То сабза ба гулзори ҷамоли ту дамида
عقل و هوش زلفت را دسترس نمی داند
Оростаи ҳасани ту ба авсофи ҳамида
کاروان این منزل پیش و پس نمی داند
Гӯям ба шабу рӯзи ман пушти хамида
صحبت تو را اغیار ملتمس نمی داند
эй холу хати зулфи ту ороиши дида
قدر دولت وصلت بوالهوس نمی داند
Ин дидаи басии дида ва мисли ту надида
فیض صحبت گل را خار و خس نمی داند
эй домани ту поктараст аз дили маъсӯм
ای دل اسیران را برده یی به عیاری
Манишин ба рақибони сияҳ рӯй нафасӣ шавам
سنبل تو پیچیده در کمند طراری
Аҳволи худ имрӯз кунам пеши ту маълум
نکته تو را گویم گوش اگر به من داری
Дар ишқи ту машҳурам ва аз васли ту маҳрӯм
لذت گرفتاری معنی جگرخواری
Гурги даҳани олӯда Юсуф надарида
غیر ما وفاداران هیچ کس نمی داند
Шухӣ ки манам фохтаи сарви қад ӯ
در صف کمانداران ابروی تو ممتاز است
Пайваста чу тӯтӣаст адои фаҳму сухангӯ
کاکلت کمندافگن غمزه ناوک انداز است
Ҳар лаҳзаи маро бо нигаҳи гарми з ҳар сӯ
خال گوشه چشمت چشمه را سرافراز است
Дунбол худаш мекашад он наргиси ҷодӯ
چشم خان و مان سوزت مست باده ناز است
Фарёд аз он наргис дунбола кашида
سوی کس نمی بیند حال کس نمی داند
Берун чу равад шамъи ман аз хонаи фонӯс
هر که دید زلفت را مشک چین نمی خواهد
Оянд чу парвонаи ҳарифони паии побӯс
پیش سبزه خطت یاسمین نمی خواهد
Гирами сари роҳи вай ва гӯям ба сад афсӯс
طالب تماشایت عقل و دین نمی خواهد
Рафтан ба чаҳ монад бар хиромидани товус
همدم تمنایت همنشین نمی خواهد
Дидан ба нигаҳ кардани оҳӯии рамида
همنشین سودایت همنفس نمی داند
Шодам ки чу Сайиди фалак боз бихонад
پای کوته ما را چاک دامن ارزانی
Монанди қадаҳ бар дар майхонаи нишонд
کام تنگدستان را خاک مسکن ارزانی
Бурдани дилам аз ҷо ба сад афсуни натавонад
سیدا من و دل را گنج گلخن ارزانی
Воъизи сухан булъаҷабӣ ме шинаванд
طایران بستان را سبز گلشن ارزانی
Хусрав ба ҳамин умр насиҳат нашунида
بینوا دل مؤمن جز قفس نمی داند