Маи ман илм ба олам шудае ба дилрабое
هر که در غم صبر کرد ایوب می دانیم ما
Ҳамаи дам чу серума дорам зи ту чашми ошноӣ
خو به هجران کرده را یعقوب می دانیم ما
Ба фусуни ғайри гардии зи ман эй писари ҷудоӣ
عاشقان را در وفا منصوب می دانیم ما
Пас азин баҳри сари раҳи ману арзи бенавоӣ
بی وفایی شیوه محبوب می دانیم ما
Бикунами дуои ҷонат ба баҳонаи гадоӣ
نیست خوبان را وفایی خوب می دانیم ما
Ту ки ҳамчуи шамъи дории рух анҷуман фурӯзӣ
کوهکن از یاد شیرین ماند سر در کوهسار
зи ғами ту умрҳо шуд ба дилами фитодаи сӯзӣ
فکر لیلی در بیابان کرد مجنون را غبار
Биншин дамӣ ки зоҳири бикунам ба ту румузӣ
این مثل بر صفحه دهر است زایشان یادگار
Ҳамаи шаб дар ин хаёлам ки расм ба васли рӯзӣ
عاشقان راهست قلاب محبت زلف یار
Ҳамаи рӯз бар умедӣ ки шабӣ ба хобами ое
این کشش از جانب مطلوب می دانیم ما
Ба ҷаҳони зи хубрӯёни ғам беадад кашидам
تا دمیده بر عذارش خط چون مشک ختن
з май ҷафоӣ ҳар як пай имтиҳон чашидам
باغبان از سنبل تر بسته دیوار چمن
Ҳамаи ҷо чу меҳри гардуни ман хастаи дили расидам
گر کند دعویی ملک آن یوسف گل پیرهن
зи вафо ба ғайр номӣ нишнидам ва надидам
زآن خط آشفته خواهد شهرها بر هم زدن
з батон ман ончӣ дидам ҳамаи умр бе вафое
عادت آن ماه شهر آشوب می دانیم ما
Ба лабами зи базм васлаш нарасидааст ҷомӣ
آن خداوندی که قربان کرد اسماعیل را
Дили талхи машраб ман нарасида зу ба комӣ
کرده از مژگان به چشم اهل کنعان میل را
На азу ба ман ҳадисӣ на ба ӯ марои саломӣ
با زلیخا هاتفی می گفت این تمثیل را
На дар он ҳарим дорам ба муроди дили мақомӣ
بهر یوسف در کنار مصر رود نیل را
На дар ин диёр бо ӯ раҳу расми ошноӣ
یادگار از دیده یعقوب می دانیم ما
Ба замонаи сидоро набӯд ҳавои соғар
سیدا دامن کش از بزم شراب نوخطان
Сари худ ба ҷайби барда ба ҳавои васли дилбар
بوی خون سر می زند از سنبل زلف بتان
Ба забони хома ҳар дам расад ин сухани мукаррар
کرده اند این نقش بر سنگ مزار کشتگان
Ба каманди зулфи хубон на чунон фитод ҳайдар
خط خوبان نامه قتل است بهر عاشقان
Ки ба умр хеш ёбад зи камандашони раҳоӣ
آصفی مضمون این مکتوب می دانیم ما