Дами субҳ кин хусрави тоҷи бахш
دم صبح کاین خسرو تاج بخش
Ба иқлӣмгирӣ талаб кард Рахш
به اقلیم گیری طلب کرد رخش
Баромади барин водии пари нифоқ
برآمد برین وادی پر نفاق
Гузашт аз мёнкол бо тумтароқ
گذشت از میانکال با طمطراق
Ба мардуми хурӯши равои рўФгнд
به مردم خروش روا روفگند
Ба олам чу хуршеди партави Фгнд
به عالم چو خورشید پرتو فگند
Ба ҷунбиш даромад замону замин
به جنبش درآمد زمان و زمین
Ба аҳл Самарқанд шуд ин яқин
به اهل سمرقند شد این یقین
Ки шоҳи фалаки қадари анҷуми сипоҳ
که شاه فلک قدر انجم سپاه
Чу ма бар сар мо занад хайргоҳ
چو مه بر سر ما زند خیرگاه
Азин мужда карданд мардуми ҳузур
ازین مژده کردند مردم حضور
Баромад бар афлоки бонги сарвар
برآمد بر افلاک بانگ سرور
Шукуфтанад чун гули Самарқандён
شکفتند چون گل سمرقندیان
Ки омад сӯии боғи он боғбон
که آمد سوی باغ آن باغبان
Бузургони шаҳр аз паии икдгр
بزرگان شهر از پی یکدگر
Пай пишбозш ниҳоданд сар
پی پیشبازش نهادند سر
Ба даҳ бедён чун расед ин хабар
به ده بیدیان چون رسید این خبر
Ки омад шаҳаншоҳи хиролбшр
که آمد شهنشاه خیرالبشر
Ҳама саракашон гашта фармони буриш
همه سرکشان گشته فرمان برش
Ҳама аз дилу ҷон шудаи чокараш
همه از دل و جان شده چاکرش
Сипоҳӣ ки берун буд аз ҳисоб
سپاهی که بیرون بود از حساب
Надидаст зини пеши даврон ба хоб
ندیدست زین پیش دوران به خواب
Ба хизмати камарбаста чун мӯри чуст
به خدمت کمربسته چون مور چست
Ба ҳам сохтаи аҳду паймони дуруст
به هم ساخته عهد و پیمان درست
Ба заҳр об дода нзрҳоишон
به زهر آب داده نظرهایشان
Буд теғи бозии ҳнрҳоишон
بود تیغ بازی هنرهایشان
Агар кӯҳ оҳан шавад рӯ ба рӯ
اگر کوه آهن شود رو به رو
Нтобанд монанди Фарҳоди рӯ
نتابند مانند فرهاد رو
Далеранд чун ғамзаи дилбарон
دلیرند چون غمزه دلبران
Ба хӯни рехтан тез карда синон
به خون ریختن تیز کرده سنان
Буд ҳалқаи чашми эшон каманд
بود حلقه چشم ایشان کمند
Ба як дидани оранди душман ба банд
به یک دیدن آرند دشمن به بند
Нишинанд пайвастаи перу ҷавон
نشینند پیوسته پیر و جوان
Ба як хонаи оранди тиру камон
به یک خانه آرند تیر و کمان
Чу ин қиссаро хоҷа розиқ шунид
چو این قصه را خواجه رازق شنید
Саросема бо хоҷа Меҳдӣ расед
سراسیمه با خواجه مهدی رسید
Бигуфто ки шоҳи фалаки ошён
بگفتا که شاه فلک آشیان
Шунидам ба соғрчи бардаи Аннан
شنیدم به ساغرچ برده عنان
Ҳанузаш ки он офтоби сипеҳр
هنوزش که آن آفتاب سپهر
Накарда ба мардуми аёни кину меҳр
نکرده به مردم عیان کین و مهر
Ҳанузаш ки он барқи пар аз ситез
هنوزش که آن برق پر از ستیز
Нагашта ба саҳрои мо шуълаи рез
نگشته به صحرای ما شعله ریز
Гуруҳе ки ғоратгар оламанд
گروهی که غارتگر عالمند
зи баҳри итоат ба мо ҳамдаманд
ز بهر اطاعت به ما همدمند
Бигиреми ин қавмро бе дареғ
بگیریم این قوم را بی دریغ
Бабрем сарҳои эшон ба теғ
ببریم سرهای ایشان به تیغ
Ба иқболи шоҳаншаҳи поку дайн
به اقبال شاهنشه پاک و دین
Набошад ба мо тӯҳфае ба азин
نباشد به ما تحفه ای به ازین
Ба он шаҳ шавем аз таҳи дили мутӣъ
به آن شه شویم از ته دل مطیع
Биорем рӯҳи бузургони шафиъ
بیاریم روح بزرگان شفیع
Буд ӯ шаҳаншоҳи соҳиби карам
بود او شهنشاه صاحب کرم
Ба бахташ чу хуршед бошад илм
به بختش چو خورشید باشد علم
Муҳӣтаст он шоҳи ҷўӣими мо
محیط است آن شاه جوئیم ما
Намак хӯрда хон аўӣими мо
نمک خورده خوان اوئیم ما
Хусумат аз ин хонадон нест боб
خصومت از این خاندان نیست باب
Чаҳ созад сафи зарра бо офтоб
چه سازد صف ذره با آفتاب
Шаҳонро ба шоҳон буд ҳамсарӣ
شهان را به شاهان بود همسری
Кунад шер бо шери кин оварӣ
کند شیر با شیر کین آوری
Накарда ба шаҳи душмании ҳеҷ кас
نکرده به شه دشمنی هیچ کس
Чаҳ созад ба оташи сафи хору хас
چه سازد به آتش صف خار و خس
Забони баъд аз он хоҷаи Меҳдии кшод
زبان بعد از آن خواجه مهدی کشاد
Чунин буд бо ӯ ҷавобӣ ки дод
چنین بود با او جوابی که داد
Надонистае худ ки ман маҳдем
ندانسته ای خود که من مهدیم
Ба ин қавм тороҷгар аҳдем
به این قوم تاراجگر عهدیم
Чунин маслиҳати сар ба сар ҳаст хом
چنین مصلحت سر به سر هست خام
Буд омад шаҳи суханҳои ом
بود آمد شه سخن های عام
Макун ҳеҷ андеша биншин ба ҷо
مکن هیچ اندیشه بنشین به جا
Бухоро куҷо бошад ва мо куҷо
بخارا کجا باشد و ما کجا
Ба кори худ он халқ дармонда анд
به کار خود آن خلق درمانده اند
Аз ин ноҳити доман афшонда анд
از این ناحیت دامن افشانده اند
Бигуфто ба ӯ хоҷаи розиқи ҷавоб
بگفتا به او خواجه رازق جواب
Маро омад арвоҳи имшаб ба хоб
مرا آمد ارواح امشب به خواب
з ҳар ҷонибӣ оташ афрӯхтанд
ز هر جانبی آتش افروختند
Тару хушки даҳ бедро сӯхтанд
تر و خشک ده بید را سوختند
Ба афлок шуд бонг бедод дод
به افلاک شد بانگ بیداد داد
Бидоданд хокистарашро ба бод
بدادند خاکسترش را به باد
Набошад маро дар дил аз ғайри пок
نباشد مرا در دل از غیر پاک
Азин хоб шӯридаам ҳавлнок
ازین خواب شوریده ام هولناک
Маро ҳаст имрӯзи хотири малул
مرا هست امروز خاطر ملول
Надоранд арвоҳи моро қабул
ندارند ارواح ما را قبول
Ҳамон ба ки зини ҷой берун шавем
همان به که زین جای بیرون شویم
Видоъ ватан карда иксў рӯем
وداع وطن کرده یکسو رویم
Бигуфт ин ва бархест аз ҷои хеш
بگفت این و برخاست از جای خویش
Раҳ рафтан хеш бигирифт пеш
ره رفتن خویش بگرفت پیش
Ба сад ъзу шаъни подшоҳу сипоҳ
به صد عز و شأن پادشاه و سپاه
Чу карданд соғрчро такяи гоҳ
چو کردند ساغرچ را تکیه گاه
з ҳар сӯи хилоиқ ба дидори шаҳ
ز هر سو خلایق به دیدار شه
Ниҳоданд шодии кунони рӯ ба раҳ
نهادند شادی کنان رو به ره
Расиданд ҳар як бар он остон
رسیدند هر یک بر آن آستان
Ба кафи тӯҳфаҳои гарони нақди ҷон
به کف تحفه های گران نقد جان
Ҳамаи ҳоли худро баён сохтанд
همه حال خود را بیان ساختند
Ватанҳои худро аён сохтанд
وطن های خود را عیان ساختند
Надиданд мардум бар он остон
ندیدند مردم بر آن آستان
Нишонеи зи даҳ бед ва даҳ бедён
نشانی ز ده بید و ده بیدیان
Шаҳи марҳамати кешу душмани навоз
شه مرحمت کیش و دشمن نواز
Буд доимо дар ҷаҳони сарфароз
بود دایما در جهان سرفراز
Расӯлӣ талаб кард бо эҳтиром
رسولی طلب کرد با احترام
Ки аз мо расони хоҷагонро салом
که از ما رسان خواجگان را سلام
Бигӯяш ки инаст хон шумо
بگویش که اینست خوان شما
Хилоиқ шудаи миҳмони шумо
خلایق شده میهمان شما
Ба меҳмон накарда касе тршрўӣ
به مهمان نکرده کسی ترشروی
Буд соҳиби хонагар тунди хуй
بود صاحب خانه گر تند خوی
Накарданд ҳаргизи чунин моҷаро
نکردند هرگز چنین ماجرا
Ба аҷдоди мо бузургони шумо
به اجداد ما بزرگان شما
Шумо то ба кӣ бевафое кунед
شما تا به کی بی وفایی کنید
Ба мо чанд ноошноӣ кунед
به ما چند ناآشنایی کنید
Набошад чунин кори кори шумо
نباشد چنین کار کار شما
Худо мекунад ҳақи зи ботили ҷудо
خدا می کند حق ز باطل جدا
Чаҳ бошад агар кор осон кунед
چه باشد اگر کار آسان کنید
Тавваҷуҳ ба рӯҳ бузургон кунед
توجه به روح بزرگان کنید
Ба ҳар ҷонибии майл эшон шавад
به هر جانبی میل ایشان شود
Ба мо ва шумо кор осон шавад
به ما و شما کار آسان شود
зи иқболи қосиди сабк хез шуд
ز اقبال قاصد سبک خیز شد
Замин бӯса дод ва ба раҳ тез шуд
زمین بوسه داد و به ره تیز شد
Чу қосиди зи тоби раҳи афрӯхта
چو قاصد ز تاب ره افروخته
Ба даҳ бед омад нафаси сӯхта
به ده بید آمد نفس سوخته
Назар боз кард аз ямину ясор
نظر باز کرد از یمین و یسار
Ба гардуни расидаи забони шарор
به گردون رسیده زبان شرار
зи гармии гурезон шудаи офтоб
ز گرمی گریزان شده آفتاب
Ба зери замини гови моҳии кабоб
به زیر زمین گاو ماهی کباب
Шарорӣ ки монандаи аждаҳо
شراری که ماننده اژدها
Лабӣ бар замини яке лаб дар ҳаво
لبی بر زمین یکی لب در هوا
Гурезон ба ҳар сӯй хӯрду бузург
گریزان به هر سوی خورد و بزرگ
Чу аз лашкари шоҳи рӯбоҳу гург
چو از لشکر شاه روباه و گرگ
Чу буданд даҳ бедёни худписанд
چو بودند ده بیدیان خودپسند
Дар оташ фитоданд ҳамчун сапанд
در آتش فتادند همچون سپند
Бузургӣ ки саркаш шавад чун чанор
بزرگی که سرکش شود چون چنار
Ба ҷони худ охир занад худ шарор
به جان خود آخر زند خود شرار
Буд зулф аз саркашӣ дар шикаст
بود زلف از سرکشی در شکست
з гарданкашӣ мешавад шуълаи паст
ز گردنکشی می شود شعله پست
Фиристода омад зи даҳ беди зуд
فرستاده آمد ز ده بید زود
Фурӯи рафта дар гирд монанди дӯд
فرو رفته در گرد مانند دود
Даромад барафрӯхта дар сухан
درآمد برافروخته در سخن
Чу шамъӣ ки равшан кунад анҷуман
چو شمعی که روشن کند انجمن
Дар оғоз гуфт эй худованди кор
در آغاز گفت ای خداوند کار
Қиёмат ба даҳ бед шуд ошкор
قیامت به ده بید شد آشکار
Фитодаст оташ дар он сарзамин
فتادست آتش در آن سرزمین
Чаҳ оташ ки сар то ба пои қаҳру кин
چه آتش که سر تا به پا قهر و کین
Чу буданд он қавми давр аз адаб
چو بودند آن قوم دور از ادب
Худо карда охир ба эшон ғазаб
خدا کرده آخر به ایشان غضب
Таба шуд дар айёми аҳволашон
تبه شد در ایام احوالشان
Ба тороҷи бурданди амволашон
به تاراج بردند اموالشان
Заминӣ ки мераст меҳри гиёҳ
زمینی که می رست مهر گیاه
Баробар шуд охир ба хоки сиёҳ
برابر شد آخر به خاک سیاه
Ба ҳар каси балое ки омад зи пеш
به هر کس بلایی که آمد ز پیش
Яқини дон ки бошад зи кирдори хеш
یقین دان که باشد ز کردار خویش
Ҳаминаст танбурро ҳасби ҳол
همین است تنبور را حسب حال
зи даст наво мехӯрд гӯшмол
ز دست نوا می خورد گوشمال
Биёи соқии он ҷоми оташи нафас
بیا ساقی آن جام آتش نفس
Ки гармаст азуи суҳбати хору хас
که گرم است ازو صحبت خار و خس
Ба ман даҳ ки бахшад диламро ҳузур
به من ده که بخشد دلم را حضور
Бисӯзад ба фарқами кулоҳи ғурур
بسوزد به فرقم کلاه غرور