Пераму бори гарон бар каф Асо бошад маро

پیرم و بار گران بر کف عصا باشد مرا

Уфтам аз погар ба паҳлу муттако бошад маро

افتم از پا گر به پهلو متکا باشد مرا

Раҳм меояд ба саргардонем парвона ро

رحم می آید به سرگردانیم پروانه را

Хонаи равшан аз чароғ Асия бошад маро

خانه روشن از چراغ آسیا باشد مرا

Аз забон хомаам берун намеояд садо

از زبان خامه ام بیرون نمی آید صدا

Дар гулистони андалеб бенаво бошад маро

در گلستان عندلیب بینوا باشد مرا

намезанад паҳлуи кулоҳи ман ба тоҷи хусравӣ

می زند پهلو کلاه من به تاج خسروی

Соғари ҷами косаи даст гадо бошад маро

ساغر جم کاسه دست گدا باشد مرا

намезанад чун сабзаи бегона бар ман дасти рад

می زند چون سبزه بیگانه بر من دست رد

Бо вуҷӯди онкии гулчин ошно бошад маро

با وجود آنکه گلچین آشنا باشد مرا

Нест ҳамчун ғунчаам дилтангӣ бо мушти зар

نیست همچون غنچه ام دلتنگی با مشت زر

Ҳамчуи барги токи доими даст во бошад маро

همچو برگ تاک دایم دست وا باشد مرا

Дорам аз фикри сухани пайвастаи рӯ бар осмон

دارم از فکر سخن پیوسته رو بر آسمان

Дар гулистони сина чун гул бар ҳаво бошад маро

در گلستان سینه چون گل بر هوا باشد مرا

Шуъларо набӯд ба ҷузи боли самандари қадрдон

شعله را نبود به جز بال سمندر قدردان

Шамъам ва дар дидаи парвона ҷо бошад маро

شمعم و در دیده پروانه جا باشد مرا

Чашми перонро тамошои чаман зебанда аст

چشم پیران را تماشای چمن زیبنده است

Беди маҷнӯнами назар бар пушт по бошад маро

بید مجنونم نظر بر پشت پا باشد مرا

Сидо чун ғофилон дар банд ҳастӣ монда ам

سیدا چون غافلان در بند هستی مانده ام

Бар камари занҷир аз банд қабо бошад маро

بر کمر زنجیر از بند قبا باشد مرا