эй худованди ин кабӯди хрос

ای خداوند این کبود خراس

Сад ҳазорон туро зи бандаи сипос

صد هزاران تو را ز بنده سپاس

Ки ба оли расӯли хеши маро

که به آل رسول خویش مرا

Брҳондӣ аз ин рамаи нснос

برهاندی از این رمهٔ نسناس

То мтобъи буми расӯли ту ро

تا متابع بوم رسول تو را

Нарӯм бар муроди хешу қиёс

نروم بر مراد خویش و قیاس

Ҳам муқассири бум ба рӯз ва ба шаб

هم مقصر بوم به روز و به شب

Ба сипосат бар оварам анфос

به سپاست بر آورم انفاس

Шукру ҳамди туро забон қалам аст

شکر و حمد تو را زبان قلم است

Бандагонроу рӯзу шаби қртос

بندگان را و روز و شب قرطاس

Номаҳо пеши ту ҳаме ояд

نامه‌ها پیش تو همی آید

Ҳам зи бедори дили ҳам аз Фрнос

هم ز بیدار دل هم از فرناس

Ҳеҷ корӣ аз ин ду номаи бурун

هیچ کاری از این دو نامه برون

Накунад кофару худои шинос

نکند کافر و خدای‌شناس

Оташ дӯзахаст ноқиди халқ

آتش دوزخ است ناقد خلق

ӯ шиносади зи сими поки нҳос

او شناسد ز سیم پاک نحاس

Дод ман бегумон бар оидмӣ

داد من بی‌گمان بر آیدمی

Рӯзи ҳашар аз набераи аббос

روز حشر از نبیرهٔ عباس

Вази гуруҳе ки бо расӯлу китоб

وز گروهی که با رسول و کتاب

Фитнаи гаштанди брикӣ ба қиёс

فتنه‌گشتند بریکی به قیاس

Ин сутурон карда дар гардан

این ستوران کرده در گردن

Расани ҷаҳлу силсилаи васвос

رسن جهل و سلسلهٔ وسواس

Ман чаҳ кардам агар бидон ҷоҳил

من چه کردم اگر بدان جاهل

Нафиристод ваҳии раби аннос ?

نفرستاد وحی رب‌الناس؟

Бо набувват чаҳ кор буд ӯ ро

با نبوت چه کار بود او را

Чун бирафт аз пас рашу карбос ?

چون برفت از پس رش و کرباس؟

Лоҷарами умматаш ба баракат ӯ

لاجرم امتش به برکت او

Кӯфта сетанд пои хеш ба Фос

کوفته‌ستند پای خویش به فاس

Ду мухолиф бихонад уммат ро

دو مخالف بخواند امت را

Чу ду сайёди сайдро сӯии дос

چو دو صیاد صید را سوی داس

Бардаи гаштанд яксар ин зуъафо

برده‌گشتند یکسر این ضعفا

Ваон ду сайёд ҳар яке нхос

وان دو صیاد هر یکی نخاس

Ба хросӣ кашид ҳар як шан

به خراسی کشید هر یک‌شان

Ки сазовортар зи хар ба хрос

که سزاوارتر ز خر به خراس

Ҳар чаҳ кон гуфт « лоиҷўзи чунин »

هر چه کان گفت «لایجوز چنین»

Он дигар гуфт « ънднои лобос »

آن دگر گفت «عندنا لاباس»

Инат мускир ҳаром кард чу хўг

اینت مسکر حرام کرد چو خوگ

Ванет гуфто Биҷӯш ва пар кун тос

وانت گفتا بجوش و پر کن طاس

Ду мухолиф эмом гашта сетанд

دو مخالف امام گشته‌ستند

Чун сиёҳу сипед ва хаз ва пилос

چون سیاه و سپید و خز و پلاس

Нашуд аз мо бад-ӣни расани як то

نشد از ما بدین رسن یک تا

Ҳар ки бишнохт пои хеш аз рас

هر که بشناخت پای خویش از راس

Лекини андари дили хасони осон

لیکن اندر دل خسان آسان

Чун ба хаси мори дрхзди хнос

چون به خس مار درخزد خناس

Аз раҳи номи ҳамчу як дигаранд

از ره نام همچو یک دگرند

Сӯй бе ақли ҳирмису ҳрмос

سوی بی‌عقل هرمس و هرماس

Лекин аз роҳи ақли ҳушёрон

لیکن از راه عقل هشیاران

Бишносанд фарбеҳии зи амос

بشناسند فربهی ز اماس

эй хирадманди ҳуши дор ки халқ

ای خردمند هوش دار که خلق

Бас ба асдос дар заданд ахмос

بس به اسداس در زدند اخماس

Сахти бади гашти нақдҳо мисатон

سخت بد گشت نقدها مستان

Дирам аз каси магар ба сахти мкос

درم از کس مگر به سخت مکاس

Давр бош аз музавварӣ ки ба макр

دور باش از مزوری که به مکر

Дом қртос дораду анқос

دام قرطاس دارد و انقاس

Тезтари гашту ҷаҳлро бозор

تیزتر گشت و جهل را بازار

Сӯии ҷҳоли сад раҳ аз алмос

سوی جهال صد ره از الماس

Нест аз навъи мардуми онки имрӯз

نیست از نوع مردم آنک امروز

Шахс ва анвоъ донаду аҷнос

شخص و انواع داند و اجناس

Хираду ҷаҳл кӣ шаванд ъдил ?

خرد و جهل کی شوند عدیل؟

Бузро нест ошнои рўос

بز را نیست آشنا رواس

Май шитобад чу сайли сӯии нишеб

می‌شتابد چو سیل سوی نشیب

Халқи сӯии нишоту лаҳву либос

خلق سوی نشاط و لهو و لباس

Ман ҳамоно ки нестам мардум

من همانا که نیستم مردم

Чун ним мард раваду маҷлису кос

چون نیم مرد رود و مجلس و کاس

То асоси танам ба пой буд

تا اساس تنم به پای بود

Нарӯм ҷуз ки бар тариқи асос

نروم جز که بر طریق اساس

Пос дорам зи деву лашкар ӯ

پاس دارم ز دیو و لشکر او

Ба сипоси худоӣ бар тан , пос

به سپاس خدای بر تن، پاس

Набум носипоси азу ки сутур

نبوم ناسپاس ازو که ستور

Сӯии фарзонаи беҳтар аз насипос

سوی فرزانه بهتر از نسپاس