Бо ҳарифон май рӯй дар боғ маскан ме кунӣ

با حریفان می روی در باغ مسکن می کنی

Доғ рмн менаҳйу сайр гулшан ме кунӣ

داغ رمن می نهی و سیر گلشن می کنی

Бода май нӯшӣу базми ғайр равшан ме кунӣ

باده می نوشی و بزم غیر روشن می کنی

Ман ба ҳоли марги ту дармон ва . . . наме кунӣ

من به حال مرگ تو درمان و . . . می کنی

Муддатӣ кардам сари кӯии туро бар худ макон

مدتی کردم سر کوی تو را بر خود مکان

Дар таманнои рахт оташ задам дар мағзи ҷон

در تمنای رخت آتش زدم در مغز جان

Тўтёи ҷустам ба чашмами рехтии реги равон

توتیا جستم به چشمم ریختی ریگ روان

Бад накардам чун туеро баргузедам дар ҷаҳон

بد نکردم چون تویی را برگزیدم در جهان

эй хаҷал аз партави рӯяти чароғи субҳдам

ای خجل از پرتو رویت چراغ صبحدم

Ҳасани рӯзи афзӯн ту набӯд зи моҳу меҳр кам

حسن روز افزون تو نبود ز ماه و مهر کم

Як замони фориғ наме гардии зи бедоду ситам

یک زمان فارغ نمی گردی ز بیداد و ستم

Нестии гардун вале бар одати гардуни ту ҳам

نیستی گردون ولی بر عادت گردون تو هم

Май шумории хешро эй гули ҳабиби дигарон

می شماری خویش را ای گل حبیب دیگران

Карда базми висоли худ насиби дигарон

کرده بزم وصال خود نصیب دیگران

Бар серум май ое ва ҳастӣ табиби дигарон

بر سرم می آیی و هستی طبیب دیگران

Гарм май пурсӣ марои баҳри фиреби дигарон

گرم می پرسی مرا بهر فریب دیگران

Нест чун симоби оромии талаби гори ту ро

نیست چون سیماب آرامی طلب گار تو را

Нақди ҷон бар каф буд доими харидори ту ро

نقد جان بر کف بود دایم خریدار تو را

Кардаем аз шишаи дили гарми бозори ту ро

کرده ایم از شیشه دل گرم بازار تو را

Нест аз сангини дилӣ бо мо сару кори ту ро

نیست از سنگین دلی با ما سر و کار تو را

Он писар то чанд ҷавру зулм беандоза дошт

آن پسر تا چند جور و ظلم بی اندازه داشت

Дӯстонро чанд дар ашкнҷаҳ шероза дошт

دوستان را چند در اشکنجه شیرازه داشت

То ба кӣ худро ба бе раҳмии баланд овоза дошт

تا به کی خود را به بی رحمی بلند آوازه داشت

наме тавон худро ба андаки илтифотӣ тоза дошт

می توان خود را به اندک التفاتی تازه داشت

Дар ғамат чун сидо умрӣаст дорам пичтоб

در غمت چون سیدا عمریست دارم پیچتاب

Гашта аз бе лутфяти рагҳои ҷонами мавҷи об

گشته از بی لطفیت رگهای جانم موج آب

намехӯрд силии сапанди ман зи дасти изтироб

می خورد سیلی سپند من ز دست اضطراب

Май намоеи донаи холи худ аз зери ниқоб

می نمایی دانه خال خود از زیر نقاب