Ба роҳи дайн набӣ рафт азон наме ёрем

به راه دین نبی رفت ازان نمی‌یاریم

Ки роҳ бо хатар ва мо заъиф ва бе ёрем

که راه با خطر و ما ضعیف و بی‌یاریم

Чу рӯзи дузди раҳ мо гирифт агар ба сафар

چو روز دزد ره ما گرفت اگر به سفر

Биҷуз ба шаб наравем , эй писар , сазоворем

بجز به شب نرویم، ای پسر، سزاواریم

Азин ба сони ситора ба рӯз пинҳонем

ازین به سان ستاره به روز پنهانیم

зи чашми халқ ва ба шаб раҳбарем ва бедорем

ز چشم خلق و به شب رهبریم و بیداریم

Вагар ба шахси зи ҷоҳили ниҳони шудем , ба илм

وگر به شخص ز جاهل نهان شدیم، به علم

Чу офтоби сӯй оқилон падедорем

چو آفتاب سوی عاقلان پدیداریم

Ба ҳикматасту хирад бар фурӯди мардон ро

به حکمت است و خرد بر فرود مردان را

Ва гарна мо ҳама аз рӯй шахс ҳамворем

و گرنه ما همه از روی شخص همواریم

Яке зи мо чу гуласт ва яке чу хор ба табъ

یکی ز ما چو گل است و یکی چو خار به طبع

Агарчӣ яксараи ҷумла ба сон гулзорем

اگرچه یکسره جمله به سان گلزاریم

Сухан ба илми бгўӣим то зи як дигар

سخن به علم بگوئیم تا ز یک‌دیگر

Ҷудо шавем ки мо ҳар ду аҳл гуфторем

جدا شویم که ما هر دو اهل گفتاریم

Сухан падед кунад каз ман ва ту мардум кист

سخن پدید کند کز من و تو مردم کیست

Ки бе сухани ман ва ту ҳарду нақш деворем

که بی‌سخن من و تو هردو نقش دیواریم

Ҷаҳон , худои ҷаҳонро мисли чўбстонӣ аст

جهان، خدای جهان را مثل چوبستانی است

Ки мо ба ҷумлаи бад-ӣни бӯстон дар ашҷорем

که ما به جمله بدین بوستان در اشجاریم

Биёӣ то ман ва ту ҳар ду , эй дарахти худо ,

بیای تا من و تو هر دو، ای درخت خدا،

зи бори хеши яке чошнӣ фурӯ борем

ز بار خویش یکی چاشنی فرو باریم

Лҷоҷу машғалаи моғоз то сухани гўӣим

لجاج و مشغله ماغاز تا سخن گوئیم

Ки мо зи машғалаи ту з хона оворем

که ما ز مشغلهٔ تو ز خانه آواریم

Агар ту эй бихаради носибии мусулмонӣ

اگر تو ای بخرد ناصبی مسلمانی

Туро ки гуфт ки мо шиът аҳл зуннорем ?

تو را که گفت که ما شیعت اهل زناریم؟

Муҳамаду алӣ аз халқ беҳтаранд чаҳ буд

محمد و علی از خلق بهترند چه بود

Гар аз фалону фалони шан бузургтар дорем ?

گر از فلان و فلان شان بزرگتر داریم؟

Хазинаи дори хдоиндў , сарҳои худоӣ

خزینه‌دار خدایندو، سرهای خدای

Ҳаме ба мо бирасонанд коҳил асрорем

همی به ما برسانند کاهل اسراریم

Ба ғори сангин дар на , ба ғори дайни андар

به غار سنگین در، نه، به غار دین اندر

Расӯлро , зи дили поки соҳиби алғорим

رسول را، ز دل پاک صاحب الغاریم

зи илми баҳраи мо гандумасту баҳри ту коҳ

ز علم بهرهٔ ما گندم است و بهر تو کاه

Гумон мабар ки чу ту мостўр ва ки хорем

گمان مبر که چو تو ماستور و که خواریم

Ба хамри дайн чу ту хар , маст гаштае шояд

به خمر دین چو تو خر، مست گشته‌ای شاید

Ки хештан бикашем аз ту мо ки ҳушёрем

که خویشتن بکشیم از تو ما که هشیاریم

зи баҳри ту ки ҳамеи хештан ҳалок кунӣ

ز بهر تو که همی خویشتن هلاک کنی

Ба беҳшӣ , ҳамагони рӯзу шаб ба тиморем

به بی هشی، همگان روز و شب به تیماریم

Чу огаҳем ки мастӣ ва бехирад , мо ро

چو آگهیم که مستی و بی‌خرد، ما را

Агарчӣ сахти бёзорӣ аз ту нозорим

اگرچه سخت بیازاری از تو نازاریم

Вази он қабл ки ту ҳикмат шунӯд натавонӣ

وز آن قبل که تو حکمت شنود نتوانی

Ҳамеша бо ту ба ҳикмати даҳон ба мсморим

همیشه با تو به حکمت دهان به مسماریم

Туро ки мор гузидааст ҳила трёқ аст

تو را که مار گزیده‌است حیله تریاق است

з мо бихоҳ , гумон чун барӣ ки мо морем ?

ز ما بخواه، گمان چون بری که ما ماریم؟

Ту гирд чун ва чарогар ҳаме наёрӣ гашт

تو گرد چون و چرا گر همی نیاری گشت

Чаро ва чун туро мо ба ҷон харидорем

چرا و چون تو را ما به جان خریداریم

Хиради зи баҳр чаҳ додандмон , ки мо ба хирад

خرد ز بهر چه دادندمان، که ما به خرد

Гуҳии худои парасту гуҳӣ гунаҳ корем ?

گهی خدای‌پرست و گهی گنه‌کاریم؟

« макун бадии ту ва некӣ бикун » чаро фармуд

«مکن بدی تو و نیکی بکن» چرا فرمود

Худои морогар мо на ҳӣ ва мухторем ?

خدای ما را گر ما نه حی و مختاریم؟

Чаро ки гург стмгораҳ нест сӯии худоӣ

چرا که گرگ ستمگاره نیست سوی خدای

Ба феъли хеши гирифтор ва , мо гирифторем ?

به فعل خویش گرفتار و ، ما گرفتاریم؟

Чаро ба бонгу хурӯшу фиғон бе маънӣ

چرا به بانگ و خروش و فغان بی معنی

Куланг нест сбксор ва мо сбксорим ?

کلنگ نیست سبکسار و ما سبکساریم؟

Чаро бар оҳӯу нахчир рӯза несту намоз ?

چرا بر آهو و نخچیر روزه نیست و نماز؟

Чаро ман ва ту бад-ӣни корҳо гарон борем ?

چرا من و تو بدین کارها گران‌باریم؟

Чаҳ дод яздони моро зи ҷумлагии ҳайвон

چه داد یزدان ما را ز جملگی حیوان

Магари хирад ки бидон бар сутур солорем ?

مگر خرد که بدان بر ستور سالاریم؟

Агар ба фазлу хирад бар харон худовандем

اگر به فضل و خرد بر خران خداوندیم

Ҳамон ба фазлу хирад бандагон ҷабборем

همان به فضل و خرد بندگان جباریم

Хирад тавонад ҷустани зи кор чун ва чаро

خرد تواند جستن ز کار چون و چرا

Ки бехирад ба мисли мо дарахт бе борем

که بی‌خرد به مثل ما درخت بی‌باریم

Хирад чаро ки наҷуед ки мо ба амри худоӣ

خرد چرا که نجوید که ما به امر خدای

Чаро ки як ма то шаб ба рӯзи ноҳорим ?

چرا که یک مه تا شب به روز ناهاریم؟

Ба хӯни ноҳақи моро чаро намиранд

به خون ناحق ما را چرا نمیراند

Худоӣ ,гар сӯй ӯ хӯнӣу стмгорим ?

خدای، گر سوی او خونی و ستمگاریم؟

Вагар гуноҳ нахоҳад зи мо ва мо букунем

وگر گناه نخواهد ز ما و ما بکنیم

На бандаем худовандро ки қаҳҳорем

نه بنده‌ایم خداوند را که قهاریم

Вагар ба хост вай ояд ҳамеи гуноҳ аз мо

وگر به خواست وی آید همی گناه از ما

Наем осии бали нек ва хуб кирдорем

نه‌ایم عاصی بل نیک و خوب کرداریم

Агар мари ин гиреҳи сахтро ту бгшоӣӣ

اگر مر این گره سخت را تو بگشائی

Ҳақат ба ҷон ба дили бандаи вори бгзорим

حقت به جان به دل بنده‌وار بگزاریم

Вагар ту гирди чунин корҳо наёрӣ гашт

وگر تو گرد چنین کارها نیاری گشت

Магарад , ваз бар мо даври шӯ , ки мо ёрем

مگرد، وز بر ما دور شو، که ما یاریم

Вагар бипурсӣ аз ин мушкилоти мари мо ро

وگر بپرسی از این مشکلات مر ما را

Ба пеши ҳамлаи ту пой , сахт бифишорем

به پیش حملهٔ تو پای، سخت بفشاریم

Ба дасти хотири равшани баннои мушкил ро

به دست خاطر روشن بنای مشکل را

Бароварем ба чарх ва ба зар бинагорем

برآوریم به چرخ و به زر بنگاریم

Муборизон сипоҳ шариъатему қирон

مبارزان سپاه شریعتیم و قران

Аз онкии шиъти ҳайдар , савор каррорем

از آنکه شیعت حیدر، سوار کراریم

Ба назд мардуми бемор нохушаст шукр

به نزد مردم بیمار ناخوش است شکر

Шигифт нест ки мо назд ту з куффорем

شگفت نیست که ما نزد تو ز کفاریم

Яке зи мо ва ҳазор аз шумо агар чаҳ шумо

یکی ز ما و هزار از شما اگر چه شما

Чу мору мӯрча бисёр ва мо на бисёрем

چو مار و مورچه بسیار و ما نه بسیاریم

Сипаҳ набошад панҷсад сутур бар як мард

سپه نباشد پانصد ستور بر یک مرد

Раво буд ки шуморо сипоҳ нишморем

روا بود که شما را سپاه نشماریم