Нигор таштгар дорад дили сахт

نگار طشتگر دارد دل سخت

Маро бошад чу ангушташи сияҳи бахт

مرا باشد چو انگشتش سیه بخت

Чу ангушт аз саводаши мунфаили шом

چو انگشت از سوادش منفعل شام

Раҳ омад шудан гум карда айём

ره آمد شدن گم کرده ایام

Дукон ӯст пар аз оташи гул

دکان اوست پر از آتش گل

Дам ӯ оҳи оташбори булбул

دم او آه آتشبار بلبل

Чаҳ дукони каъба оташ прессатон

چه دکان کعبه آتش پرستان

Чаҳ дами боди сумуми дашти ҳурмон

چه دم باد سموم دشت حرمان

Танами бгдохтаҳ аз оташ ӯ

تنم بگداخته از آتش او

Буд чун шуълаи қади саркаш ӯ

بود چون شعله قد سرکش او

Чаҳ оташи барқ аз дӯдаши рамида

چه آتش برق از دودش رمیده

зи бимаши шуъла дар санг орамида

ز بیمش شعله در سنگ آرمیده

Ба ёдаши сӯхтам бунёд ҳастӣ

به یادش سوختم بنیاد هستی

Шуд акнӯн пешаам оташи парастӣ

شد اکنون پیشه ام آتش پرستی

Чу ангушт оташам афганда бар ҷон

چو انگشت آتشم افگنده بر جان

Сари худ дидаам дар пои санадон

سر خود دیده ام در پای سندان

Чаҳ санадон рӯй ӯ ойинаи рӯҳ

چه سندان روی او آئینه روح

Чаҳ санадони лангарӣ дар киштии Нӯҳ

چه سندان لنگری در کشتی نوح

зи кӯҳи қофи бардаи офарин ро

ز کوه قاف برده آفرین را

Шикастаи гардани гови замин ро

شکسته گردن گاو زمین را

Дӯконашро набошад аз каси андӯҳ

دکانش را نباشد از کس اندوه

з санадонаст ӯро пушт бар кӯҳ

ز سندان است او را پشت بر کوه

Дукон ӯ буд сари манзили ман

دکان او بود سر منزل من

Буд чун кӯраи оташи дили ман

بود چون کوره آتش دل من

Чаҳ кӯраи зарфи оташбори даврон

چه کوره ظرف آتشبار دوران

Чаҳ кӯраи осмон аз ваии ҳаросон

چه کوره آسمان از وی هراسان

Агар як дам шавам аз васл ӯ давр

اگر یک دم شوم از وصل او دور

Кунад ҳар мӯ дар аъзои кори анбўр

کند هر مو در اعضا کار انبور

Чаҳ анбўри аждаҳои одамии хор

چه انبور اژدهای آدمی خوار

Халосӣ ёфтан зу ҳаст душвор

خلاصی یافتن زو هست دشوار

Ғамаш оташ зада дар хонаи ман

غمش آتش زده در خانه من

намеояд сӯии кошонаи ман

نمی آید سوی کاشانه من

Рӯм ҳар рӯз бар тўФи дӯконаш

روم هر روز بر طوف دکانش

Сари худро нуҳум бар остонаш

سر خود را نهم بر آستانش

зи аҳволи дилам ӯро хабари не

ز احوال دلم او را خبر نی

Ба болинами дамӣ ӯро гузари не

به بالینم دمی او را گذر نی

Марои савдоӣ ӯ бетоб карда

مرا سودای او بی تاب کرده

Диламро оташ ӯ об карда

دلم را آتش او آب کرده

Агар мешуд маро аз зари дами гарм

اگر می شد مرا از زر دم گرم

Дил чун оҳанаш ме сохтам нарм

دل چون آهنش می ساختم نرم

Маро аз безарӣ бошад рухи зард

مرا از بی زری باشد رخ زرد

Абас май кӯбам акнӯн оҳани сард

عبث می کوبم اکنون آهن سرد

Бидиҳ соқии шароб бе ғаши ман

بده ساقی شراب بی غش من

Дам обӣ бизан бар оташи ман

دم آبی بزن بر آتش من

Ба ҷонами шуълаи ғам оташ афрӯхт

به جانم شعله غم آتش افروخت

Дилам чун сидо аз тишнагии сӯхт

دلم چون سیدا از تشنگی سوخت