Ба дил то дар сухан оварда будам лаъли нобаш ро
بستم از غیر چو یوسف دل هر جایی را
Ба худ пайваста мехӯрдам чу май заҳри итобаш ро
دادم از دست گریبان زلیخایی را
Ниҳон май доштам аз чашми шабнами офтобаш ро
پاره کردم چو گل این جامه خودرایی را
Гули андомӣ ки медодам ба хӯни дидаи обаш ро
تا ز غم چاک زدم جیب شکیبایی را
Чаҳ сони байнам ки охир дайгарӣ гирад гулобаш ро
عشق بنمود به من کوچه رسوایی را
Ба ёди сарви қад ӯ фано шуд расму ойинам
بس که چون سرو چمن در همه جا معتبری
Таманнои нигоҳ ӯ бурун оварад аз дайнам
چون پری در نظر اهل جهان جلوه گری
Чу наргис ба ки сар дар пой ӯ афганда биншинам
گه گل سرخ گهی لاله و گه نیلوفری
Дар оғӯши насими субҳдам бепарда чун байнам
هر دم ای شاخ گل تازه به رنگ دگری
Гули рӯе ки ман вокрдаҳам банди ниқобаш ро
از که آموخته یی این همه رعنایی را
Ниҳоли қоматаш дар хона зин карда мأўоиӣ
کنج ماتمکده از بزم حریفان خوشتر
Паии побӯс ӯ аҳл ҳавас доранд ғавғое
از تماشای جهان گوشه زندان خوشتر
Ба ҳол ман кунед эй ҳамдамони имрӯзи парвое
مرگ از صحبت این قوم پریشان خوشتر
Ба дасти ғайр чун байнами Аннани Тифли хўдроиӣ
زیر خاکم ز ملاقات رقیبان خوشتر
Ки вақти не саворӣ мегирифтам ман рикобаш ро
به جهانی ندهم گوشه تنهایی را
намеояд бурун аз сафҳаи ошӯб то ҳасташ
شب که نظاره خورشید جمالت کردم
Ба машқ фитна карда котиби айёми побстш
مرغ دل در گرو دانه خالت کردم
Барои қатлам иншо кард хаттии наргиси масташ
سر خود خاک کف پای خیالت کردم
Ба хӯнам зад рақам то бо қалам шуд ошнои дасташ
قدم از فرق به سودای وصالت کردم
Парии рӯе ки май барадам ба мактаби ман китобаш ро
از قدم فرق نکردم سر سودایی را
Чаро истода ӣӣ эй сидо чун сарви по дар гул
سیدا دست کش از زلف سمن سای دگر
Дарин гулзор натавон сохтани як соъатии манзил
چشم خود پوش ز رخساره زیبای دگر
Крои афтода дар боғи ҷаҳони ин қиссаи мушкил
سر خود فرش مکن زیر کف پای دگر
Ниҳолиро ки ман чун токи прўрдм ба хӯни дил
مشفقی از قدم یار مرو جای دگر
Чаҳ сони байнам ба коми дигарон соиби шаробаш ро
که قبولی نبود بنده هر جایی را