эй мутаҳайир шуда дар кори хеш

ای متحیر شده در کار خویش

Рости буна бар хати паргори хеш

راست بنه بر خط پرگار خویش

Хиради шикастӣ ба дбўси тамаъ

خرد شکستی به دبوس طمع

Дар талаб тоу магари тори хеш

در طلب تا و مگر تار خویش

Дар талаб ончӣ наомад ба даст

در طلب آنچه نیامد به دست

Зер ва зибр кардӣ кочори хеш

زیر و زبر کردی کاچار خویش

Хира бидодӣ ба пашизи ҷаҳон

خیره بدادی به پشیز جهان

Дар гарони мояу динори хеш

در گران‌مایه و دینار خویش

Пунба ӯро ба чаҳ додӣ бадал

پنبهٔ او را به چه دادی بدل

эй бихарад , ғолияу ғори хеш ?

ای بخرد، غالیه و غار خویش؟

Ёри туу мор туаст ин танат

یار تو و مار تو است این تنت

Ранҷае аз мори худу ёри хеш

رنجه‌ای از مار خود و یار خویش

Мори Фасоӣ арча фусунгар буд

مار فسای ارچه فسون‌گر بود

Кушта шавад оқибат аз мори хеш

کشته شود عاقبت از مار خویش

Ва акнӯн коФтоди харат , мрдўор

و اکنون کافتاد خرت، مردوار

Чун нанаҳй бар хари худ бори хеш ?

چون ننهی بر خر خود بار خویش؟

Бад ба тани хеш чу худ карда Эй

بد به تن خویش چو خود کرده‌ای

Бояд хӯрданати зи куштори хеш

باید خوردنت ز کشتار خویش

Пои туро хори ту хастааст ва нест

پای تو را خار تو خسته است و نیست

Пои туро дарди ҷуз аз хори хеш

پای تو را درد جز از خار خویش

Роҳ ғалат карда сетӣ , бози гирд

راه غلط کرده‌ستی، باز گرد

Сӯии буна бар пайу осори хеш

سوی بنه بر پی و آثار خویش

Пеши худованди хиради бозгуӣ

پیش خداوند خرد بازگوی

Рости ҳамаи қиссау ахбори хеш

راست همه قصه و اخبار خویش

Вончаҳ т гуяд бипазир ва мабош

وانچه‌ت گوید بپذیر و مباش

Ошиқ бар биҳдаҳи гуфтори хеш

عاشق بر بیهده گفتار خویش

Деви ҳавои сӯй ҳалокат кашад

دیو هوا سوی هلاکت کشد

Деви ҳаворо мадаи афсори хеш

دیو هوا را مده افسار خویش

Роҳ ндонӣ , чаҳ рӯй пеши мо

راه ندانی، چه روی پیش ما

Бар тамаъи тезии бозори хеш

بر طمع تیزی بازار خویش

Гозрӣ аз баҳр чаҳ даъвӣ кунӣ

گازری از بهر چه دعوی کنی

Чунки ншўӣии худ дастори хеш ?

چونکه نشوئی خود دستار خویش؟

Боми касонро чаҳ иморат кунӣ

بام کسان را چه عمارت کنی

Чунки набандӣ бен девори хеш ?

چونکه نبندی بن دیوار خویش؟

Чун надиҳӣ панди тани хеш ро

چون ندهی پند تن خویش را

эй мутаҳайир шуда дар кори хеш ?

ای متحیر شده در کار خویش؟

Нор чу бемори тؤӣ худ бихӯр

نار چو بیمار تؤی خود بخور

Арза макун бар дгарони нори хеш

عرضه مکن بر دگران نار خویش

Ори ҳамеи дории зи омухтан

عار همی داری ز آموختن

Шарми ҳамеи ноидт аз ори хеш ?

شرم همی نایدت از عار خویش؟

Вази ҳаваси хеши ҳамеи пари хамӣ

وز هوس خویش همی پر خمی

Биҳдаҳ эй дар хури миқдори хеш

بیهده‌ای در خور مقدار خویش

Нест туро ёри магари анкабут

نیست تو را یار مگر عنکبوت

Кӯи зи тани хеши тунди тори хеш

کو ز تن خویش تند تار خویش

Айби тани хеш бибоядат дид

عیب تن خویش ببایدت دید

То нашавад ҷонати гирифтори хеш

تا نشود جانت گرفتار خویش

Ёри ту тимор надорад зи ту

یار تو تیمار ندارد ز تو

Чун ту надории худ тимори хеш

چون تو نداری خود تیمار خویش

Нек нигаҳ кун ба тани хеш дар

نیک نگه کن به تن خویش در

Боз шавад аз сирати харвори хеш

باز شود از سیرت خروار خویش

Низ ба фармони тани бади куниш

نیز به فرمان تن بد کنش

Хуфта макун дидаи бедори хеш

خفته مکن دیدهٔ بیدار خویش

Пок бишӯй аз ҳамаи олӯдагӣ

پاک بشوی از همه آلودگی

Перҳану чодару шалвори хеш

پیرهن و چادر و شلوار خویش

Дод ба алФғдн некӣ бихоҳ

داد به الفغدن نیکی بخواه

Зини тани манҳуси нигунсори хеш

زین تن منحوس نگونسار خویش

Дайну хирад бояд солори ту

دین و خرد باید سالار تو

Тот кунад ёрати солори хеш

تات کند یارت سالار خویش

Ёри ту бояд ки бихаради ту ро

یار تو باید که بخرد تو را

Ҳам ту худии хираи харидори хеш

هم تو خودی خیره خریدار خویش

Чунки бҷўӣии ҳамеи озори ман

چونکه بجوئی همی آزار من

Гар напасандӣ змни озори хеш ?

گر نپسندی زمن آزار خویش؟

Чун ту касеро надиҳӣ зинҳор

چون تو کسی را ندهی زینهار

Халқ надорадат ба зинҳори хеш

خلق نداردت به زنهار خویش

Ранҷ басӣ дидам ман ҳамчуи ту

رنج بسی دیدم من همچو تو

Зини тани бади хуии сбксори хеш

زین تن بد خوی سبکسار خویش

Пеш хирадманд шудам додхоҳ

پیش خردمند شدم دادخواه

Аз тани хуши хори гунаҳи кори хеш

از تن خوش خوار گنه کار خویش

Як як бар вай башмурдам ҳама

یک یک بر وی بشمردم همه

Айби тани хеш ба иқрори хеш

عیب تن خویش به اقرار خویش

Гуфт гунаҳи кори ту ҳам чун з туаст

گفت گنه کار تو هم چون ز توست

Боист кунун худ ба стғФори хеш

بایست کنون خود به ستغفار خویش

Оби хиради ҷӯй ва бидон оби шӯй

آب خرد جوی و بدان آب شوی

Хати бадии поки зтўмори хеш

خط بدی پاک زطومار خویش

Ҳоким худ бош ва ба дониш бисанҷ

حاکم خود باش و به دانش بسنج

Ҳарчӣ кунӣ рост ба меъёри хеш

هرچه کنی راست به معیار خویش

Бингар ва бо кас макун аз носазо

بنگر و با کس مکن از ناسزا

Ончии надоряши сазовори хеш

آنچه نداریش سزاوار خویش

Ончии ти азу нек наёяд макун

آنچه‌ت ازو نیک نیاید مکن

Доруӣ худ бошу нигаҳи дори хеш

داروی خود باش و نگه‌دار خویش

Мурғи хӯришро нахурд то нахуст

مرغ خورش را نخورد تا نخست

Нарми наёбадаш ба минқори хеш

نرم نیابدش به منقار خویش

Вази пас он низ далелӣ бигир

وز پس آن نیز دلیلی بگیر

Бар хиради хеши зи кирдори хеш

بر خرد خویش ز کردار خویش

Қавлу амал чун баҳам омад бдонк

قول و عمل چون بهم آمد بدانک

Руста шудӣ аз тани ғаддори хеш

رسته شدی از تن غدار خویش

Хор кунад суҳбати нодони ту ро

خوار کند صحبت نادان تو را

Ҳамчуи фурӯмояи тани хори хеш

همچو فرومایه تن خوار خویش

Хории азуи бас буд онкӣ т кунад

خواری ازو بس بود آنکه‌ت کند

Ранҷа ба жожидн бисёр хеш

رنجه به ژاژیدن بسیار خویش

Сайр кунад жож ваят то магар

سیر کند ژاژ ویت تا مگر

Сайр кунад меъдаи ноҳори хеш

سیر کند معدهٔ ناهار خویش

Роҳи мадаи ҷуз ки хирадманд ро

راه مده جز که خردمند را

Ҷуз ба зарурати сӯии дидори хеш

جز به ضرورت سوی دیدار خویش

Танҳо бисёр ба аз ёри бад

تنها بسیار به از یار بد

Ёри туро баси дили ҳушёри хеш

یار تو را بس دل هشیار خویش

Марди хирадманди маро хуфта кард

مرد خردمند مرا خفته کرد

Зери накӯи панд ба харвори хеш

زیر نکو پند به خروار خویش

Чун дилами анбор сухан шуд бас аст

چون دلم انبار سخن شد بس است

Фикрати ман хозини анбори хеш

فکرت من خازن انبار خویش

Дар ҳаме назм кунам лоҷарам

در همی نظم کنم لاجرم

Беададу мар дар ашъори хеш

بی عدد و مر در اشعار خویش