باشد مرا

намекашад шармандагии ҳмол аз пушти ду то

می کشد شرمندگی حمال از پشت دو تا

Сади роҳи орзӯҳо қад хам бошад маро

سد راه آرزوها قد خم باشد مرا

Ғунча ам кардам ба андаки илтифотии тоза рӯй

غنچه ام کردم به اندک التفاتی تازه روی

Интизорӣ бар насим субҳдам бошад маро

انتظاری بر نسیم صبحدم باشد مرا

Шохи нахли пурсамар дар бӯстон бошад ду то

شاخ نخل پرثمر در بوستان باشد دو تا

Рӯзи ҳашари умедҳо аз пушт хам бошад маро

روز حشر امیدها از پشت خم باشد مرا

Эҳтиёҷи шоҳ аз дарвеш бошад бештар

احتیاج شاه از درویش باشد بیشتر

Косаи дасти гадои ҷом ҷам бошад маро

کاسه دست گدایی جام جم باشد مرا

Аз чамангар буи гул ояд наме ҷанбами зи ҷо

از چمن گر بوی گل آید نمی جنبم ز جا

Ҳамнишин то хомаи мишкӣн рақам бошад маро

همنشین تا خامه مشکین رقم باشد مرا

Пайрави озодагон осӯдааст аз захми хор

پیرو آزادگان آسوده است از زخم خار

Дар биёбони кафши пои нақш қадам бошад маро

در بیابان کفش پا نقش قدم باشد مرا

Ғунча хусбам худ з ҷо бархезам ва худ во шавам

غنچه خسبم خود ز جا برخیزم و خود وا شوم

То кӣ имдод аз насим субҳдам бошад маро

تا کی امداد از نسیم صبحدم باشد مرا

Дасти худ аз қитъаи таърих кӯтаҳ карда ам

دست خود از قطعه تاریخ کوته کرده ام

Шоҳиди рӯзи ҷазои лавҳ ва қалам бошад маро

شاهد روز جزا لوح و قلم باشد مرا

Май барам эй сидои ҳасрат ба дасти барги ток

می برم ای سیدا حسرت به دست برگ تاک

Дидани аҳли карами асбоб ғам бошад маро

دیدن اهل کرم اسباب غم باشد مرا