Биё эй соқии майхонаи обод
بیا ای ساقی میخانه آباد
Барор аз остини бозуии имдод
برآر از آستین بازوی امداد
Ба хок афтодаам чун сояи ток
به خاک افتاده ام چون سایه تاک
Гарм созад маро бурдор аз хок
گرم سازد مرا بردار از خاک
Ба доми нафас бе парвои асирам
به دام نفس بی پروا اسیرم
з рӯй лутфи дастами гири перам
ز روی لطف دستم گیر پیرم
Ҳанузам ҳаст дар дили қасди исён
هنوزم هست در دل قصد عصیان
Халосами соз аз васвоси шайтон
خلاصم ساز از وسواس شیطان
Май бо ман бидиҳ Мансури кирдор
می با من بده منصور کردار
Гунаҳи горми гунаҳи горми гунаҳи гор
گنه گارم گنه گارم گنه گار
зи асрори ҳақиқати гирдами огоҳ
ز اسرار حقیقت گردم آگاه
Насозам аз ҳақиқати дасти кӯтоҳ
نسازم از حقیقت دست کوتاه
Забонам сабз гардад ҳамчуи сӯсан
زبانم سبز گردد همچو سوسن
зи калакам сафҳа гардад саҳни гулшан
ز کلکم صفحه گردد صحن گلشن
Сухани срсозм аз наъти паямбар
سخن سرسازم از نعت پیمبر
Даҳонро пар кунам аз лаълу гавҳар
دهان را پر کنم از لعل و گوهر
Шаби мавлуди он хуршеди афлок
شب مولود آن خورشید افلاک
Батонро обрӯҳо рехт бар хок
بتان را آبروها ریخت بر خاک
Шикаст омад ба дайн бут прессатон
شکست آمد به دین بت پرستان
зи худ рафтанд ҳар ҷониб чу мисатон
ز خود رفتند هر جانب چو مستان
Ба отшхонаҳ ҳо афтод оташ
به آتشخانه ها افتاد آتش
Дил оташ прессатон шуд мушавваш
دل آتش پرستان شد مشوش
Расӯли ҳошимӣ яъне Муҳамад
رسول هاشمی یعنی محمد
Ба махлуқоти зот ӯ сар омад
به مخلوقات ذات او سر آمد
Буд нахли гулӣ аз боғи эҷод
بود نخل گلی از باغ ایجاد
Ғуломи қомат ӯ сарви шамшод
غلام قامت او سرو شمشاد
Вуҷӯдаши боиси эҳёии олам
وجودش باعث احیای عالم
Зуҳӯраш бар ҳамаи ашёи мақдам
ظهورش بر همه اشیا مقدم
Замини равшани з рӯй офтобаш
زمین روشن ز روی آفتابش
Мунаввари осмон аз моҳтобаш
منور آسمان از ماهتابش
Ба атрофи ҷаҳон то гашта чун барқ
به اطراف جهان تا گشته چون برق
Гирифтаи ном ӯ аз ғарб то шарқ
گرفته نام او از غرب تا شرق
Дар айвони рисолат то нишаста
در ایوان رسالت تا نشسته
Равоқи тоқи касриро шикаста
رواق طاق کسری را شکسته
зи лаълаши дояро пари шери пистон
ز لعلش دایه را پر شیر پستان
Млоики рӯзу шаби гаҳвораи ҷунбон
ملایک روز و شب گهواره جنبان
Ба тифлӣ аз паии дмсозиӣ ӯ
به طفلی از پی دمسازیی او
Мааш дар маҳди ёри бозе ӯ
مهش در مهد یار بازیی او
зи рӯйиши каъба чун қандили пурнур
ز رویش کعبه چون قندیل پرنور
Мадинаро қудумаши байти маъмур
مدینه را قدومش بیت معمور
Ба устодии китобии нокушода
به استادی کتابی ناگشاده
Хабар аз рафта ва оянда дода
خبر از رفته و آینده داده
Ба пушти теғи абрӯии сияҳи тоб
به پشت تیغ ابروی سیه تاب
Дар бтхонаҳҳоро кард миҳроб
در بتخانه ها را کرد محراب
Ба ӯ шуд мунтаҳии меҳри набувват
به او شد منتهی مهر نبوت
Ба ӯ шуд хатми аншоءи рисолат
به او شد ختم انشاء رسالت
Ба каъба чанд солӣ аз паии ҳам
به کعبه چند سالی از پی هم
Наомад бар заминҳо қатраи нам
نیامد بر زمین ها قطره نم
Гиёҳӣ аз замин берун нигарадед
گیاهی از زمین بیرون نگردید
Фитод оташ ба хирманҳои умед
فتاد آتش به خرمن های امید
Шуданд аз зиндагонии мардумони сайр
شدند از زندگانی مردمان سیر
зи қаҳтии ҷумла гум карданд тадбир
ز قحطی جمله گم کردند تدبیر
Ба саҳрои ваҳшён аз ҷӯши ғайрат
به صحرا وحشیان از جوش غیرت
Фурӯи монданд чун оҳӯии сӯрат
فرو ماندند چون آهوی صورت
Хилоиқи ҷониби Абдулмуталлиб
خلایق جانب عبدالمطلب
Шитобони сӯии дарё чун сҳоиб
شتابان سوی دریا چون سحایب
Бигуфтанд эй чароғи хонаи дил
بگفتند ای چراغ خانه دل
Ғубори мақдамати тоҷи қабоил
غبار مقدمت تاج قبایل
Туе моҳи сипеҳрии номадорӣ
تویی ماه سپهری نامداری
Туро зебандаи тахти шаҳриёрӣ
تو را زیبنده تخت شهریاری
Рафеъи алқдрӣу олии маконе
رفیع القدری و عالی مکانی
Ту шамъи хонадони бузургоне
تو شمع خاندان بزرگانی
Ту бошӣ пешвоу меҳтари қавм
تو باشی پیشوا و مهتر قوم
Туе дар мамлакати сардафтари қавм
تویی در مملکت سردفتر قوم
Ба лаб омад аз ин андешаи ҷонҳо
به لب آمد از این اندیشه جانها
Ҷудо хоҳем шуд аз хон ва монҳо
جدا خواهیم شد از خان و مانها
Бикун имрӯзи сӯии каъбаи оҳанг
بکن امروز سوی کعبه آهنگ
Бизан дигар ба домони дуои чанг
بزن دیگر به دامان دعا چنگ
Ба даргоҳи илоҳӣ даст бурдор
به درگاه الهی دست بردار
Дарин мақсади Муҳамадро шафиъи ор
درین مقصد محمد را شفیع آر
зи ҷо Абдулмуталлиб кард қади рост
ز جا عبدالمطلب کرد قد راست
Паии побўсӣии он сарв бархест
پی پابوسئی آن سرو برخاست
Бигуфт эй нури чашми хону монам
بگفت ای نور چشم خان و مانم
Фидоят то ба одами хонадонам
فدایت تا به آدم خاندانم
Туе лавҳи китоби аҳли бениш
تویی لوح کتاب اهل بینش
Туе курсӣ нишин базми дониш
تویی کرسی نشین بزم دانش
Туе ороми ҷон бе қарорам
تویی آرام جان بی قرارم
Туе рӯҳи равони чашми зорам
تویی روح روان چشم زارم
Туе сарчашмаи оби ҳаётам
تویی سرچشمه آب حیاتم
Туе ширинтар аз оби наботам
تویی شیرین تر از آب نباتم
Бигуфт ин ва гирифташ бар сари дӯш
بگفت این و گرفتش بر سر دوش
Муҳӣт офариниш кард дар ҷӯш
محیط آفرینش کرد در جوش
Ба сӯии хонаи ҳақ рӯ ниҳоданд
به سوی خانه حق رو نهادند
Кафи ҳоҷати з ҳар ҷониби кшоднд
کف حاجت ز هر جانب کشادند
Бигуфтанд эй зи лутфати қатраи гавҳар
بگفتند ای ز لطفت قطره گوهر
зи дарёяти ҳубобии баҳри ахзар
ز دریایت حبابی بحر اخضر
Китоб аз чашма сор офтобем
کتاب از چشمه سار آفتابیم
Тпон бар хок чун мавҷ саробем
طپان بر خاک چون موج سرابیم
Дар ин водии ҳама лаб ташнагонем
در این وادی همه لب تشنگانیم
Ҳамаи рӯзии хур ин остонем
همه روزی خور این آستانیم
Ту шоҳӣ лек шоҳи подшоҳон
تو شاهی لیک شاه پادشاهان
Ба хизмати истодаи мо ғуломон
به خدمت ایستاده ما غلامان
Туе огоҳ аз рози хилоиқ
تویی آگاه از راز خلایق
Туе анҷому оғози хилоиқ
تویی انجام و آغاز خلایق
Ту бошӣ бо хабар аз мағз то пӯст
تو باشی با خبر از مغز تا پوست
Ба даст туаст ризқу душману дӯст
به دست توست رزق و دشمن و دوست
Ҳанузаш нокшодаҳи лаби зи матлаб
هنوزش ناکشاده لب ز مطلب
Забонҳо буд дар такрор ёрб
زبانها بود در تکرار یارب
зи Ямани мақдами он баҳри эҳсон
ز یمن مقدم آن بحر احسان
зи абри раҳмати ҳақи рехти борон
ز ابر رحمت حق ریخت باران
з ҳар сӯ абр омад фавҷ дар фавҷ
ز هر سو ابر آمد فوج در فوج
Шиновари мардумон дар об чун мавҷ
شناور مردمان در آب چون موج
Равон гардид аз ҳар сӯии сайлоб
روان گردید از هر سوی سیلاب
Ба рӯй хуфтагон хок зад об
به روی خفتگان خاک زد آب
Баромад аз заминҳо сабзау хор
برآمد از زمین ها سبزه و خار
Забони шиква гӯ гардид бисёр
زبان شکوه گو گردید بسیار
Худовандо ман он лаби бастаи хорам
خداوندا من آن لب بسته خارم
Ба хушкӣ сарф гашта рӯзгорам
به خشکی صرف گشته روزگارم
Дар ин саҳро надорам баргу борӣ
در این صحرا ندارم برگ و باری
Набошад сояамро эътиборӣ
نباشد سایه ام را اعتباری
Ба об тешаам парвардаи айём
به آب تیشه ام پرورده ایام
Ба фикри оташам аз субҳ то шом
به فکر آتشم از صبح تا شام
Наёсоем дамӣ аз бе қарорӣ
نیاسایم دمی از بی قراری
Ба роҳам шуъла дорад интизорӣ
به راهم شعله دارد انتظاری
зи гулшан боғбонам карда берун
ز گلشن باغبانم کرده بیرون
Чу шабнам бар замин афганда гардун
چو شبنم بر زمین افگنده گردون
Манам он булбул аз парвози монда
منم آن بلبل از پرواز مانده
Баланди овозаи вази дмсози монда
بلند آوازه وز دمساز مانده
Хазон оварда бо ман бурдборӣ
خزان آورده با من بردباری
Надорам аз баҳори умедворӣ
ندارم از بهار امیدواری
Агар лутф ту созад дастгирӣ
اگر لطف تو سازد دستگیری
Шавам сарсабз дар айёми перӣ
شوم سرسبز در ایام پیری
зи ҳикмат шуъла гардад шохи марҷон
ز حکمت شعله گردد شاخ مرجان
Тусозӣ обу оташро гулистон
تو سازی آب و آتش را گلستان
Биё эй мутриби ҳангомаи оро
بیا ای مطرب هنگامه آرا
Бикун оҳанги худро ошкоро
بکن آهنگ خود را آشکارا
Навоеи соз аз ҳастӣ бароям
نوایی ساز از هستی برایم
Дарӣ аз ҳастӣ бар худ кшоим
دری از هستی بر خود کشایم
Ғурури саркашии иксўи гузорам
غرور سرکشی یکسو گذارم
зи дмсозони пешини ёди орм
ز دمسازان پیشین یاد آرم
Куҷои рафтанди ёрони зини гулистон
کجا رفتند یاران زین گلستان
Ҳама буданд чун гули шоду хандон
همه بودند چون گل شاد و خندان
Ба ҳам пайваста ҳамчун шабнаму гул
به هم پیوسته همچون شبنم و گل
Гуҳӣ буданд қамарии гоҳи булбул
گهی بودند قمری گاه بلبل
Гуҳӣ аз ғунча мекарданд болин
گهی از غنچه می کردند بالین
Ба зери сарв гоҳе хоби ширин
به زیر سرو گاهی خواب شیرین
Гулистон буд зоишони ъушрати обод
گلستان بود زایشان عشرت آباد
Хазон омад з иксў дод барбод
خزان آمد ز یکسو داد برباد
зи як ҷониби ҳаводисҳои афлок
ز یک جانب حوادث های افلاک
Зад охири ҷумларо чун соя бар хок
زد آخر جمله را چون سایه بر خاک
Биёи соқии зи танҳоӣ ба ҷонам
بیا ساقی ز تنهایی به جانم
Бидиҳ ҷомӣ ки перу нотавонам
بده جامی که پیر و ناتوانم
Нишин икдми з рӯй меҳрбонӣ
نشین یکدم ز روی مهربانی
Чу калаками соз бо ман ҳамзабонӣ
چو کلکم ساز با من همزبانی
Куҷои рафтанди зини маҷлиси ҳарифон
کجا رفتند زین مجلس حریفان
Ҳарифони адои фаҳму схндон
حریفان ادا فهم و سخندان
Ҳамаи борӣк байн буданд чун мӯ
همه باریک بین بودند چون مو
Ки май хонданди байти тоқи абрӯ
که می خواندند بیت طاق ابرو
Яке аз махмал гул дошт бистар
یکی از مخمل گل داشت بستر
Муҳайёи дайгариро болаши пар
مهیا دیگری را بالش پر
Яке бар дасти тӯморӣ чу сунбул
یکی بر دست طوماری چو سنبل
Ғзлхўони дайгарӣ монанди булбул
غزلخوان دیگری مانند بلبل
Яке сармаст буд аз нағмаи не
یکی سرمست بود از نغمه نی
Ба дасти дайгарии паймона май
به دست دیگری پیمانه می
Ба ҳам буданд чун гули рӯзи шаби ҷамъ
به هم بودند چون گل روز شب جمع
Ба суҳбати гарм чун парвонаи шамъ
به صحبت گرم چون پروانه شمع
Шуд охири субҳи навмидии падедор
شد آخر صبح نومیدی پدیدار
Намонад аз булбулу парвонаи осор
نماند از بلبل و پروانه آثار
Биё эй сидо чун ғунчаи хомӯш
بیا ای سیدا چون غنچه خاموش
Бикун зини гуфтугӯҳо пунба дар гӯш
بکن زین گفتگوها پنبه در گوش
намеояд зи суҳбатҳо садое
نمی آید ز صحبت ها صدایی
Ба гӯш аз нағмаҳо овози пое
به گوش از نغمه ها آواز پایی
Сухани санҷони азин ҳангомаи рафтанд
سخن سنجان ازین هنگامه رفتند
Ниҳодаи хомау номаи рафтанд
نهاده خامه و نامه رفتند
Баҷо монанди сӯратҳои девор
بجا مانند صورت های دیوار
Шикастаи хомаҳоу номаи бекор
شکسته خامه ها و نامه بیکار
Худовандо ба зоти поки Аҳмад
خداوندا به ذات پاک احمد
Ба ҳақи олу асҳоби Муҳамад
به حق آل و اصحاب محمد
Забонамро макун кӯтаҳи зи гуфтор
زبانم را مکن کوته ز گفتار
Ҳаминамро зи бадномии нигаҳи дор
همینم را ز بدنامی نگه دار