з гулшан мерасад ранги ҳиҷоби олӯдаи бинидш

ای ستمگر ز کجا تازه و تر می آیی

Ба рухи пӯшидаи рӯмоли гулоби олӯдаи бинидш

دامن آلوده به خوناب جگر می آیی

Сарангушт аз хӯни кабоби олӯдаи бинидш

در بغل شیشه و خنجر به کمر می آیی

Сабӯҳӣ карда лабҳои шароби олӯдаи бинидш

چهره افروخته چون می به نظر می آیی

Бутӣ дорам ки мижгонаши Фгндаҳ рахнаам дар ҷон

سبزه در صحن گلستان خط ریحان گردید

Ҳавои сунбули зулфаши давонидаи реша дар имон

نخل شمشاد به هر سوی خرامان گردید

Ба кори он парӣ монандаи ойинаам ҳайрон

در چمن برگ خزان رونق بستان گردید

Пас аз умрӣ ки сӯем биндоз бими ғарази байнон

ثمر از بید و گل از سرو نمایان گردید

Забонро тӯтӣон барбастаанд аз шарми гуфтораш

نیست ممکن که به زلف تو نظر بند شود

Ба зери боли қамарии сарв пинҳон шуд зи рафтораш

دست امید به شمشاد تو پیوند شود

Набошад зери гардуни ҳеҷ касро тоби дидораш

دل من از تو محال است که خرسند شود

Раҳи назора кардан нест бар хуршеди рухсораш

به چه تدبیر کسی از تو برومند شود

Ба майдон меравад танҳо нигоҳ ӯ зи ғаюрӣ

پرتو روی مهتاب شبستان حیاست

Диламро муддатӣ шуд нотавон кардаст маҳҷӯрӣ

سایه زلف تو را خاصیت بال هماست

Марои давр аз шаҳодатгоҳ афгандаст ранҷурӣ

شمع و پروانه گرفتار تواند از چپ و راست

Сари мардум кашӣ дорад сияҳи чашмии зи махмурӣ

پی نبردست کسی جای تو شبها به کجاست

Маро чун лолаи доғ эй сидо хандиданаш дорад

سیدا دید به احوال عجب صایب را

Чаманро музтариби домон аз гул чиданаш дорад

نیست از دوریی تو عیش و طرب صایب را

Ба дил ҳар каси хаёли гирди сар гардиданаш дорад

سوخت هجر تو در آتش همه شب صایب را

Чу медонад ки шонеи орзӯӣ диданаш дорад

جان رسیدست ز شوق تو به لب صایب را