Агар чу ғунчаи кафи зарнигор доштамӣ

به دل تا در سخن آورده بودم لعل نابش را

Ба ҳар тарафи зи сногўи ҳазор доштамӣ

به خود پیوسته می خوردم چو می زهر عتابش را

Ба боғи даҳр чу бӯи эътибори доштамӣ

نهان می داشتم از چشم شبنم آفتابش را

Забони шиква агар ҳамчуи хори доштамӣ

گل اندامی که می دادم به خون دیده آبش را

наме тавон ба каф оварад вақти хуш бо ҷаҳд

به یاد سرو قد او فنا شد رسم و آئینم

Ба заҳр парваришам дода дояам дар маҳд

تمنای نگاه او برون آورد از دینم

Ба зарби неши ман талхком дар ин аҳд

چو نرگس به که سر در پای او افگنده بنشینم

Ҳазор хона чу занбӯр кардӣ пари шаҳд

در آغوش نسیم صبحدم بی پرده چون بینم

Чу шамъи базм ба сар бардаам басии шаб ро

نهال قامتش در خانه زین کرده مأوایی

Надидаи дидаи ман ҳеҷ рӯй матлаб ро

پی پابوس او اهل هوس دارند غوغایی

Гирифтӣ ба сари ангушти меҳри мансаб ро

به حال من کنید ای همدمان امروز پروایی

зи дасти рости ндонстмӣ агар чап ро

به دست غیر چون بینم عنان طفل خودرایی

Дар ин замона агар хоки по наме гаштам

نمی آید برون از صفحه آشوب تا هستش

Ба чашми аҳли назари тўтё наме гаштам

به مشق فتنه کرده کاتب ایام پابستش

Ба гирди кӯй батон чун сабо наме гаштам

برای قتلم انشا کرد خطی نرگس مستش

Ба дарди ишқ агар мубтало наме гаштам

به خونم زد رقم تا با قلم شد آشنا دستش

Чу сидо ба ҷаҳони поФшрдмии соиб

چرا ایستاده یی ای سیدا چون سرو پا در گل

Рисоларо ба ҳарифони спрдмии соиб

درین گلزار نتوان ساختن یک ساعتی منزل

зи пушти ойинаи худро шимурдии соиб

کرا افتاده در باغ جهان این قصه مشکل

Ба айби хеш агар роҳи ?бардамии соиб

نهالی را که من چون تاک پروردم به خون دل