Аз ман бармеади ғмгсорм

از من برمید غمگسارم

Чун дид заъифу хинг сорам

چون دید ضعیف و خنگ‌سارم

Гирд дар ман ҳаме наёрад

گرد در من همی نیارد

Гаштан на рафиқам ва на ёрам

گشتن نه رفیقم و نه یارم

Зини оризи ҳамчуи пари шоҳин

زین عارض همچو پر شاهین

Шояд ки ҳазар кунад шикорам

شاید که حذر کند شکارم

Нашнохт марои рафиқи порин

نشناخت مرا رفیق پارین

Зеро ки чунин надид порам

زیرا که چنین ندید پارم

Чун чанбар чифта дид азиро

چون چنبر چفته دید ازیرا

Ин қад чу сарви ҷӯйборам

این قد چو سرو جویبارم

Вази талъати ман замон ба зари об

وز طلعت من زمان به زر آب

Шастаи ҳамаи сӯрат ва нигорам

شسته همه صورت و نگارم

Гар гӯямаш ин ҳамон нигор аст

گر گویمش این همان نگار است

Тарсам ки надорад устуворам

ترسم که ندارد استوارم

Бо ҷаври замонаи ҳеҷ ҳиялат

با جور زمانه هیچ حیلت

Ҷуз сабр надорам ва , надорам

جز صبر ندارم و، ندارم

Зини дев чу ҷоҳилон натарсам

زین دیو چو جاهلان نترسم

Зеро ки наёяд ӯ ба корам

زیرا که نیاید او به کارم

Яздонаши надоди ҳеҷ дастӣ

یزدانش نداد هیچ دستی

Ҷуз бар тану пайкари нзорм

جز بر تن و پیکر نزارم

Кард ончии туонаш буду тоқат

کرد آنچه توانش بود و طاقت

Бо ин тани пери пари ъўорм

با این تن پیر پر عوارم

Кофури сипеди гашти ногуҳ

کافور سپید گشت ناگه

Ин анбартар бар ин изорам

این عنبر تر بر این عذارم

Ин тан садафаст ва ман бадв дар

این تن صدف است و من بدو در

Монандаи дар шоҳворам

مانندهٔ در شاهوارم

Чун дар тамоми гирдам , онгаҳ

چون در تمام گردم، آنگه

Ин тираи садаф бадв сипорам

این تیره صدف بدو سپارم

Ҷузи илму амал ҳаме наварзам

جز علم و عمل همی نورزم

То баста дар ин ҳсини ҳисорам

تا بسته در این حصین حصارم

Тимор надорам аз замона

تیمار ندارم از زمانه

Осонаши ҳамеи фурӯи гузорам

آسانش همی فرو گذارم

То рӯй ба сӯй ман наёрад

تا روی به سوی من نیارد

Ман рӯй ба сӯй ӯ наёрам

من روی به سوی او نیارم

Дар дасти амир ва шоҳ надаҳум

در دست امیر و شاه ندهم

Бар орзӯии маии маҳорам

بر آرزوی مهی مهارم

Зини пок шудааст ва бе хиёнат

زین پاک شده‌است و بی خیانت

Ҳам доману даст ва ҳам азорм

هم دامن و دست و هم ازارم

Ҳаргиз нашавам ба коми душман

هرگز نشوم به کام دشمن

То бар тани хеши комгорам

تا بر تن خویش کامگارم

На миннати ҳеҷ носзоӣӣ

نه منت هیچ ناسزائی

Молидаа кунад ба зери боРом

مالیده کند به زیر بارم

Бар аспи маъонӣу мъолӣ

بر اسپ معانی و معالی

Дар дашти мунозираи саворам

در دشت مناظره سوارم

Чун ҳамла барам ба ҷумлаи хасмон

چون حمله برم به جمله خصمان

Гумроҳ шаванд дар ғуборам

گمراه شوند در غبارم

Чашми ҳукамо ба хори мушкил

چشم حکما به خار مشکل

Дар чанд ва чаро ва чун бухорам

در چند و چرا و چون بخارم

Бар сирати ол Мустафо ам

بر سیرت آل مصطفی‌ام

Инаст қавитар ифтихорам

این است قوی‌تر افتخارم

Наздики харони халқи аирок

نزدیک خران خلق ایراک

Ҳамвора чунин залилу хорам

همواره چنین ذلیل و خوارم

эй ҷоҳили носибӣ , чаҳ кӯшӣ

ای جاهل ناصبی، چه کوشی

Чандин ба ҷафоу корзорам ?

چندین به جفا و کارزارم؟

Ту чокари мард бо дўолӣ

تو چاکر مرد با دوالی

Ман шиъти марди зулфиқорам

من شیعت مرد ذوالفقارم

Ранҷят набӯд то гумонат

رنجیت نبود تا گمانت

Он буд ки ман чу ту ҳморм

آن بود که من چو تو حمارم

Вокнўн ки шудӣ зи ҳолами огоҳ

واکنون که شدی ز حالم آگاه

Як сӯ чаҳ кашии сар аз Фсорм ?

یک سو چه کشی سر از فسارم؟

Аз давр нигаҳ кунӣ сӯии ман

از دور نگه کنی سوی من

Гўӣӣ ки яке газандаи морам

گوئی که یکی گزنده مارم

Шодон шудае ки ман ба имгон

شادان شده‌ای که من به یمگان

Дармондау хор ва бе зувворам

درمانده و خوار و بی‌زوارم

Дар кӯҳ буд қарори гавҳар

در کوه بود قرار گوهر

Зинаст ба кӯҳ дар қарорам

زین است به کوه در قرارم

Чунон ки ба ғор шуд паямбар

چونان که به غار شد پیمبر

Ман низ ҳамон кунун ба ғорам

من نیز همان کنون به غارم

Ҳарчанд ки берафиқу ёрам

هرچند که بی‌رفیق و یارم

Дармондаи халқи рӯзгорам

درماندهٔ خلق روزگارم

Ман шукри худоиро ба тоъат

من شکر خدای را به طاعت

Бо тоқати тани ҳамеи гузорам

با طاقت تن همی گزارم

Борӣ на чу ту зи хамри дунё

باری نه چو تو ز خمر دنیا

Сари пари зи бухору пари хуморам

سر پر ز بخار و پر خمارم

Шояд ки зи шаҳри хеши даврам

شاید که ز شهر خویش دورم

То нест сӯии амири боРом

تا نیست سوی امیر بارم

Зеро ки басаст илму ҳикмат

زیرا که بس است علم و حکمت

Имрӯзи надиму ғам гусорам

امروز ندیم و غم گسارم

Гар канда шудааст хону монам

گر کنده شده است خان و مانم

Ҳикмат рустааст дар канорам

حکمت رسته است در کنارم

Шояд ки ндондми нФоиаҳ

شاید که نداندم نفایه

Чун сӯии хиёраи номдорам

چون سوی خیاره نامدارم

Гар ту ба табори фахри дорӣ

گر تو به تبار فخر داری

Ман муфаххари гавҳару таборам

من مفخر گوهر و تبارم

Ашъор ба порсӣу тозӣ

اشعار به پارسی و تازی

Бархон ва бидор ёдгорам

برخوان و بدار یادگارم

эй онкии чаҳор ёри гўӣӣ

ای آنکه چهار یار گوئی

Ман бо ту бад-ӣни хилофи ноРом

من با تو بدین خلاف نارم

Шаш буд расӯл низ мурсал

شش بود رسول نیز مرسل

Бандяши накӯ дар аътзорм

بندیش نکو در اعتذارم

Аз панҷ чу беҳтараст шашум

از پنج چو بهتر است ششم

Беҳтари з се бошад ин чаҳорум

بهتر ز سه باشد این چهارم

эй бори худои халқ яксар

ای بار خدای خلق یکسر

Бо туаст ба рӯзи ҳақи шуморам

با توست به روز حق شمارم

Ман шиъти ҳайдарам афв кун

من شیعت حیدرم عفو کن

Ин як гунаҳи бузургворам

این یک گنه بزرگوارم

Ман рондаи зи хону мон ба дайнам

من رانده ز خان و مان به دینم

Зинаст адуи ду сад ҳазорам

زین است عدو دو صد هزارم