Ҳастам аз ҷони бандаи рухсораи он подшоҳ

تندخویی آمد و چون لاله داغم کرد و رفت

Рафт аз мактаби маи ман гашти аҳволами табоҳ

آتش هجران او تاراج باغم کرد و رفت

Зад муаллими силӣ бар ориз монанди моҳ

بوی نومیدی فراقش در دماغم کرد و رفت

Оризаш аз сайлят нилӯфарӣ шуд оҳи оҳ

آنکه لبریز از وصالم داشت داغم کرد و رفت

Гаштаам бо хоки раҳи яксон барои як назар

بود فردوس برین از مقدم جانانه ام

Гар буд сад ҷони марои созами фидои он писар

خضر میاید پی درویزه در کاشانه ام

Номуддати раҳм эй муаллим бо рух ҳамчун қамар

هر زمان می کرد بال افشانی ها پروانه ام

эй муаллим эй худои нотарс эй бидодгар

آنکه روشن بود از وصلش چراغ خانه ام

Шуд дигаргуни ҷони ман рухсор ҳамчун арғавон

صفحه دل از خط مشکین او شیرازه داشت

Оташӣ дар сина ам афтод дил шуд дар фиғон

التفات غمزه اش جان را بلند آوازه داشت

Ваҳшатӣ карда муаллим бо ту эй шоҳи ҷаҳон

دم به دم با من نگاهش لطف بی اندازه داشت

Моҳи ман маъзӯр фармо ман набудам он замон

آنکه بادام ترش دایم دماغم تازه داشت

Кард аз абрӯи ишоратҳои ноз аз баҳри узр

با دل محزون فتاده روزگار مشکلم

Серума пеш афганд то гардад ниёз аз баҳри узр

دست حسرت بر سر و پای سراغ اندر گلم

Сад нигаҳи дуздида ҳар як длнўоз аз баҳри узр

از هجوم اشک طوفان خیز باشد منزلم

Кард сӯяти сад нигоҳи ҷонгдоз аз баҳри узр

تا نهال قامت او رفت از باغ دلم

Сидо бояд задани оташи даруни хирманаш

سیدا از خاکساری ها در آن کو شهره شد

Он муаллимро ки ваҳшат карда бо ёри маниш

زلف مشکین از شکست خود سمن بوشهره شد

Ҷони ман аз баҳри ту гаштами ман акнӯн душманаш

عندلیب این چمن از بس که خوشگو شهره شد

Ин замонӣ ғам махӯр дорам барои куштанаш

در جهان عنقا به کمنامی از آن رو شهره شد