Агар бар тани хеши солор ва меРом
اگر بر تن خویش سالار و میرم
Маломати ҳаме чун кунӣ хайри хайрам ?
ملامت همی چون کنی خیر خیرم؟
Чаҳ қудрат равад бар тани миннат азон пас ?
چه قدرت رود بر تن منت ازان پس؟
На ман ҳамчуи ту бандаи чархи перам
نه من همچو تو بندهٔ چرخ پیرم
Асирам накард ин стмгораҳи гетӣ
اسیرم نکرد این ستمگاره گیتی
Чу ин орзӯи ҷӯии тани гашти асирам
چو این آرزو جوی تن گشت اسیرم
Чу ман подшоҳи тани хеши гаштам
چو من پادشاه تن خویش گشتم
Агар чанд лашкар надорам амирам
اگر چند لشکر ندارم امیرم
Ба тоҷ ва сариранд шоҳони мшҳр
به تاج و سریرند شاهان مشهر
Марои илм дайнаст тоҷу сарирам
مرا علم دین است تاج و سریرم
Чу мари ҷоҳилонро , сӯй худ нахонд
چو مر جاهلان را، سوی خود نخواند
На буи набед ва на овои зерам
نه بوی نبیذ و نه آوای زیرم
Чаҳ кораст пеши амирам чу донам
چه کار است پیش امیرم چو دانم
Кигар мейр пешам нахонд намирам ?
که گر میر پیشم نخواند نمیرم؟
Ба чашмам надорад хатари сифлаи гетӣ
به چشمم ندارد خطر سفله گیتی
Ба чашми хирадманди азирои хатирам
به چشم خردمند ازیرا خطیرم
Азон пас ки ин сифларо озмудам
ازان پس که این سفله را آزمودم
Ба ҷираши даруни нўФтмгар басирам
به جرّش درون نوفتم، گر بصیرم
Ҳақираст агар Ардашераст зии ман
حقیر است اگر اردشیر است زی من
Амӣрӣ ки ман бар дил ӯ ҳақирам
امیری که من بر دل او حقیرم
Ба наздик ман нест ҷузи регу шӯра
به نزدیک من نیست جز ریگ و شوره
Агар назд ӯ ман на мишкӣни абирам
اگر نزد او من نه مشکین عبیرم
Ба гоҳи дуруштии дуруштам чу савҳон
به گاه درشتی درشتم چو سوهان
Ба ҳангоми нармӣ ба нармӣ ӣ ҳарирам
به هنگام نرمی به نرمی حریرم
Чун ман дасти хеш аз тамаъи поки шастам
چون من دست خویش از طمع پاک شستم
Фузӯнии азин ва азон чунпазирам ?
فزونی ازین و ازان چون پذیرم؟
Змн то касе панҷ ва шаш брнагирад
زمن تا کسی پنج و شش برنگیرد
Азуи ман ду ё се мисл брнагирам
ازو من دو یا سه مثل برنگیرم
Ба ҷони хирадманд хешаст фахрам
به جان خردمند خویش است فخرم
Шиносанд мардони сағиру кабӣрам
شناسند مردان، صغیر و کبیرم
Ҳам аз рӯй фазл ва ҳам аз рӯй нисбат
هم از روی فضل و هم از روی نسبت
Заҳри айби покиза чун тозаи шерам
ز هر عیب پاکیزه چون تازه شیرم
Ба борӣку тории раҳи мушкили андар
به باریک و تاری ره مشکل اندر
Чу хуршеди равшан ба хотири мунирам
چو خورشید روشن به خاطر منیرم
Низоми суханро худованди ду ҷаҳон
نظام سخن را خداوند دو جهان
Дил унсурӣ доду табъи ҷрирм
دل عنصری داد و طبع جریرم
зи гардун чу бар нома ман битобад
ز گردون چو بر نامهٔ من بتابد
Сано хонд аз чархи тири дабирам
ثنا خواند از چرخ تیر دبیرم
Тани поки фарзанди озодагонам
تن پاک فرزند آزادگانم
Нагуфтам ки шопӯри бен Ардашерам
نگفتم که شاپور بن اردشیرم
Надонам ҷузин айби мари хештан ро
ندانم جزین عیب مر خویشتن را
Ки бар аҳди маърӯфи рӯзи ғадирам
که بر عهد معروف روز غدیرم
Бидонаст фахрам ки ҷҳоли уммат
بدانَست فخرم که جهال امت
Бидонанд душмани қалилу касӣрам
بدانند دشمن قلیل و کثیرم
Вазони гашти тираи дили марди нодон
وزان گشت تیره دل مرد نادان
Казуӣаст равшан ба ҷон дар замирам
کزوی است روشن به جان در ضمیرم
Змни сайри гаштанд ва нашигифт азиро
زمن سیر گشتند و نشگفت ازیرا
Саг аз шер сайраст ва ман нараҳ шерам
سگ از شیر سیر است و من نره شیرم
Азирои назирами ҳамеи каси наёбад
ازیرا نظیرم همی کس نیابد
Ки бар роҳи он раҳбар бе назирам
که بر راه آن رهبر بینظیرم
Кунун раҳбарӣ кард хоҳанд кӯрон
کنون رهبری کرد خواهند کوران
Маро , зин қабл бо фиғону нафирам
مرا، زین قبل با فغان و نفیرم
Чигуна ба пеш ман ояд заъифӣ
چگونه به پیش من آید ضعیفی
Ки аз нанг ӯ нанг дорад хамирам ?
که از ننگ او ننگ دارد خمیرم؟
Вази имрӯз ӯ ҳаст беҳтари прирм
وز امروز او هست بهتر پریرم
Вагар ӯ сумумаст ман змҳрирм
وگر او سموم است من زمهریرم
Нае огаҳ эй монда дар чоҳи торӣ
نهای آگه ای مانده در چاه تاری
Ки бар осмонаст дар дайни масирам ?
که بر آسمان است در دین مسیرم؟
На баси фахрами онк аз эмоми замона
نه بس فخرم آنک از امام زمانه
Сӯии оқилони хуросони сафирам ?
سوی عاقلان خراسان سفیرم؟
Чу ман бар баёни дасти хотири кушодам
چو من بر بیان دست خاطر گشادم
Хирадманд гардан диҳад ногузирам
خردمند گردن دهد ناگزیرم
Чу тири суханро нуҳуми пари ҳуҷҷат
چو تیر سخن را نهم پرّ حجت
Нишона шавад носибии пеши тирам
نشانه شود ناصبی پیش تیرم