Гардиши ин гунбаду макру дҳош
گردش این گنبد و مکر و دهاش
Гирд бар оради ҳаме аз авлиёаш
گرد بر آرد همی از اولیاش
Кӣна наҷуед магар аз дӯстон
کینه نجوید مگر از دوستان
Брчаҳ наҳодӣ ту илоҳии банноаш ?
برچه نهادی تو الهی بناش؟
Гарчи ҷафо дорад бо оқилон
گرچه جفا دارد با عاقلان
Зишти нгўинди зи баҳри тарош
زشت نگویند ز بهر تراش
Ҳар ки Марвро кунад ин дардманд
هر که مرو را کند این دردمند
Кард надонад ба ҷаҳони каси доваш
کرد نداند به جهان کس داوش
Сахти ду рӯй аст надонам ҳаме
سخت دو روی است ندانم همی
Душманаш аз дӯст на рӯй аз қафоаш
دشمنش از دوست نه روی از قفاش
Гар ба ман аз даҳр ҷФоӣӣ расад
گر به من از دهر جفائی رسد
Низ расидааст бадви худ ҷафоаш
نیز رسیدهاست بدو خود جفاش
Ҳар ки ҷафо ҷӯяд бар хештан
هر که جفا جوید بر خویشتن
Чашм ки дорад магари аблаҳи вафоаш ?
چشم که دارد مگر ابله وفاش؟
Ин ҳамаи ороиши боғи баҳор
این همه آرایش باغ بهار
Бинии венаи зебу ҷамолу баҳоаш
بینی وین زیب و جمال و بهاش
Вена ки чу гул рӯй бишӯяд ба шаб
وین که چو گل روی بشوید به شب
Машки дамад бар рухи шастаи сабоаш
مشک دمد بر رخ شسته صباش
Вена ки бигардонад ҳзмони ҳаме
وین که بگرداند هزمان همی
Булбули нави нав ба шигифтии навоаш
بلبل نو نو به شگفتی نواش
Вена ки ҳамеи абр ба машку гулоб
وین که همی ابر به مشک و گلاب
Ҳар шаб ва ҳар рӯз бишӯяд лақоаш
هر شب و هر روز بشوید لقاش
Вена ки ҳаме бар китфи шохи гул
وین که همی بر کتف شاخ گل
Бод биафшонад рӯмии қабоаш
باد بیفشاند رومی قباش
Вена ки чу оҳӯи бхромд ба дашт
وین که چو آهو بخرامد به دشت
Сунбул тарасту бунафша чароаш
سنبل تر است و بنفشه چراش
Вена ки ба ҷӯии андар аз акси гул
وین که به جوی اندر از عکس گل
Сурх ақиқаст ту гўӣии ҳсош
سرخ عقیق است تو گوئی حصاش
Дидаи наргис чу шавад тираи абр
دیدهٔ نرگس چو شود تیره ابر
Лўлўӣ шҳўор кашад тўтёш
لولوی شهوار کشد توتیاش
Вена ки агар бод ба гули бурузад
وین که اگر باد به گل بروزد
Анбари пошад ба ҳаво бар ҳбош
عنبر پاشد به هوا بر هباش
Дайр напояд ки кунад гашти чарх
دیر نپاید که کند گشت چرخ
Ин ҳамаро яксараи ночизу лоаш
این همه را یکسره ناچیز و لاش
Аз китфи гулбуни сӯрӣ ба қаҳр
از کتف گلبن سوری به قهر
Бод хазоне бирабоед радоаш
باد خزانی برباید رداش
Вончаҳ ки бнўохтши Урдӣбиҳишт
وآنچه که بنواختش اردیبهشت
Арза кунад озару дай бар Балош
عرضه کند آذر و دی بر بلاش
Тира шавад сӯрати пурнур ӯ
تیره شود صورت پرنور او
Кунад шавад кори равону равоаш
کند شود کار روان و رواش
Гарчи чу тираст кунун пушти шох
گرچه چو تیر است کنون پشت شاخ
Боз кунад меҳри заъифу дўтош
باز کند مهر ضعیف و دوتاش
Ҳарчӣ кунун ҳаст зумурради мисол
هرچه کنون هست زمرد مثال
Боз надонад хирад аз каҳрабоаш
باز نداند خرد از کهرباش
Сирати ин чарх чунин ёфтам
سیرت این چرخ چنین یافتم
Боядмон кард бар ин раҳи раҳоаш
بایدمان کرد بر این ره رهاش
Неши замона чу бар ошуфта шуд
نیش زمانه چو بر آشفته شد
Хор шавад ҳамчуи адуи ошноаш
خوار شود همچو عدو آشناش
Қади ту грчнд чу тираст рост
قد تو گرچند چو تیر است راست
Зуд кунад гашти замон чун ҳиноаш
زود کند گشت زمان چون حناش
Гар бгмонии ту зи бадҳои ӯ
گر بگمانی تو ز بدهای او
Қомат чун навен миннати баси гўош
قامت چون نون منت بس گواش
Жарф ба ман бингар ва бар хон змн
ژرف به من بنگر و بر خوان زمن
Насахт зарқу ҳиялу кӣна ҳоаш
نسخت زرق و حیل و کینههاش
Мураккаби ман буд замони пеши азин
مرکب من بود زمان پیش ازین
Кард надонист зи ман каси ҷудоаш
کرد ندانست ز من کس جداش
Гашта шабу рӯз ба даргоҳи ман
گشته شب و روز به درگاه من
Хшндими обу муродами гёш
خشندیم آب و مرادم گیاش
Ҷуз ба ҳавои дили ман тохтан
جز به هوای دل من تاختن
Шод ва сарафроз набӯдӣ ҳавоаш
شاد و سرافراز نبودی هواش
То ба муродами занахаши нарм буд
تا به مرادم زنخش نرم بود
Пок савобаст ту гуфтӣ хатоаш
پاک صواب است تو گفتی خطاش
Вокнўн чун кор ба охир расед
واکنون چون کار به آخر رسید
Сӯй ман оварад Аннани ънош
سوی من آورد عنان عناش
Ҳарчӣ ба оғозӣ бӯда шавад
هرچه به آغازی بوده شود
Тамаъи мадор , эй писар , андари бақоаш
طمع مدار، ای پسر، اندر بقاش
Гаштани он чархи пас , эй ҳӯшманд
گشتن آن چرخ پس، ای هوشمند
Нек далеласт туро бар фаноаш
نیک دلیل است تو را بر فناش
Зери яке фарш вшӣ густард
زیر یکی فرش وشی گسترد
Бози бдздди зи яке бӯрёаш
باز بدزدد ز یکی بوریاش
Ҳеҷ шунӯдӣ ки ба оли расӯл
هیچ شنودی که به آل رسول
Ранҷу бало чанд расед аз дҳош ?
رنج و بلا چند رسید از دهاش؟
Дафтари пеши ор , бихон ҳоли онк
دفتر پیش آر، بخوان حال آنک
Шуҳра азу шуд ба ҷаҳони Карбалоаш
شهره ازو شد به جهان کربلاش
Ташна кушта шуд ва нагирифт даст
تشنه کشته شد و نگرفت دست
Ҳурмату фазлу шарафи мстФош
حرمت و فضل و شرف مصطفاش
Ваон каси кӯи кишти мари он шамъ ро
وان کس کو کشت مر آن شمع را
Боз фурӯ хӯрд ҳамин аждаҳоаш
باز فرو خورد همین اژدهاش
Ғофил кӣ буд худованди азонк
غافل کی بود خداوند ازانک
Рафт дар ин сабзу баланди Асияаш ?
رفت در این سبز و بلند آسیاش؟
Лекини нштобд дар корҳош
لیکن نشتابد در کارهاش
Зонка на инаст сазои ҷазоаш
زانکه نه این است سزای جزاش
Чун ба ниҳоят бирасад кори халқ
چون به نهایت برسد کار خلق
Худ бирасад боз ба ҳар каси сазоаш
خود برسد باز به هر کس سزاش
Гарчи дарозаст мароинро замон
گرچه دراز است مراین را زمان
Собит кардааст хиради мунтаҳоаш
ثابت کردهاست خرد منتهاش
Рафта баринаст ниҳоди ҷаҳон
رفته برین است نهاد جهان
Дигар накунанд зи баҳри мароаш
دیگر نکنند ز بهر مراش
Чун ва чаро беш надонад ҷузи онк
چون و چرا بیش نداند جز آنک
Бар нарасад халқ ба чун ва чароаш
بر نرسد خلق به چون و چراش
Даҳр ҳаме гуяд к « эй мардумон
دهر همی گوید ک «ای مردمان
Рафтанем ман » ба забони шумоаш
رفتنیم من» به زبان شماش
Тоъат доред расӯлонаш ро
طاعت دارید رسولانش را
Такя мадоред чунин бар қазоаш
تکیه مدارید چنین بر قضاش
Ақл ътоӣӣаст шуморо азу
عقل عطائی است شما را ازو
Сахт шарифасту бузурги ин атоаш
سخت شریف است و بزرگ این عطاش
Онкӣ чунин донад додани ато
آنکه چنین داند دادن عطا
Ҳеҷ қиёсӣ напазирад сахоаш
هیچ قیاسی نپذیرد سخاش
Ҳарки равад бар раҳи хуррами биҳишт
هرکه رود بر ره خرم بهشت
Бе шаки ҷуз ақл набошад Асоаш
بی شک جز عقل نباشد عصاش
Ҷуз ки ба неруии атои худоӣ
جز که به نیروی عطای خدای
Гуфт надонад ба сазои каси саноаш
گفت نداند به سزا کس ثناش
Маъзирати ҳуҷҷати мазлӯм ро
معذرت حجت مظلوم را
Рад макун ёрб ва бишинав дуоаш
رد مکن یارب و بشنو دعاش
эй шудаи мари табъи туро бандаи шеър
ای شده مر طبع تو را بنده شعر
Табъи ту афзӯдаи ҷамолу баҳоаш
طبع تو افزوده جمال و بهاش
Шеър шудӣ гар бишунидӣ зшрм
شعر شدی گر بشنیدی زشرم
Шеъри ту бар пушти ксоӣии ксош
شعر تو بر پشت کسائی کساش