Агар бо хиради ҷуфт ва андар хӯрем

اگر با خرد جفت و اندر خوریم

Ғами хур чу хари чндў токӣ хӯрем ?

غم‌خور چو خر چندو تاکی خوریم؟

Сазад каз харӣ давр бошем азонк

سزد کز خری دور باشیم ازانک

Худованду солори гов ва харем

خداوند و سالار گاو و خریم

Агар хари ҳамеи кишт ҳоле чарад

اگر خر همی کشت حالی چرد

Чаро мо на аз кишти боқии чрим ?

چرا ما نه از کشت باقی چریم؟

Чаҳ фазли оварем , эй писар , бар сутур

چه فضل آوریم، ای پسر، بر ستور

Агар ҳамчу эшон хӯрему Марям

اگر همچو ایشان خوریم و مریم

Фурӯ сӯ нахоҳем шуд мо ҳаме

فرو سو نخواهیم شد ما همی

Ки мо сари сӯй гунбад ахзарем

که ما سر سوی گنبد اخضریم

Гар аз илм ва тоъат барорем пар

گر از علم و طاعت برآریم پر

Аз ин ҷо ба чархи барин бар парем

از این‌جا به چرخ برین بر پریم

Ба чархи барин бар пурди ҷони мо

به چرخ برین بر پرد جان ما

Гар ӯро ба хурҳои дайн парварем

گر او را به خورهای دین‌پروریم

Наем эдарӣ мо ба ҷону хирад

نه‌ایم ایدری ما به جان و خرد

Вагар чанд як чандгоҳ эдарем

وگر چند یک چندگاه ایدریم

Ба занҷири унсури ббстндмон

به زنجیر عنصر ببستندمان

Чу девонагон зон ба банд андарем

چو دیوانگان زان به بند اندریم

Балии бндўи зиндони мо унсур аст

بلی بندو زندان ما عنصر است

Вагар чанд мо фитна бар унсурем

وگر چند ما فتنه بر عنصریم

Ба банди сутурии дарун баста ем

به بند ستوری درون بسته‌ایم

Вагар чанд баста бидон гавҳарем

وگر چند بسته بدان گوهریم

Ба зиндони пешин дарун нестем

به زندان پیشین درون نیستیم

Набинӣ ки бар сӯрат дигарем ?

نبینی که بر صورت دیگریم؟

Набинӣ ки аз бе тамизии сутур

نبینی که از بی‌تمیزی ستور

Чу бе бар чанораст ва мо брўрим ?

چو بی بر چنار است و ما بروریم؟

Чу ъръри нигунсори монда на ем

چو عرعر نگونسار مانده نه‌ایم

Агар чанд бо қомати ърърим

اگر چند با قامت عرعریم

Чаро банда шудмон дарахту сутур ?

چرا بنده شدمان درخت و ستور؟

Биё то ба кор андарун бингарем

بیا تا به کار اندرون بنگریم

Сазадгар чу ин ҳар ду машғӯли хур

سزد گر چو این هر دو مشغول خور

Набошем азиро ки мо беҳтарем

نباشیم ازیرا که ما بهتریم

Сар аз чарх нилӯфарӣ баркашем

سر از چرخ نیلوفری برکشیم

Ба дониш ки донанда нилӯфарем

به دانش که داننده نیلوفریم

Ба дониши раги макру зангори ҷаҳл

به دانش رگ مکر و زنگار جهل

з бен бугсалему з дил бистарем

ز بن بگسلیم و ز دل بستریم

Ба бедод ва бидодгар негроем

به بیداد و بیدادگر نگرویم

Ки мо банда довар Акбарем

که ما بندهٔ داور اکبریم

Агар дод хоҳем дар неку бад

اگر داد خواهیم در نیک و بد

Ба додеми маъзӯр ва андар хӯрем

به دادیم معذور و اندر خوریم

Чу худ бад кунем аз ки хоҳем дод ?

چو خود بد کنیم از که خواهیم داد؟

Магари хештанро ба довар барем !

مگر خویشتن را به داور بریم!

Чаро пас ки надиҳем худ дод худ

چرا پس که ندهیم خود داد خود

Азон пас ки худ хасм ва худ доварем ?

ازان پس که خود خصم و خود داوریم؟

Ба дасти ман ва туаст неки ахтарӣ

به دست من و توست نیک اختری

Агар бади нҷўӣим нек ахтарем

اگر بد نجوئیم نیک اختریم

Агар дӯст дорем номи накӯ

اگر دوست داریم نام نکو

Чаро пас на ном накӯ густарем ?

چرا پس نه نام نکو گستریم؟

Ҳамеи сарв бояд ки хўонндмон

همی سرو باید که خوانندمان

Агар чанд хамида чун чанбарем

اگر چند خمیده چون چنبریم

Нахоҳем агар чанд лоғар бӯем

نخواهیم اگر چند لاغر بویم

Ки фарбеҳи бидонад ки мо лоғарем

که فربه بداند که ما لاغریم

Биё то ба дониш ба як сӯ шавем

بیا تا به دانش به یک سو شویم

Злшкр вагар чанд аз ин лашкарем

زلشکر وگر چند از این لشکریم

Бёӣид то лашкари оз ро

بیائید تا لشکر آز را

Ба хурсандӣ аз гирди худ бшкрим

به خرسندی از گرد خود بشکریم

Броӣим бар пояи мардумӣ

برآئیم بر پایهٔ مردمی

Мари ин нокасонро ба кас нашмурем

مر این ناکسان را به کس نشمریم

Ба душмани нмоӣими равшан ки мо

به دشمن نمائیم روشن که ما

Ба дунёу дайн бар сар дафтарем

به دنیا و دین بر سر دفتریم

Азиро сар дафтарем , эй писар ,

ازیرا سر دفتریم، ای پسر،

Ки мо шиът аҳл пайғамбарем

که ما شیعت اهل پیغمبریم

Ба реги ҳбири андарун ташна анд

به ریگ هبیر اندرون تشنه‌اند

Ҳамаи халқ ва мо брлб кавсарем

همه خلق و ما برلب کوثریم

Ту , эй носибӣ ,гар зҳд бигузарӣ

تو، ای ناصبی، گر زحد بگذری

Ба беҳудаи гуфтор , мо нагузарем

به بیهوده گفتار، ما نگذریم

Паямбари сари дайн ҳақаст ва мо

پیمبر سر دین حق است و ما

Аз ин номвари тан мутӣъ сарем

از این نامور تن مطیع سریم

Агар ту мари ин қавлро мункирӣ

اگر تو مر این قول را منکری

Чунон дон ки мо мари туро мункирем

چنان دان که ما مر تو را منکریم

Агар ту бар ин тани сиррӣ оварӣ

اگر تو بر این تن سری آوری

Дигар сар биовар ки мо ноўрим

دگر سر بیاور که ما ناوریم

зи пайғамбари мо васӣ ҳайдар аст

ز پیغمبر ما وصی حیدر است

Чунин зин қабл шиът ҳайдарем

چنین زین قبل شیعت حیدریم

зи фарзанд ӯ халқро раҳбарӣ аст

ز فرزند او خلق را رهبری است

Ки мо бар пайу роҳ он раҳбарем

که ما بر پی و راه آن رهبریم

Сару афсари дайн ҳақаст ва мо

سر و افسر دین حق است و ما

Чунин фахр уммат бидон афсарем

چنین فخر امت بدان افسریم

Агар ту ба оли набии кофарӣ

اگر تو به آل نبی کافری

Ба тоғӯти ту низ мо кофарем

به طاغوت تو نیز ما کافریم

Маломат макун мон агар мо чу ту

ملامت مکن‌مان اگر ما چو تو

Бихираи раҳ ҷоҳилӣ наспурем

بخیره ره جاهلی نسپریم

Сипосаст бар мо худованд ро

سپاس است بر ما خداوند را

Ки на чун ту нодон ва бад маҳзарем

که نه چون تو نادان و بد محضریم

Ба ғавғои нодон чаҳ ғарраи шӯй ?

به غوغای نادان چه غره شوی؟

Чаҳ лофӣ ки « мо бар сар минбарем » ?

چه لافی که «ما بر سر منبریم»؟

зи ёҷўҷу моҷўҷи мон бок нест

ز یاجوج و ماجوج مان باک نیست

Ки мо бар сар сад Искандарем

که ما بر سر سد اسکندریم

Агар саг ба миҳробӣ андар шавад

اگر سگ به محرابی اندر شود

Мари онро бузургӣ саг нашмурем

مر آن را بزرگی سگ نشمریم

Чаҳ бокаст агар нест мони фаршу қаср

چه باک است اگر نیست مان فرش و قصر

Чу дар дайни тавонгартар аз қайсарем ?

چو در دین توانگرتر از قیصریم؟

Азизем бар чашми доно чу зар

عزیزیم بر چشم دانا چو زر

Ба чашми ту дар хок ва хокистарем

به چشم تو در خاک و خاکستریم

Алии мон асосасту ҷаъфари эмом

علی‌مان اساس است و جعفر امام

На чун ту зи дашт алӣ ҷаъфарем

نه چون تو ز دشت علی جعفریم

Аз аҳли хуросон чаҳ гўиндмон

از اهل خراسان چه گویندمان

Ки гӯйанд « мо котиб ва шоирем » ?

که گویند «ما کاتب و شاعریم»؟

Агар рост гӯйанд гӯйанд « мо

اگر راست گویند گویند «ما

Ҳамаи ровӣ ва носих Носирем »

همه راوی و ناسخ ناصریم»