Бут наққош дорад нақши ширин
بت نقاش دارد نقش شیرین
Харобаши хонаи суратгари чин
خرابش خانه صورتگر چین
Нигорин панҷааш аз хӯни булбул
نگارین پنجه اش از خون بلبل
Кафши барги гули ангуштони раги гул
کفش برگ گل انگشتان رگ گل
Неи калакаши зи ранги доғи лола
نی کلکش ز رنگ داغ لاله
Кашида серума дар чашми пиёла
کشیده سرمه در چشم پیاله
Ба наққошӣ чу дасти худ илм кард
به نقاشی چو دست خود علم کرد
Сари ангушти наққошон қалам кард
سر انگشت نقاشان قلم کرد
Гули тасвир ӯ болида аз бӯ
گل تصویر او بالیده از بو
Тамошои маҳви ранги таҳта ӯ
تماشا محو رنگ تخته او
зи мавҷи оби ҳайвонаши сиёҳӣ
ز موج آب حیوانش سیاهی
Буд нақш бар обаши пушти моҳӣ
بود نقش بر آبش پشت ماهی
Ба ҳар ҷои калаки худ дар кори баста
به هر جا کلک خود در کار بسته
Дили сӯратгарони зангори баста
دل صورتگران زنگار بسته
Кунад он шӯх дар ҳар хонаи мأўо
کند آن شوخ در هر خانه مأوا
Шавад он хонаи гулзори тамошо
شود آن خانه گلزار تماشا
Буд авроқи машқаши дафтари гул
بود اوراق مشقش دفتر گل
Ба дасташи калаки мӯи мижгони булбул
به دستش کلک مو مژگان بلبل
зи ҷӯши ранги шингарфаши пиёла
ز جوش رنگ شنگرفش پیاله
Намоён карда худро ҳамчуи лола
نمایان کرده خود را همچو لاله
Намӯда пайчак мем даҳон ро
نموده پیچک میم دهان را
Шикастаи косаи лаъл батон ро
شکسته کاسه لعل بتان را
Кашида хиҷлат аз гулҳои зардаш
کشیده خجلت از گلهای زردش
Фалак то гашта зарфи лоҷувардаш
فلک تا گشته ظرف لاجوردش
з ранг ӯст Юсуф дар иморӣ
ز رنگ اوست یوسف در عماری
з калак ӯст равад нили ҷорӣ
ز کلک اوست رود نیل جاری
Барои поибўс ӯ нишаста
برای پایبوس او نشسته
Чу нақши бӯрёи ранги шикаста
چو نقش بوریا رنگ شکسته
Кашад чун сӯрати ҳуру парӣ ро
کشد چون صورت حور و پری را
Дароради ҷон ба тани сӯратгарӣ ро
درآرد جان به تن صورتگری را
зи файзи панҷа ӯ калаки тасвир
ز فیض پنجه او کلک تصویر
Кунад бе ҷунбиши ангушти таҳрир
کند بی جنبش انگشت تحریر
Баҳор аз дасти рангомезяш танг
بهار از دست رنگ آمیزیش تنگ
Ниҳолаши ҷилва гар гардад ба ҳар ранг
نهالش جلوه گر گردد به هر رنگ
Ба калак ӯ диҳад то дасти байъат
به کلک او دهد تا دست بیعت
Парида ранг аз гулҳои ҷинат
پریده رنگ از گلهای جنت
зи аксаш то даройади ранг бар рӯ
ز عکسش تا درآید رنگ بر رو
Шудаи ойинаи маҳви сӯрат ӯ
شده آئینه محو صورت او
Гузорад пой бар ҳар остона
گذارد پای بر هر آستانه
Кунад он хонаро ойинаи хона
کند آن خانه را آئینه خانه
Ба калак худ намесозад ситам ро
به کلک خود نمی سازد ستم را
Кунад ангушт ӯ кори қалам ро
کند انگشت او کار قلم را
Назар бар сӯраташ ҳар каси кшодаҳ
نظر بر صورتش هر کس کشاده
Чу сӯрати пушт бар девор дода
چو صورت پشت بر دیوار داده
Ҳаваси ҳайрони сарви қомат ӯ
هوس حیران سرو قامت او
Тамошои ишқи бози сӯрат ӯ
تماشا عشق باز صورت او
зи тасвири гулаши олами чамани зор
ز تصویر گلش عالم چمن زار
Расидаи шохи гулро сар ба девор
رسیده شاخ گل را سر به دیوار
Табассум бар лабаши рози наҳуфта
تبسم بر لبش راز نهفته
зи рӯйиш гул кунад ранги шукуфта
ز رویش گل کند رنگ شکفته
Аён аз сӯрат ӯ длнўозӣ
عیان از صورت او دلنوازی
Буд калакаши паии найранги бозӣ
بود کلکش پی نیرنگ بازی
Шафақ аз ранг ӯ дар хӯн нишаста
شفق از رنگ او در خون نشسته
Ҳино дар зери поиши нақши баста
حنا در زیر پایش نقش بسته
Чу гирад бар кафи худ калаки паргор
چو گیرد بر کف خود کلک پرگار
Кунад сӯрати кашонро нақши девор
کند صورت کشان را نقش دیوار
Қалам дар дасти наққошони даврон
قلم در دست نقاشان دوران
Буд монанди чӯби рнгризон
بود مانند چوب رنگریزان
Кафи сӯратгаронро баста бар чӯб
کف صورتگران را بسته بر چوب
Қалам дар роҳ ӯ гардӣда ҷоруб
قلم در راه او گردیده جاروب
зи дасташ гул кунад ҳар ҷо гулӣ ҳаст
ز دستش گل کند هر جا گلی هست
Надидаи каси чунин устод гулдаст
ندیده کس چنین استاد گلدست
Таманнои висоли он хуҷаста
تمنای وصال آن خجسته
Ба дил ҳар кас ба рангии нақши баста
به دل هر کس به رنگی نقش بسته
Маро аз сӯраташ ҷон ёфт ҳастӣ
مرا از صورتش جان یافت هستی
Буд корам кунун сӯрати парастӣ
بود کارم کنون صورت پرستی
Дамад аз даст ӯ гулдастаи даста
دمد از دست او گلدسته دسته
зи ангуштони худ гулдастаи баста
ز انگشتان خود گلدسته بسته
Ба ҳар ҷои калаки мӯӣ ӯ расида
به هر جا کلک موی او رسیده
Чу зулфи дилбарони сунбули дамида
چو زلف دلبران سنبل دمیده
Буд гавҳари ятеми муҳраи сангаш
بود گوهر یتیم مهره سنگش
Садаф бошад суфоли ҷоми рангаш
صدف باشد سفال جام رنگش
Кашадгар дасти худ як соъат аз кор
کشد گر دست خود یک ساعت از کار
Шавад чун гули гиребони чоки девор
شود چون گل گریبان چاک دیوار
зи сӯрати хона ҳар ки по кашида
ز صورت خانه هر که پا کشیده
Ба домани гиряши сӯрати давида
به دامن گیریش صورت دویده
Гулаши зи оби таровати тоза ва тар
گلش ز آب طراوت تازه و تر
Саодати хомаашро ёру ёвар
سعادت خامه اش را یار و یاور
Чу ояд дар назари қади расояш
چو آید در نظر قد رسایش
Кашам дар дидаи худ нақши поиш
کشم در دیده خود نقش پایش
Ба поиши кафши рангини ғунчаи гул
به پایش کفش رنگین غنچه گل
Ба рӯй ӯст нақши чашми булбул
به روی اوست نقش چشم بلبل
Паии побӯсии ءи он сӯрати чин
پی پابوسی ء آن صورت چین
Кунад рухсори худро нақши қолин
کند رخسار خود را نقش قالین
зи даст ӯ қалам то рӯ баровард
ز دست او قلم تا رو برآورد
Ба васф ӯ забонам мӯ баровард
به وصف او زبانم مو برآورد
Надорам тоби он хуршеди оҳанг
ندارم تاب آن خورشید آهنگ
Маро аз дидан ӯ май пурди ранг
مرا از دیدن او می پرد رنگ
Тарошади хомаи мӯеи худ аз хор
تراشد خامه مویی خود از خار
Агар нақш маро бинад ба девор
اگر نقش مرا بیند به دیوار
Шавам охири зи савдояши қаландар
شوم آخر ز سودایش قلندر
Гузорами ҳамчуи калакаши мӯӣ бар сар
گذارم همچو کلکش موی بر سر
Биёи соқии маро аз худ хабар кун
بیا ساقی مرا از خود خبر کن
Чу мавҷи бодаи нақши тоза сар кун
چو موج باده نقش تازه سر کن
Диламро софи гардон аз кдрўт
دلم را صاف گردان از کدروت
Буд ойинаам дар банди сӯрат
بود آئینه ام در بند صورت
Бидиҳ чун сидои Киеви рафеъам
بده چون سیدا کیف رفیعم
Ки то рӯз ҷазо бошад шафиъам
که تا روز جزا باشد شفیعم