Домаст ҷаҳони ту , эй писар , дом
دام است جهان تو، ای پسر، دام
Зин дом надорад хабари даду дом
زین دام ندارد خبر دد و دام
Дар дом ба дона мабош машғӯл
در دام به دانه مباش مشغول
Донаи ту чаҳ чизаст ҷуз майу ҷом ?
دانهٔ تو چه چیز است جز می و جام؟
Хури хор шудаи сетӣ чу мурғи лекин
خور خوار شدهستی چو مرغ لیکن
Ночораи пушаймони шӯй ба фарҷом
ناچاره پشیمان شوی به فرجام
Умед чаҳ дорӣ ки коми ёбӣ ?
امید چه داری که کام یابی؟
Дар дом касе ком ёбад эй хом ?
در دام کسی کام یابد ای خام؟
Комстӣ агар поидӣ , валикин
کامستی اگر پایدی، ولیکن
Комӣ ки напояд набошад он ком
کامی که نپاید نباشد آن کام
Зини қад чу тиру алиф чаҳ лофӣ ?
زین قد چو تیر و الف چه لافی؟
Кин зуд шавад чун камон ва чун лоам
کین زود شود چون کمان و چون لام
Ҷони вом худоӣаст дар тани ту
جان وام خدای است در تن تو
Як рӯзи зи ту боз хоҳад ин вом
یک روز ز تو باز خواهد این وام
Гар бози диҳии вом ӯ ба хушӣ ,
گر باز دهی وام او به خوشی،
Вар не бастанд ба кому ноком
ور نی بستاند به کام و ناکام
Андари талаб вом тозён аст
اندر طلب وام تازیان است
Ҳамвора чунин солу моҳу айём
همواره چنین سال و ماه و ایام
Чун бо падарат чошт хӯрд гетӣ
چون با پدرت چاشت خورد گیتی
Ночор хӯрд бо ту эй писари шом
ناچار خورد با تو ای پسر شام
Хушаст ҷаҳон аз раҳ чашедан
خوش است جهان از ره چشیدن
Чун шукр ва чун шеру мағзи бодом
چون شکر و چون شیر و مغز بادام
Лекини сӯии марди хиради хушӣ ҳоаш
لیکن سوی مرد خرد خوشیهاش
Заҳраст ҳама чун фурушад аз ком
زهر است همه چون فروشد از کام
Гетӣ чу ду дар хонааст , ӯ ро
گیتی چو دو در خانه است، او را
Оғози яке дар , дигар дар анҷом
آغاز یکی در، دگر در انجام
Зин дар чу дар оӣӣ бидон буруни шӯ
زین در چو در آئی بدان برون شو
Дар сар чунин гуфт Нӯҳ бо сом
در سر چنین گفت نوح با سام
Беҳуда чаҳ дории тамаъ дар ин ҷой
بیهوده چه داری طمع در این جای
Ором ? ки ин нест ҷои ором
آرام؟ که این نیست جای آرام
Бас бехатару хори коми ёбӣ
بس بی خطر و خوار کام یابی
Зини ҷой беандому умри сўтом
زین جای بیاندام و عمر سوتام
Дилро зи ҷаҳони бозкш ки гиҳон
دل را ز جهان بازکش که گیهان
Бисёр кашидааст чун ту дар дом
بسیار کشیده است چون تو در دام
эй баси маликонро ки ӯ фурӯ хӯрд
ای بس ملکان را که او فرو خورد
Бо маликат ва бо чокарону худоам
با ملکت و با چاکران و خدام
Баҳром куҷо рафту Ардавони кӯ ?
بهرام کجا رفت و اردوان کو؟
Гирам ки тӯии Ардавону баҳром
گیرم که توی اردوان و بهرام
Аз баҳр чаҳ андари сарои фонӣ
از بهر چه اندر سرای فانی
Барадии илм эй хоми хира бар бом ?
بردی علم ای خام خیره بر بام؟
Нотом дар ин ҷоят овареданд
ناتام در این جایت آوریدند
То рӯзӣ аз ин ҷои буруни шӯии том
تا روزی از این جا برون شوی تام
Ислом дабистон туасту олам
اسلام دبستان توست و عالم
Монанди сроӣӣаст хуши пари асном
مانند سرائی است خوش پر اصنام
Дар хонаи устоди илму дайнат
در خانهٔ استاد علم و دینت
Пайғамбарати устоду чӯби самсом
پیغمبرت استاد و چوب صمصام
Ислом дабистон туаст , пўро ,
اسلام دبستان توست، پورا،
Бтхонаҳи пар аспасту молу астом
بتخانه پر اسپ است و مال و استام
Бингар ки чигуна аз ин дабистон
بنگر که چگونه از این دبستان
Бигурехта сӯй батон шуд ин ом
بگریخته سوی بتان شد این عام
Инҳо ки ҳамаи фитнаи бтоннд
اینها که همه فتنهٔ بتانند
Аз дайн чаҳ ба корстшони магари ном ?
از دین چه به کارستشان مگر نام؟
Онк ӯ бадвади пеши мейри даҳ майл
آنک او بدود پیش میر ده میل
Ҳаргиз наравад зии намози даҳ гом
هرگز نرود زی نماز ده گام
Ин ғошия каш гашта пеши ғолиб
این غاشیه کش گشته پیش غالب
Ваон бастаи мёнк ба пеши бастом
وان بسته میانک به پیش بسطام
Зии омма чу ту молу малики дорӣ
زی عامه چو تو مال و ملک داری
Хоҳӣ алавӣ бошу хоҳи ҳҷом
خواهی علوی باش و خواه حجام
Ин деви саронро мадори мардум
این دیو سران را مدار مردم
Гар ҳеҷ бадонеи лутфи зи дашном
گر هیچ بدانی لطف ز دشنام
Гар ром шуданд ин харон батон ро
گر رام شدند این خران بتان را
Бории ту агар хар на Эй машав ром
باری تو اگر خر نهای مشو رام
Доне ки маҳоласт агар бимонад
دانی که محال است اگر بماند
Арвоҳи чунин дар сарои аҷсом
ارواح چنین در سرای اجسام
Доне ки чун ин ҷой нест ҷоӣӣ аст
دانی که چون این جای نیست جائی است
Рӯҳӣ ки муҷаррад шудааст аз андом
روحی که مجرد شده است از اندام
Як як чу бурун май раванд аз ин ҷо
یک یک چو برون میروند از این جا
Ин кор ба охир расад саранҷом
این کار به آخر رسد سرانجام
Он гоҳ биёбанд дод ҳар кас
آن گاه بیابند داد هر کس
Мазлӯм бигирад гулӯии злом
مظلوم بگیرد گلوی ظلام
Он рӯз бибояд ситамгарон ро
آن روز بباید ستمگران را
Дод зуъафо дод ва дод айтом
داد ضعفا داد و داد ایتام
Ғоиб нашудааст инч аз аввали кор
غایب نشده است ایچ از اول کار
То охири чизеи зи илми ълом
تا آخر چیزی ز علم علام
Ҳаргиз напасандад зи халқи бедод
هرگز نپسندد ز خلق بیداد
Онки ин фалак ӯ офариду аҷром
آنک این فلک او آفرید و اجرام
Ин ҳукми ди райн коркард пайдост
این حکم د راین کارکرد پیداست
Бо онкии расӯл омадаасту пайғом
با آنکه رسول آمده است و پیغام
Лекин накунад ҳукми ҳокими адл
لیکن نکند حکم حاکم عدل
То вақт наёяд фарозу ҳангом
تا وقت نیاید فراز و هنگام
Имрӯзи бад ва нек ме нависанд
امروز بد و نیک مینویسند
Бекор намондаасту ёФаҳи ақлом
بیکار نمانده است و یافه اقلام
Ғарра чаҳ шудаи сетӣ ба умри фонӣ
غره چه شدهستی به عمر فانی
Мштоб ба кору зи деги мошом
مشتاب به کار و ز دیگ ماشام
Кин гунбади гардони гирди бдром
کاین گنبد گردان گرد بدرام
Шӯрида басӣ кард кори пидром
شوریده بسی کرد کار پدرام
Гар ҳокими ҳуккомро мақарӣ
گر حاکم حکام را مقری
Дар халқи чроӣӣ чу гургу зрғом ?
در خلق چرائی چو گرگ و ضرغام؟
« эй моам » ятемони сӯии ту хўорост
«ای مام» یتیمان سوی تو خواراست
Лекини ту басӣ кард хоҳӣ « эй моам »
لیکن تو بسی کرد خواهی «ای مام»
Имрӯз бидиҳ дод хеши коизд
امروز بده داد خویش کایزد
Фардои ҳама бар ҳақ ронад аҳком
فردا همه بر حق راند احکام
Ваз ту напазиранд агар ту фардо
وز تو نپذیرند اگر تو فردا
Гўӣӣ ки чунин буд қисми қисом
گوئی که چنین بود قسم قسام
Аз ҳуҷҷат бишинав сухан ба ҳуҷҷат
از حجت بشنو سخن به حجت
Бар ҳуҷҷати ҳуҷҷат ба дили бёром
بر حجت حجت به دل بیارام