Аз шавқи ту афтодам дар бодияи паймое

هستم از جان بنده رخساره آن پادشاه

Дорад ман маҷнӯнро савдои ту савдое

رفت از مکتب مه من گشت احوالم تباه

Рафтӣ ва маро монадӣ дар кунҷи шикебе

زد معلم سیلی بر عارض مانند ماه

эй Подшаҳ хубон дод аз ғами танҳоӣ

عارضش از سیلیت نیلوفری شد آه آه

Афтодаам аз чашмат дар кишвари гумномӣ

گشته ام با خاک ره یکسان برای یک نظر

намегарем ва май сӯзам чун шамъи ман аз хомӣ

گر بود صد جان مرا سازم فدای آن پسر

Дарди ту маро оварад болини саранҷомӣ

نامدت رحم ای معلم با رخ همچون قمر

эй дарди туами дармон дар бистари нокомӣ

ای معلم ای خدا ناترس ای بیدادگر

Рӯзӣ ки туро айём аз дида ниҳонам кард

شد دگرگون جان من رخسار همچون ارغوان

Сад шуълаи бедодии қиссаи дил ва ҷонам кард

آتشی در سینه ام افتاد دل شد در فغان

Гардун на марои он навъи расвоӣ ҷаҳонам кард

وحشتی کرده معلم با تو ای شاه جهان

Муштоқӣу маҳҷӯрии давр аз ту чунонам кард

ماه من معذور فرما من نبودم آن زمان

Рухсори туро аз бути он тоб наме монад

کرد از ابرو اشارت های ناز از بهر عذر

Чашми сияҳат аз ноз дар хоб наме монад

سرمه پیش افگند تا گردد نیاز از بهر عذر

Боғи рухи ту то ҳашар сероб наме монад

صد نگه دزدیده هر یک دلنواز از بهر عذر

Доими гули ин бустон шодоб наме монад

کرد سویت صد نگاه جانگداز از بهر عذر

То бар сарат эй Сайиди он шӯх савор омад

سیدا باید زدن آتش درون خرمنش

Афрӯхтаи сар то по ҳамчун гул нор омад

آن معلم را که وحشت کرده با یار منش

Фасли ғам ва меҳнат рафт айём баҳор омад

جان من از بهر تو گشتم من اکنون دشمنش

Ҳофизи шаб ҳиҷрон шуд буии хуш ёр омад

این زمانی غم مخور دارم برای کشتنش