Имрӯз ба олам набӯд аҳли вафоро ғайр аз ту паноҳӣ

از شوق تو افتادم در بادیه پیمایی

Гиранд барои ту шабу рӯзи дуоро аз ҳар сари роҳӣ

دارد من مجنون را سودای تو سودایی

То чанд ба зулф ту бигӯям нигоро бо нолау оҳӣ

رفتی و مرا ماندی در کنج شکیبایی

эй рехтаи савдои ту хӯни дили моро бе ҳеҷ гуноҳӣ

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

Умрӣаст чу ман фохтаи сарви ғуломат бо он қади дилҷӯ

افتاده ام از چشمت در کشور گمنامی

Ҳар ҳалқа ӣӣ аз зулфи диловез ту домӣаст бар гардани оҳӯ

می گریم و می سوزم چون شمع من از خامی

Аз бас ки шабу рӯзи туро боғ мақомаст гӯйанд з ҳар сӯ

درد تو مرا آورد بالین سرانجامی

Дар хирмани гули мори сияҳи хуфта кадомаст бо рӯй ту гесу

ای درد توام درمان در بستر ناکامی

Шабнам ба таманнои ту умрӣ ба сар оварад бо дидаи бедор

روزی که تو را ایام از دیده نهانم کرد

Пероҳани оғишта ба хӯн ҷигар оварад гул дар назари хор

صد شعله بیدادی قصه دل و جانم کرد

Булбул ба чамани нола ҷонсӯз баровард аз синаи аФгор

گردون نه مرا آن نوع رسوای جهانم کرد

Боди саҳар аз равзаи ризвон хабар оварад имрӯз ба гулзор

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

Аз хӯн ҷигар нест тиҳии шишаи ошиқ чун дидаи ёқӯб

رخسار تو را از بت آن تاب نمی ماند

Пайваста ба дардаст рагу решаи ошиқ ҳамчун тани Айюб

چشم سیهت از ناز در خواب نمی ماند

Гӯям ба ту имрӯзи андешаи ошиқ аз турраи маҳбӯб

باغ رخ تو تا حشر سیراب نمی ماند

Зорӣу зрўи зӯр буд пешаи ошиқ ё раҳми зи матлӯб

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند

Умрӣаст туро бар сирисед гузарӣ нест афтодаи бзнҷир

تا بر سرت ای سید آن شوخ سوار آمد

Бо ёди ту аз зиндагӣ ӯ асарӣ нест чун кӯдаки тасвир

افروخته سر تا پا همچون گل نار آمد

Оҳӯии туро сӯии Эрон назарӣ нест аз мост чаҳ тақсир

فصل غم و محنت رفت ایام بهار آمد

Аз ҳоли парешони камолат хабарӣ нест ҳайҳот чаҳ тадбир

حافظ شب هجران شد بوی خوش یار آمد