Ман чу нодонон бар дарди ҷавонии ннўм

من چو نادانان بر درد جوانی ننوم

Ки дар ин дард на ман бози пасинам на навам

که در این درد نه من باز پسینم نه نوم

Перӣ , эй хоҷа , яке хона тангаст ки ман

پیری، ای خواجه، یکی خانهٔ تنگ است که من

Дар ӯро на ҳаме ёбам ҳар сӯ ки шавам

در او را نه همی یابم هر سو که شوم

Бали яке чодар шавамаст ки то боФтмш

بل یکی چادر شوم است که تا بافتمش

На ҳамеи дӯсти пазиради зи маниш на адуам

نه همی دوست پذیرد ز منش نه عدوم

Гар бар орандам аз ин чоҳ чаҳ бокаст ки ман

گر بر آرندم از این چاه چه باک است که من

Шаст ва ду соли баромад ки дар ин жарфи гӯам

شست و دو سال برآمد که در این ژرف گوم

Бар серуми гетии ҷӯи кишт ва баровард хуед

بر سرم گیتی جو کشت و برآورد خوید

Бе гумони бадрӯд акнӯнаш ки шуд зарди ҷӯам

بی گمان بدرود اکنونش که شد زرد جوم

Чу ҳамеи бадрӯди ин сифлаи ҷаҳони куштаи хеш

چو همی بدرود این سفله جهان کشتهٔ خویش

Бегумон ҳарчӣ ки ман низ бакорами даравам

بی گمان هرچه که من نیز بکارم دروم

Дшмоннди марои хуии баду озу ҳаво

دشمانند مرا خوی بد و آز و هوا

Аз ҳаво хезам бигурезам вази озўи хуам

از هوا خیزم بگریزم وز آزو خوم

Ин се душман чу ҳамеи пеш ман оянд ба ҳарб

این سه دشمن چو همی پیش من آیند به حرب

Нест шани ханҷари барандаи магари орзӯам

نیست‌شان خنجر برنده مگر آرزوم

Ман ҳаме донам агар чанд туро нест хабар

من همی دانم اگر چند تو را نیست خبر

Ки ҳаме ҳар се бибаранд ба дунбаи гулӯам

که همی هر سه ببرند به دنبه گلوم

эй писар , неки ҳазардор аз ин ҳарасаи аду

ای پسر، نیک حذردار از این هرسه عدو

Як дубор инат бигуфта ситами венаи бори сеюм

یک دوبار اینت بگفته‌ستم وین بار سوم

Сипас ман натавонанд ки оянд ҳгрз

سپس من نتوانند که آیند هگرز

Чу хирад бошад тадбир куну пеши рӯм

چو خرد باشد تدبیر کن و پیش روم

Чу ба ҷон ва дил кардааст ватани душмани ман

چو به جان و دل کرده‌است وطن دشمن من

Ман чапу рост чу девонаи зи баҳр чаҳ дувум

من چپ و راست چو دیوانه ز بهر چه دوم

эй ғазали гӯйу лаҳви ҷӯй , зи ман давр ки ман

ای غزل گوی و لهو جوی، ز من دور که من

На зи аҳли ғазал ва раваду фусӯсу лаҳвам

نه ز اهل غزل و رود و فسوس و لهوم

Чу ту аз дунёи гўӣӣ ва ман аз дайни худоӣ

چو تو از دنیا گوئی و من از دین خدای

Ту нае он ман ва низ на ман он туам

تو نه‌ای آن من و نیز نه من آن توم

То ҳаме равад ва сурӯдаст рафиқу кФўт

تا همی رود و سرود است رفیق و کفوت

Бе гумони шӯ ки набошӣ ту рафиқу кФўм

بی گمان شو که نباشی تو رفیق و کفوم

Табъи ман бо ту нёромд ва бо сирати ту

طبع من با تو نیارامد و با سیرت تو

Агар аз ҷаҳлу ҷафоӣ ту барояд сарвам

اگر از جهل و جفای تو برآید سروم

Чу ман аз хуии сутуронаи ту ёд кунам

چو من از خوی ستورانهٔ تو یاد کنم

Аз ғаму дарди бибандад ба гулӯ дар хиўм

از غم و درد ببندد به گلو در خیوم

эй умеди ҳамаи амидўрони рӯзи шумор

ای امید همه امیدوران روز شمار

Бас бузургаст ба фазли ту умеди афвам

بس بزرگ است به فضل تو امید عفوم

Чу яқинам ки нагирадат ҳамеи хобу ғнў

چو یقینم که نگیردت همی خواب و غنو

Ман бетоқат дар тоъати ту чун ғнўм

من بی طاقت در طاعت تو چون غنوم

Вази пас онкии мунодӣати шунӯдами зи велят

وز پس آنکه منادیت شنودم ز ولیت

Гар на биҳушами бонги адуат чун шинавам ?

گر نه بیهوشم بانگ عدوت چون شنوم؟

Дастҳо дар расани ол расӯлат зада ам

دست‌ها در رسن آل رسولت زده‌ام

Ҷузи бадишону бадв ва ба ту ман кӣ гаравам ?

جز بدیشان و بدو و به تو من کی گروم؟

Чу маро даст бидон шох муборак барисед

چو مرا دست بدان شاخ مبارک برسید

Баркашиданд ба боло чу дарахти кадуам

برکشیدند به بالا چو درخت کدوم

Ба ҷавонӣ чу нашуд бози марои чашми хирад

به جوانی چو نشد باز مرا چشم خرد

Шояд ар ҳаргиз бар рӯзи ҷавонии ннўм

شاید ار هرگز بر روز جوانی ننوم

Гар дилам низ сӯии ҳирсу ҳаво майл кунад

گر دلم نیز سوی حرص و هوا میل کند

Дар хури лаънату нафрину сазои тФўм

در خور لعنت و نفرین و سزای تفوم

Ҷомаи дайни марои тори нмондӣ ва на пуд

جامهٔ دین مرا تار نماندی و نه پود

Гар накардӣ ба замини дасти илоҳии руфӯам

گر نکردی به زمین دست الهی رفوم

Чу ба хору хуи ман бар нами раҳмати бчкид

چو به خار و خو من بر نم رحمت بچکید

Борвар шуд ба нам аз раҳмат ӯ хору хуам

بارور شد به نم از رحمت او خار و خوم

Ҷузи парастандаи яздону сногўии расӯл

جز پرستندهٔ یزدان و ثناگوی رسول

То буми ҳаргизи як рӯз нахоҳам ки бум

تا بوم هرگز یک روز نخواهم که بوم