Бинолам ба ту эй алӣами қадир

بنالم به تو ای علیم قدیر

Аз аҳли хуросони сағиру кабӣр

از اهل خراسان صغیر و کبیر

Чаҳ кардам ки аз ман рамида шуданд

چه کردم که از من رمیده شدند

Ҳамаи хешу бегона бар хайри хайр ?

همه خویش و بیگانه بر خیر خیر؟

Мақарам ба фарқону пайғамбарат

مقرم به فرقان و پیغمبرت

На анбоз гуфтам туро на назир

نه انباز گفتم تو را نه نظیر

Нагуфтам магари рост , гуфтам ки нест

نگفتم مگر راست، گفتم که نیست

Туро дар хдоӣии вазир эй қадир

تو را در خدائی وزیر ای قدیر

Ба уммати расониди пайғоми ту

به امت رسانید پیغام تو

Расӯлати Муҳамади бширу нзир

رسولت محمد بشیر و نذیر

Қиронро ба пайғамбарати ноўрид

قران را به پیغمبرت ناورید

Магари Ҷабраили он мубораки сафир

مگر جبرئیل آن مبارک سفیر

Мақарам ба марг ва ба ҳашару ҳисоб

مقرم به مرگ و به حشر و حساب

Китобати з бар дорам андари замир

کتابت ز بر دارم اندر ضمیر

Нахурдам барояшон ба ҷон зинҳор

نخوردم برایشان به جان زینهار

Нҷстми сипоҳу кулоҳу сарир

نجستم سپاه و کلاه و سریر

Сулаймони ним , ҳамчуи девони зи ман

سلیمان نیم، همچو دیوان ز من

Чаро шуд рамидаи кабӣру сағир ?

چرا شد رمیده کبیر و صغیر؟

Ҳамон Носирами ман ки холӣ набӯд

همان ناصرم من که خالی نبود

Змни маҷлиси мейру садри вазир

زمن مجلس میر و صدر وزیر

Ба номами нхўондии кас аз баси шараф

به نامم نخواندی کس از بس شرف

Адибами лақаб буду фозили дабир

ادیبم لقب بود و فاضل دبیر

Адабро ба ман буд бозуи қавӣ

ادب را به من بود بازو قوی

Ба ман буд чашми китобати қрир

به من بود چشم کتابت قریر

Ба таҳрири алфози ман фахр кард

به تحریر الفاظ من فخر کرد

Ҳамеи коғаз аз дасти ман бар ҳарир

همی کاغذ از دست من بر حریر

Дабирии яке хиради фарзанд буд

دبیری یکی خرد فرزند بود

Нашуд ҷуз ба алфози ман сайри шер

نشد جز به الفاظ من سیر شیر

Дабирон асиранд пеши сухан

دبیران اسیرند پیش سخن

Сухани пеши табъам ба табъаст асир

سخن پیش طبعم به طبع است اسیر

Агар сайри киштам ҳаме бушковед

اگر سیر کشتم همی بشکفید

Ба иқболи ман наргис аз тухми сайр

به اقبال من نرگس از تخم سیر

Маро буд ҳосили зи ёрони хеш

مرا بود حاصل ز یاران خویش

Ба шахси ҷавони андаруни ақли пер

به شخص جوان اندرون عقل پیر

Кунун зон фузунам ба ҳар фазлу илм

کنون زان فزونم به هر فضل و علم

Ки табъам равонасту хотири мунир

که طبعم روان است و خاطر منیر

Биҷойаст дар ман ба фазли худоӣ

بجای است در من به فضل خدای

Ҳамон фаҳм ва он табъи маънӣ пазир

همان فهم و آن طبع معنی پذیر

Ба чоҳ андарун будам он рӯзи ман

به چاه اندرون بودم آن روز من

Бар оварадам эзад ба чархи асир

بر آوردم ایزد به چرخ اثیر

Аз ин қадар комрўз дорам ба илм

از این قدر کامروز دارم به علم

Набӯдаи ситами он рӯзи ъушри ъшир

نبوده‌ستم آن روز عشر عشیر

Гар онгаҳ ба дунёи танами шуҳра буд

گر آنگه به دنیا تنم شهره بود

Кунун беҳтарам чун ба дайнами шаҳир

کنون بهترم چون به دینم شهیر

Гар аз хок ва аз об будам , кунун

گر از خاک و از آب بودم، کنون

Гулобам шуд он об ва , хоками абир

گلابم شد آن آب و، خاکم عبیر

Кунун мейр пешам надорад хатар

کنون میر پیشم ندارد خطر

Гар онгаҳ хатари доштами пеши мейр

گر آنگه خطر داشتم پیش میر

з дайнанд пешам ба дунёи дарун

ز دین‌اند پیشم به دنیا درون

Азизони залилу хатирони ҳақир

عزیزان ذلیل و خطیران حقیر

Агар мейр мейраст ва комаш равост

اگر میر میر است و کامش رواست

Чунон ки ш гумонаст , гӯи шӯи ммир

چنان که‌ش گمان است، گو شو ممیر

Крои бонг ва номаш шавад зери хок

کرا بانگ و نامش شود زیر خاک

Чаҳ шодӣ кунад хира бар бонги зер ?

چه شادی کند خیره بر بانگ زیر؟

Чаҳ боядат рағбат ба шира кунун

چه بایدت رغبت به شیره کنون

Ки чун шер гаштааст бар сарати қӣр ?

که چون شیر گشته‌است بر سرت قیر؟

Гулӣ тоза бӯда сетӣ , оре , валек

گلی تازه بوده‌ستی، آری، ولیک

Шудаи сетӣ кунун пжмридаҳи зрир

شده‌ستی کنون پژمریده زریر

Наёрад кунун тозагии бози ту

نیارد کنون تازگی باز تو

На хуршеди тобон на абри мтир

نه خورشید تابان نه ابر مطیر

Яке сарв будӣ чу оҳани қавӣ

یکی سرو بودی چو آهن قوی

Туро сарв чанбар шуд оҳани хамир

تو را سرو چنبر شد آهن خمیر

Ҳажирати сухан бояд , эй пер , агар

هژیرت سخن باید، ای پیر، اگر

Набошад , чаҳ бокаст , рӯяти ҳажир ?

نباشد، چه باک است، رویت هژیر؟

Чу тирати сухан бояд аиро ки нест

چو تیرت سخن باید ایرا که نیست

Гуноҳи ту гар нест қадат чу тир

گناه تو گر نیست قدت چو تیر

Бидон мангар эй хоҷа каз зоҳирӣ

بدان منگر ای خواجه کز ظاهری

Набинӣ ҳамеи марди дайнро Заҳир

نبینی همی مرد دین را ظهیر

Бсорти билФғд бояд ки ту

بصارت بیلفغد باید که تو

зи хар ба наегар ба чашмии басир

ز خر به نه ای گر به چشمی بصیر

Биомузу момўзи мари ом ро

بیاموز و ماموز مر عام را

Зълм наоне қалилу касӣр

زعلم نهانی قلیل و کثیر

Ба хӯшаи қирон дар бибин дона ро

به خوشهٔ قران در ببین دانه را

Ба ангури дайн дар раҳо кун ъсир

به انگور دین در رها کن عصیر

Гар аз ту чу аз ман нФўрсти халқ

گر از تو چو از من نفورست خلق

Туро ба , макун ҳеҷ бонгу нафир

تو را به، مکن هیچ بانگ و نفیر

Дилами пари з дардаст , ҷҳоли халқ

دلم پر ز درد است، جهال خلق

Змни ҷумла зинанд дили пари зҳир

زمن جمله زین‌اند دل پر زحیر

Агар омма бад гуядам зон чаҳ бок ?

اگر عامه بد گویدم زان چه باک؟

Раҳо кардаам пеши мӯашони панир

رها کرده‌ام پیش موشان پنیر

Наҷунбад зҷоӣ , эй писар , чун дарахт

نجنبد زجای،ای‌پسر،چون درخت

Ба боди саҳаргоҳи кӯҳи сбир

به باد سحرگاه کوه ثبیر

Агар деви бастади хуросони зи ман

اگر دیو بستد خراسان ز من

Гувоҳи манӣ эй алӣами қадир

گواه منی ای علیم قدیر

Хуросонён гар наҷустанд дайн

خراسانیان گر نجستند دین

Бтар зин ки худашон гирифтӣ мгир

بتر زین که خودشان گرفتی مگیر

Ба пеши инол ва тагин чун раҳе

به پیش ینال و تگین چون رهی

Давонанд яксар ғанӣу фақир

دوانند یکسر غنی و فقیر

Чу оданду таркон чу боди ақим

چو عادند و ترکان چو باد عقیم

Бад-ӣни боди гаштанди реги ҳбир

بدین باد گشتند ریگ هبیر

Мисолӣ аз амсоли қуръони ту ро

مثالی از امثال قرآن تو را

Намудем накӯ бингар , эй тези вир

نمودم نکو بنگر، ای تیز ویر

Биёвезад он кас ба ғдри худоӣ

بیاویزد آن کس به غدر خدای

Ки бигурезад аз аҳди рӯзи ғадир

که بگریزد از عهد روز غدیر

Чаҳ гўӣӣ ба маҳшар агар прсдт

چه گوئی به محشر اگر پرسدت

Аз он аҳди муҳками шбр бо шубайр ?

از آن عهد محکم شبر با شبیر؟

Гар имрӯзи ғофили тӯй ҳамчунин

گر امروز غافل توی همچنین

Бар ин дарди фардои Бамонеи ҳсир

بر این درد فردا بمانی حسیر

Вагар пандгирӣ зҳҷт , ба ҳашар

وگر پند گیری زحجت، به حشر

Туро панд ӯ бас буд дастгир

تو را پند او بس بود دستگیر