Ғами маро чун авди шабҳо ҷой дар миҷмар диҳад

تا سبزه به گلزار جمال تو دمیده

Паҳлу аз бе оби тобии пушт бар бистар диҳад

آراسته حسن تو به اوصاف حمیده

Аҳли оламро нишон аз шӯриш маҳшар диҳад

گویم به شب و روز من پشت خمیده

Гар дилам аз синаи оҳи оташинро сар диҳад

ای خال و خط زلف تو آرایش دیده

Моу маҷнӯн дар ҳақиқати нолаи як парда ем

ای دامن تو پاکتر است از دل معصوم

Аз адами мо тӯҳфаи дарди ишқро оварда ем

منشین به رقیبان سیه روی نفسی شوم

Дар канори дояи мо худро ба ғам парварда ем

احوال خود امروز کنم پیش تو معلوم

Аз азали мо талхи комони ху ба талхӣ карда ем

در عشق تو مشهورم و از وصل تو محروم

Дар камӣни шамшер бар каф мерасад бадхоҳи мо

شوخی که منم فاخته سرو قد او

Ҳаст ҳамчун сарви по бар ҷои дили огоҳи мо

پیوسته چو طوطیست ادا فهم و سخنگو

Он камони абрӯ агар бошад дамии ҳамроҳи мо

هر لحظه مرا با نگه گرم ز هر سو

Теғ кӣ гардад адуи пеши хаданги оҳи мо

دنبال خودش می کشد آن نرگس جادو

Май рӯми имрӯз то майхонаро маҳшар кунам

بیرون چو رود شمع من از خانه فانوس

Шишау паймонаро хоки сияҳ бар сар кунам

آیند چو پروانه حریفان پی پابوس

Ман на онам илтиҷо бар соқӣ ва соғар кунам

گیرم سر راه وی و گویم به صد افسوس

Гар бимирам кӣ лаби ҳиммат ба миннат тар кунам

رفتن به چه ماند بر خرامیدن طاووس

Сидо дорамнигор нави хати ширини сухан

شادم که چو سید فلک باز بخواند

Чун табибон ҳаст доим бар сари болини ман

مانند قدح بر در میخانه نشاند

Рӯзи марги худ мборкбод гӯям бар бадан

بردن دلم از جا به صد افسون نتواند

Гар табори зулф ӯ урфӣ ба дўзндми кафан

واعظ سخن بوالعجبی می شنواند