Тамаъ надорам азин пас зхлқи ҷоҳу маҳал

طمع ندارم ازین پس زخلق جاه و محل

Магар ба холиқу додари халқи ъзу ҷл

مگر به خالق و دادار خلق عز و جل

Ҳаромро чу ндонстмии ҳамеи зи ҳалол

حرام را چو ندانستمی همی ز حلال

Чу сарви қомати ман дар ҳарир буду ҳлл

چو سرو قامت من در حریر بود و حلل

Ба табъ рафт ба зерами ҳамеи ҷаҳони ҷаҳон

به طبع رفت به زیرم همی جهان جهان

Чу хуши лагоми яке аспи тези рӯ ба мисл

چو خوش لگام یکی اسپ تیز رو به مثل

Давон ба сӯии ман аз ҳар сӯии ҳалолу ҳаром

دوان به سوی من از هر سوی حلال و حرام

Чу сайли тирау пари хас ба пастӣ аз сари тел

چو سیل تیره و پر خس به پستی از سر تل

Ман фирефта гашта ба ҷаҳл , такя зада

من فریفته گشته به جهل، تکیه زده

Ба қавли ҷаъфару зайду санои хайлу хўл

به قول جعفر و زید و ثنای خیل و خول

Фгнди паҳни бисотӣ ба зери пои нишот

فگند پهن بساطی به زیر پای نشاط

Ба умри кӯтаҳи худ дар дароз карда амл

به عمر کوته خود در دراز کرده امل

Марои хабар на азонки ин ҷаҳони марди фиреб

مرا خبر نه ازانک این جهان مرد فریب

Ба дасти рост шукр дорад ва ба чапи ҳанзал

به دست راست شکر دارد و به چپ حنظل

Гар аз дурӯғу зи дрғли ҷҳии бҷаҳи зи ҷаҳон

گر از دروغ و ز درغل جهی بجه ز جهان

Ки ҳам дурӯғ занаст ин ҷаҳон ва ҳам дрғл

که هم دروغ زن است این جهان و هم درغل

Мадори дасти газофа ба пеши ин сифла

مدار دست گزافه به پیش این سفله

Ки даст боз наёбӣ магари шикастау шул

که دست باز نیابی مگر شکسته و شل

зи пеши онкии туро брнҳд ба тоқи ҷаҳон

ز پیش آنکه تو را برنهد به طاق جهان

Ту бар на ӯро , эй пӯр , мрдўор ба пул

تو بر نه او را، ای پور، مردوار به پل

Маҳалу ҷоҳ чаҳ ҷўӣӣ ба чокарии зи амир ?

محل و جاه چه جوئی به چاکری ز امیر؟

Чигуна бошад бо чокаряти ҷоҳу маҳал ?

چگونه باشد با چاکریت جاه و محل؟

Ба дасти ҷони ту бар днблӣ ба дасти тамаъ

به دست جان تو بر دنبلی به دست طمع

Бабри ду дасти тамаъ то биафтад ин днбл

ببر دو دست طمع تا بیفتد این دنبل

Раво буд ки ба мейри аҷали ту пушт кунӣ

روا بود که به میر اجل تو پشت کنی

Агар амири аҷал боз дорад аз ту аҷал

اگر امیر اجل باز دارد از تو اجل

Туро ба даргаи мейри аҷал ки барад ? тамаъ

تو را به درگه میر اجل که برد؟ طمع

Агар тамаъ набӯд худ тؤии амири аҷал

اگر طمع نبود خود تؤی امیر اجل

Вагар аҷал ба амири аҷал низ расад

وگر اجل به امیر اجل نیز رسد

Чаро кунӣ , ту бғо , дасти пеш ӯ ба бағал ?

چرا کنی، تو بغا، دست پیش او به بغل؟

Чаро ки боз нагардӣ ба тоъати холиқ

چرا که باز نگردی به طاعت خالق

Ба ҳар ду қавлу амал то афв кунадат злл ?

به هر دو قول و عمل تا عفو کندت زلل؟

Ба тавба тоза шавад тоъати гузашта чунонк

به توبه تازه شود طاعت گذشته چنانک

Трӣ ва тоза шавад тира рӯй боғ ба тл

طری و تازه شود تیره روی باغ به طل

Ҳалолу хуши хур ва тоъат кун ва дурӯғ магӯ

حلال و خوش خور و طاعت کن و دروغ مگو

Бад-ӣни се кории гўӣӣ ба рӯзи ҳашари бҳл

بدین سه کاری گوئی به روز حشر بحل

Чу гӯри дашти басии рафтае нишебу фароз

چو گور دشت بسی رفته‌ای نشیب و فراز

Чу андалеб басӣ гуфтае сурӯду ғазал

چو عندلیب بسی گفته‌ای سرود و غزل

Чу рӯзгор бадал кард тири ту ба камон

چو روزگار بدل کرد تیر تو به کمان

Чаро кунун накунӣ ту ғазал ба зуҳди бадал ?

چرا کنون نکنی تو غزل به زهد بدل؟

Ҳазор шукри худовандро ки хурсанд аст

هزار شکر خداوند را که خرسند است

Дилами зи мадҳу ғазал бар маноқибу мақтал

دلم ز مدح و غزل بر مناقب و مقتل

Агарчӣ зуҳду маноқиб ҷамол ёфт ба ман

اگرچه زهد و مناقب جمال یافت به من

Маро баланд нашуд қадари ҷузи бад-ӣни ду қабл

مرا بلند نشد قدر جز بدین دو قبل

Шарафи ҳаме ба ҳамл ёбад офтоби арчнд

شرف همی به حمل یابد آفتاب ارچند

Наёфтааст хатари ҷуз ки зи офтоби ҳамл

نیافته است خطر جز که ز آفتاب حمل

Ба зуҳд ва тоъат ёбад иморату нузҳат

به زهد و طاعت یابد عمارت و نزهت

Дили маъаттали монда , шудаи харобу тлл

دل معطل مانده، شده خراب و طلل

Сабк ба сӯй дар тоъати худои гароӣ

سبک به سوی در طاعت خدای گرای

Агарчӣ аз бузаи бртўи гарон шудааст сиқл

اگرچه از بزه برتو گران شده است ثقل

Агарчӣ ғарқае аз фазл ӯ намед мабош

اگرچه غرقه‌ای از فضل او نمید مباش

Ба илм кӯшу зини ғарқи ҷаҳли беруни чл

به علم کوش و زین غرق جهل بیرون چل

Ба сӯхта бар сирка ва намак макун ки ту ро

به سوخته بر سرکه و نمک مکن که تو را

Гулоб шояд ва кофур созаду сандал

گلاب شاید و کافور سازد و صندل

Макун чунонкӣ дар ин боб омён гӯйанд

مکن چنانکه در این باب عامیان گویند

« чу сар бараҳна кунад то ба ҷон бакӯшад кул »

«چو سر برهنه کند تا به جان بکوشد کل»

Савор чун ту набошад ба назд марди ҳаким

سوار چون تو نباشد به نزد مرد حکیم

Агар ту ин хари лангати буруни барии зи вҳл

اگر تو این خر لنگت برون بری ز وحل

Дарози гашти мақомат дар ин работи куҳан

دراز گشت مقامت در این رباط کهن

Гарон шудӣу сабки ҷони бадии ту аз аввал

گران شدی و سبک جان بدی تو از اول

Чу коҳилон ҳама хӯрдӣу чизи нлФғдӣ

چو کاهلان همه خوردی و چیز نلفغدی

Кунун бибояд бетӯша рафтан эй мнбл

کنون بباید بی‌توشه رفتن ای منبل

Азин рабӯдӣ ва додӣ бидон ба зарқу фусӯс

ازین ربودی و دادی بدان به زرق و فسوس

Азон барин задӣ ва зин барон ба зарқу ҳиял

ازان برین زدی و زین بران به زرق و حیل

Туро ҷавонӣу ҷилдии гилӣму сндл буд

تو را جوانی و جلدی گلیم و سندل بود

Кунунат сӯхти гилӣм ва дарида шуд сндл

کنونت سوخت گلیم و دریده شد سندل

Ҳама шуданд рафиқон , туро бибояд шуд ,

همه شدند رفیقان، تو را بباید شد،

Ба коҳилии нгзорндти аидрў ба Касал

به کاهلی نگذارندت ایدرو به کسل

Раҳеи дарозат пешасту сҳмгн ки дарав

رهی درازت پیش است و سهمگن که درو

Таом ва об нишоед магар ба илму амал

طعام و آب نشاید مگر به علم و عمل

Дурӯғу макру халал бар раҳи ту хор ва хас аст

دروغ و مکر و خلل بر ره تو خار و خس است

Чу хору хас буд ореи дурӯғу макру халал

چو خار و خس بود آری دروغ و مکر و خلل

Ба ростии рӯ , пўро ,у ростии фармой

به راستی رو، پورا، و راستی فرمای

Каз ин ду гашти Муҳамади паямбари мурсал

کز این دو گشت محمد پیمبر مرسل

Нахусти манзалат аз дайни ҳақ ба ростӣ аст

نخست منزلت از دین حق به راستی است

Дарин хилоф накардааст халқ аз аҳли милал

درین خلاف نکرده است خلق از اهل ملل

Агар ба дайни ҳақи андар ба ростӣ биравӣ

اگر به دین حق اندر به راستی بروی

Сарати зи тирау ҳали бршўд ба чархи Зуҳал

سرت ز تیره و حل برشود به چرخ زحل

Чу гови мӯҳмали манишин зи дайн ва , дониши ҷӯй

چو گاو مهمل منشین ز دین و، دانش جوی

Агар ту гов нае монда аз хиради мӯҳмал

اگر تو گاو نه‌ای مانده از خرد مهمل

Якят машъала бояд , яке далел ба роҳ

یکیت مشعله باید، یکی دلیل به راه

Далели хеши амали гир , вази хиради машъал

دلیل خویش عمل گیر، وز خرد مشعل

зи ҷаҳл бар вҳлӣ ,гар ба илм дайн барисӣ

ز جهل بر وحلی، گر به علم دین برسی

Худои ъзу ҷл даст гирадат зи вҳл

خدای عز و جل دست گیردت ز وحل

Ба гӯш дар сухани ҳуҷҷат эй писар асал аст

به گوش در سخن حجت ای پسر عسل است

Ҷуз аз сухан нахурд кас ба роҳи гӯши асал

جز از سخن نخورد کس به راه گوش عسل