Шӯхи ман бепарда дар бозорҳо ҷавлон макун

غم مرا چون عود شبها جای در مجمر دهد

Дидаи ойинаро бар рӯй худ ҳайрон макун

پهلو از بی آب تابی پشت بر بستر دهد

Булҳавасро барги айш эй ғунча дар доман макун

اهل عالم را نشان از شورش محشر دهد

Маҷлиси ағёрро аз ханда гулрезон макун

گر دلم از سینه آه آتشین را سر دهد

Аз ҷамолат шуд гулистони базми пер май фуруш

ما و مجنون در حقیقت ناله یک پرده ایم

Чун гул аз ғайрати марои хӯн ҷигар ояд ба ҷӯш

از عدم ما تحفه درد عشق را آورده ایم

То ба кӣ чун ҳалқаи кокули туро гӯям ба гӯш

در کنار دایه ما خود را به غم پرورده ایم

эй худои нотарси он чоки гиребонро мапуаш

از ازل ما تلخ کامان خو به تلخی کرده ایم

эй хаҷал аз партави рухсори бадари ту мунир

در کمین شمشیر بر کف می رسد بدخواه ما

Карда зулфи саркашати хўршидрўёнро асир

هست همچون سرو پا بر جا دل آگاه ما

Панди ман имрӯз бишинав эй ба хӯбӣ бе назир

آن کمان ابرو اگر باشد دمی همراه ما

Чашм агар кофар шавад аз каси матоъи дили мгир

تیغ کی گردد عدو پیش خدنگ آه ما

Ғамзаро гӯ то камони абрувони орад ба зиҳ

می روم امروز تا میخانه را محشر کنم

Захмҳои сина ам гардад зи пайкони ту ба

شیشه و پیمانه را خاک سیه بر سر کنم

Гар аз ин маънии дилат чун ғунча бошад дар гиреҳ

من نه آنم التجا بر ساقی و ساغر کنم

Аз барои имтиҳони аввали намак бар доғ на

گر بمیرم کی لب همت به منت تر کنم

Умрҳо шуд сидоро уқдаҳои мушкил аст

سیدا دارم نگار نو خط شیرین سخن

Бар сари кӯии ту ӯро рӯз то шаб манзил аст

چون طبیبان هست دایم بر سر بالین من

Гарчи аз гесуии ту мақсӯди дилҳо ҳосил аст

روز مرگ خود مبارکباد گویم بر بدن

Синаи соиби зиёратгоҳи арбоб дил аст

گر تبار زلف او عرفی به دوزندم کفن