эй хирадманду ҳунари пешау бедору басир

ای خردمند و هنر پیشه و بیدار و بصیر

Кист аз халқ ба наздики ту ҳушёр ,у хатир

کیست از خلق به نزدیک تو هشیار، و خطیر

Гар хатири он будӣ ки ши дилу бозуӣ қавӣ аст

گر خطیر آن بودی که‌ش دل و بازوی قوی است

Шер боистӣ бар халқи ҷаҳони ҷумлаи амир

شیر بایستی بر خلق جهان جمله امیر

Вар ба моли андар будӣ ҳунару фазлу хатар

ور به مال اندر بودی هنر و فضل و خطر

Кӯҳи Шуғнони мулкӣ будӣ бедору басир

کوه شغنان ملکی بودی بیدار و بصیر

Вар ба хӯбӣ дар будӣ хатару бахти баланд

ور به خوبی در بودی خطر و بخت بلند

Сарви солори ҷаҳон будӣ хуршеди мунир

سرو سالار جهان بودی خورشید منیر

На бузургаст ки аз мол фузун дорад баҳр

نه بزرگ است که از مال فزون دارد بهر

Он бузургаст ки аз илм фузун дорад тир

آن بزرگ است که از علم فزون دارد تیر

эй шудаи мғФр чун қӣр ту барадаст тамаъ

ای شده مغفر چون قیر تو بردست طمع

Шаста бар даргаи баҳмону фалони мейр чу шер

شسته بر درگه بهمان و فلان میر چو شیر

Мол дар ганҷи шаҳони ёбӣ ва , дар хотири ман

مال در گنج شهان یابی و، در خاطر من

Ҳар чаҳ як мол хатираст дигар моли ҳақир

هر چه یک مال خطیر است دگر مال حقیر

Шер бар мғФр чун қӣри ту , эй ғофили мард

شیر بر مغفر چون قیر تو، ای غافل مرد

Рӯз чун шери ҳамеи резаду шабҳои чу қӣр

روز چون شیر همی ریزد و شب‌های چو قیر

Он на моласт ки чу додяш аз ту бишавад

آن نه مال است که چو دادیش از تو بشود

Зу стонндаҳ ғанӣ гардад ва бахшанда фақир

زو ستاننده غنی گردد و بخشنده فقیر

Он буд мол кигар зу бидиҳӣ кам нашавад

آن بود مال که گر زو بدهی کم نشود

Ба тарозуии хиради сахта ва бар дасти замир

به ترازوی خرد سخته و بر دست ضمیر

Моли мангар ту асири уфтӣ озод кунадат

مال من گر تو اسیر افتی آزاد کندت

Мол шоҳонт гирифт аз пас озодии асир

مال شاهانت گرفت از پس آزادی اسیر

Нест чун моли ман амволи шаҳони ҷуз ки ба ном

نیست چون مال من اموال شهان جز که به نام

Чун ба тухмаст чу наргис на ба буии хуши сайр

چون به تخم است چو نرگس نه به بوی خوش سیر

Нашавад ғарра хирадманд бидон к « зи пас ман

نشود غره خردمند بدان ک «ز پس من

Чун пас мейр наёяд на тагин ва на бшир »

چون پس میر نیاید نه تگین و نه بشیر»

Қимату иззати кофури шикаста нашуда аст

قیمت و عزت کافور شکسته نشده‌است

Гар зи кофур ба омад ба сӯии мӯши панир

گر ز کافور به آمد به سوی موش پنیر

Хатари хайр буд бар қадари манфиаташ

خطر خیر بود بر قدر منفعتش

Гар хатираст хатираст азуи нафъ пазир

گر خطیر است خطیر است ازو نفع پذیر

Ҳамчунон чун нарасад бар шарафи мардуми хар

همچنان چون نرسد بر شرف مردم خر

Нарасад бар хатари гандуми пари мояи шъир

نرسد بر خطر گندم پر مایه شعیر

Зонка хайроти ту аз фард қадираст ҳама

زانکه خیرات تو از فرد قدیر است همه

Бар ту иқрор фариза аст бидон фарди қадир

بر تو اقرار فریضه است بدان فرد قدیر

Хатариро хатарӣ донад миқдору хатар

خطری را خطری داند مقدار و خطر

Нест огоҳи змқдори шаҳони гоҳу сарир

نیست آگاه زمقدار شهان گاه و سریر

Кӯр кӣ донад аз рӯзи шаби тори ҳгрз ?

کور کی داند از روز شب تار هگرز؟

Кари бншносди овои хар аз нолаи зер

کر بنشناسد آوای خر از نالهٔ زیر

На ҳар он чиз ки ӯ зард буд зар буд

نه هر آن چیز که او زرد بود زر بود

Нашавад зар агар чанд шавад зарди зрир

نشود زر اگر چند شود زرد زریر

Карам бисёр , валикинати яке карам кунад

کرم بسیار، ولیکنت یکی کرم کند

Ҳосил аз барги шаҷари мояи дебоу ҳарир

حاصل از برگ شجر مایهٔ دیبا و حریر

Мардумони оҳан бисёр бсўднд валек

مردمان آهن بسیار بسودند ولیک

Ҷуз ба Довӯд нагашт оҳану пӯлоди хамир

جز به داوود نگشت آهن و پولاد خمیر

Дӯд монандаи абраст зи дидор валек

دود مانندهٔ ابر است ز دیدار ولیک

Набӯд дӯди латифу хунак ватару мтир

نبود دود لطیف و خنک و تر و مطیر

Шараф хеш наёвард внёрдти падед

شرف خویش نیاورد ونیاردت پدید

То нбўӣиш агар чанд бибиняш абир

تا نبوئیش اگر چند ببینیش عبیر

Шарафи хайр ба ҳангом падед ояд азу

شرف خیر به هنگام پدید آید ازو

Чун падед омад ташрифи алии рӯзи ғадир

چون پدید آمد تشریف علی روز غدیر

Бар сари халқи Марвро чу васӣ кард набӣ

بر سر خلق مرو را چو وصی کرد نبی

Ин ба андӯҳ дар афтод азу ваон ба зҳир

این به اندوه در افتاد ازو وان به زحیر

Ҳасад омад ҳамагонро зчнони кору азу

حسد آمد همگان را زچنان کار و ازو

Брмиднд ва рамида шавад аз шери ҳмир

برمیدند و رمیده شود از شیر حمیر

ӯ сазои бад ки васӣ буд набиро дар халқ

او سزا بد که وصی بود نبی را در خلق

Ки бародараши бадви бен ъаму домоду вазир

که برادرش بدو بن عم و داماد و وزیر

Пушти аҳкоми қирон буд ба шамшери худоӣ

پشت احکام قران بود به شمشیر خدای

Беҳтар аз теғи суханро набӯд ҳеҷ Заҳир

بهتر از تیغ سخن را نبود هیچ ظهیر

Кӣ шиносӣ ба ҷуз ӯро падари насли расӯл ?

کی شناسی به جز او را پدر نسل رسول؟

Кӣ шиносӣ ба ҷуз ӯ қосими ҷиноти всъир ?

کی شناسی به جز او قاسم جنات وسعیر؟

Беназиру миллии он буд дар уммат ки набӯд

بی‌نظیر و ملی آن بود در امت که نبود

Мари набиро ба ҷуз ӯ рӯзи мўохоти назир

مر نبی را به جز او روز مواخات نظیر

Беназиру миллии он буд ки гаштанд ба қаҳр

بی نظیر و ملی آن بود که گشتند به قهر

Амр ва антар ба сари теғаши хосӣу ҳсир

عمرو و عنتر به سر تیغش خاسی و حسیر

Зулфиқори эзади сӯй ки фиристод ба бадар ?

ذوالفقار ایزد سوی که فرستاد به بدر؟

Зану фарзанд киро буд чу Заҳроу шубайр ?

زن و فرزند که را بود چو زهرا و شبیر؟

Бар сари лашкари куффор ба ҳангоми набард

بر سر لشکر کفار به هنگام نبرد

Чашми тақдир ба шамшери алӣ буд қрир

چشم تقدیر به شمشیر علی بود قریر

Рӯзи сафин ва ба хандақ ба сӯии сғри ҷҳим

روز صفین و به خندق به سوی ثغر جحیم

Осӣу тоғиро теғи алӣ буд мушир

عاصی و طاغی را تیغ علی بود مشیر

На ба мардӣ задгар ёрон ӯ буд фузун ?

نه به مردی زد گر یاران او بود فزون؟

Шарафи нисбату ҷӯаду шарафи илми мгир

شرف نسبت و جود و شرف علم مگیر

эй ки бар хираи ҳамеи даъвӣ беҳуда кунӣ

ای که بر خیره همی دعوی بیهوده کنی

Ки « фалон бӯдааст аз ёрони деринау пер »

که «فلان بوده‌است از یاران دیرینه و پیر»

Шарафи мард ба илмаст шараф нест ба сол

شرف مرد به علم است شرف نیست به سال

Чаҳ дроӣии сухани ёФаҳи ҳамеи хираи бихир ?

چه درائی سخن یافه همی خیره بخیر؟

Чунки перӣ нафиристод худованди расӯл ?

چونکه پیری نفرستاد خداوند رسول؟

ё аз ин ҳол набӯд эзади додари хабир ?

یا از این حال نبود ایزد دادار خبیر؟

Ҷуз ки пер ту набӯдӣ ба сӯии халқи расӯл

جز که پیر تو نبودی به سوی خلق رسول

Гар ба сӯии ту Фгндаҳи сетии яздони тадбир

گر به‌سوی تو فگنده‌ستی یزدان تدبیر

Ёфт Аҳмад ба чиҳил соли маконе ки наёфт

یافت احمد به چهل سال مکانی که نیافت

Ба навад соли броҳим азон ъушри ъшир

به نود سال براهیم ازان عشر عشیر

Алӣ он ёфт зи ташриф ки зу рӯзи ғадир

علی آن یافت ز تشریف که زو روز غدیر

Шуд чу хуршеди дрФшндаҳ дар офоқи шаҳир

شد چو خورشید درفشنده در آفاق شهیر

Гар ба назд ту ба перӣаст бузургӣ , сӯии ман

گر به نزد تو به پیری است بزرگی، سوی من

Ҷуз алӣ нест банноят на ҳаким ва на кабӣр

جز علی نیست بنایت نه حکیم و نه کبیر

Бо алӣ ёрон буданд , балӣ , пер валек

با علی یاران بودند، بلی، پیر ولیک

Ба миёни ду сухани густар фарқаст касӣр

به میان دو سخن گستر فرق است کثیر

Ба яке лафзи расонид , балӣ , ҷумлаи китоб

به یکی لفظ رسانید، بلی، جمله کتاب

Аз худованди паямбар ба кабӣр ва ба сағир

از خداوند پیمبر به کبیر و به صغیر

Лекин аз номаи ҳамаи мағз ба хонанда расад

لیکن از نامه همه مغز به خواننده رسد

Врчаҳ ҳар ду бпсоўрши дабир ва на дабир

ورچه هر دو بپساورش دبیر و نه دبیر

Ҷуз ки ҳайдари ҳамагон аз хати мстўри худо

جز که حیدر همگان از خط مسطور خدا

Бо басарҳои пар аз нур бимонаданд зрир

با بصرهای پر از نور بماندند ضریر

Аз сухани чизи наёбад ба ҷузи овози сутур

از سخن چیز نیابد به جز آواز ستور

Мардумаст онкӣ бидонаст сурӯд аз такбир

مردم است آنکه بدانست سرود از تکبیر

Маънӣ аз қавл алӣ дораду овози ҷуз ӯ

معنی از قول علی دارد و آواز جز او

Мард бояд ки зи тақсири бидонади тавфир

مرد باید که ز تقصیر بداند توفیر

Ту ба овоз чаро май Ромӣ аз шери худо

تو به آواز چرا می رمی از شیر خدا

Чун пай шер нагирӣ ва набошӣ нахчир ?

چون پی‌شیر نگیری و نباشی نخچیر؟