Ман дигарам ё дигар шудааст ҷаҳонам

من دگرم یا دگر شده‌است جهانم

Ҳаст ҷаҳонами ҳамон ва ман на ҳамонам

هست جهانم همان و من نه همانم

Тоаш ҳамеи ҷустам ӯ ба табъи ҳамеи ҷуст

تاش همی جستم او به طبع همی جست

Аз ман ва ман зу кунун ба табъи ҷаҳонам

از من و من زو کنون به طبع جهانم

Пас на ҳамонам ману ҷаҳон на ҳамон аст

پس نه همانم من و جهان نه همان است

Зонка ҷаҳон чун манаст ман чу ҷаҳонам

زانکه جهان چون من است من چو جهانم

Олами кон буду маниши зар ва кунун ман

عالم کان بود و منش زر و کنون من

Зари суханро ба нафаси нотиқаи конам

زر سخن را به نفس ناطقه کانم

эй аҷабии халқро чаҳ буд ки айдун

ای عجبی خلق را چه بود که ایدون

Сахт битарсанд май зи ному нишонам ?

سخت بترسند می ز نام و نشانم؟

Об касе рехта нашуд зпии ман

آب کسی ریخته نشد زپی من

Нон ба ситами ман ҳамеи зи каси нстонм

نان به ستم من همی ز کس نستانم

Ҳеҷ ҷавонро ба қаҳр пер накардам

هیچ جوان را به قهر پیر نکردم

Пас ба чаҳ душман шуданд перу ҷавонам ?

پس به چه دشمن شدند پیر و جوانم؟

Хутбаи нҷстм ба Кошғар на ба Бағдод

خطبه نجستم به کاشغر نه به بغداد

Бад ба чаҳ гуяд ҳамеи хлиФту хонум ?

بد به چه گوید همی خلیفت و خانم؟

Гар тамаъӣ нестам ба хӯн ва ба мурдор

گر طمعی نیستم به خون و به مردار

Чунки чунин душманон шуданд сгонм ?

چونکه چنین دشمنان شدند سگانم؟

?герат нахонам мдиҳ , ту ки амӣрӣ

گرت نخوانم مدیح، تو که امیری

Низ ба меҳмону хон хеш махонам

نیز به مهمان و خان خویش مخوانم

Гар ту бихонӣ маро , амир надонамат

گر تو بخوانی مرا، امیر ندانمت

Варат бихонам мдиҳ , марди мдонм

ورت بخوانم مدیح، مرد مدانم

Номаи озодӣ омадааст сӯии ман

نامهٔ آزادی آمده است سوی من

Пинҳон дар дили зхолқи дилу ҷонам

پنهان در دل زخالق دل و جانم

Банди зи ман баргирифта омад , азин аст

بند ز من برگرفته آمد، ازین است

Коичи нҷбнди ҳаме ба пеши миёнам

کایچ نجبند همی به پیش میانم

То ба ман ин миннат аз худоӣ напайваст

تا به من این منت از خدای نپیوست

Банда ҳаме доштӣ фалону фалонам

بنده همی داشتی فلان و فلانم

Ранҷу ъноӣ ҷаҳон кашидам ва акнӯн

رنج و عنای جهان کشیدم و اکنون

Низ нтобад сӯии ъноши Аннанам

نیز نتابد سوی عناش عنانم

Ту ки ндоняш ҳам бирав сипас ӯ

تو که ندانیش هم برو سپس او

Ман ки бдонстмш чигуна надонам ?

من که بدانستمش چگونه ندانم؟

Сифла нагардад мутӣъ тоаш наронӣ

سفله نگردد مطیع تاش نرانی

Сифлаи ҷаҳонро азин ҳамеша баронам

سفله جهان را ازین همیشه برانم

Сифлаи ҷаҳонро ба сифлагони бспрдм

سفله جهان را به سفلگان بسپردم

Кӯ ба сароиши чунонкӣ зу ба фиғонам

کو به سرایش چنانکه زو به فغانم

эй талабидаи ҷаҳони марои матлаби ҳеҷ

ای طلبیده جهان مرا مطلب هیچ

Гум шудаи ингор аз миёну кронм

گم شده انگار از میان و کرانم

Ту ба шитоб аз пас замонаи дуоне

تو به شتاب از پس زمانه دوانی

Ман ба сутур аз дар замонаи румонам

من به ستور از در زمانه رمانم

На чу ман аз ғам ба дами ту бод хазоне

نه چو من از غم به دم تو باد خزانی

На чу ту ман мадҳи гӯии ҳасани хазонам

نه چو تو من مدح‌گوی حسن خزانم

Вонкаҳи даҳони ту хуш бадв шавад ва тар

وانکه دهان تو خوش بدو شود و تر

Хушк кунад бод ӯ зи бими даҳонам

خشک کند باد او ز بیم دهانم

Рӯзи надомати зи бад басаст надимам

روز ندامت ز بد بس است ندیمم

Шаб ба ибодати қарин басаст қиронам

شب به عبادت قرین بس است قرانم

эй ҳамаи сола ?данон бигард ?данон дар

ای همه ساله دنان بگرد دنان در

Ман на бигард днонм ва на днонм

من نه بگرد دنانم و نه دنانم

Ман ки зхўни ҳусайни пурғаму дардам

من که زخون حسین پرغم و دردم

Шод чигуна кунанд хӯни рзонм ?

شاد چگونه کنند خون رزانم؟

Аз ту бад-ӣн корҳо бимонадам шояд

از تو بدین کارها بماندم شاید

Гарчи нишоед ҳаме ки аз ту бимонам

گرچه نشاید همی که از تو بمانم

Ман зи ту даврам чу ҳарчӣ кард зи афъол

من ز تو دورم چو هرچه کرد ز افعال

Дасту забонат , накард дасту забонам

دست و زبانت، نکرد دست و زبانم

Нафаси латифами раҳо шудааст агар чанд

نفس لطیفم رها شده‌است اگر چند

Зер замонаст ин касифу гаронам

زیر زمان است این کثیف و گرانم

Сӯии ҳакямон Фриштаҳаст равонам

سوی حکیمان فریشته است روانم

Врчаҳ ба чашми ту мардумаст аёнам

ورچه به چشم تو مردم است عیانم

Ҳайкали ман дони илми Фриштгон ро

هیکل من دان علم فریشتگان را

Врчаҳ ба имгони зи шари деви ниҳонам

ورچه به یمگان ز شر دیو نهانم

Малики сулаймон агар бабради яке дев

ملک سلیمان اگر ببرد یکی دیو

Бо сипаҳии дев , ман чаҳкард тавонам ?

با سپهی دیو، من چه کرد توانم؟

Бар рамаи илми хор дар шаби ?дане

بر رمهٔ علم خوار در شب دنیی

Аз қабл Мӯсои замонаи шубонам

از قبل موسی زمانه شبانم

Ҳеҷ шубон беАсо ва коса набошад

هیچ شبان بی‌عصا و کاسه نباشد

Косаи ман дафтар ва Асост лисонам

کاسهٔ من دفتر و عصاست لسانم

Нони шариъати хурӣ чу пеши ман оӣӣ

نان شریعت خوری چو پیش من آئی

Нарми бёғштаҳи зери шери баёнам

نرم بیاغشته زیر شیر بیانم

эй басӯи хеш карда сӯрати ман зишт

ای بسوی خویش کرده صورت من زشت

Ман на чунонам ки мебаранд гумонам

من نه چنانم که می‌برند گمانم

Оинаам ман , агар ту зиштии зиштам

آینه‌ام من، اگر تو زشتی زشتم

Вари ту нкўӣӣ накӯаст сӯрату сонам

ور تو نکوئی نکوست صورت و سانم

Илми биомузи томи олами ёбӣ

علم بیاموز تام عالم یابی

Теғи гуҳардори шӯ ки миннати Фсонм

تیغ گهردار شو که منت فسانم

Дар суханами тухми мардумӣ бсрштаҳ аст

در سخنم تخم مردمی بسرشته است

Дасти худои ҷаҳони эмоми замонам

دست خدای جهان امام زمانم

Зери дарахти ман ой агарат мурод аст

زیر درخت من آی اگرت مراد است

Ки ти зибри шох мардумӣ бинишонам

که‌ت زبر شاخ مردمی بنشانم

Кишти хирадро ба боғи дайни ҳақи андар

کشت خرد را به باغ دین حق اندر

Тоза кунам каз сухан чу оби равонам

تازه کنم کز سخن چو آب روانم

Вар биншинад бирав ғубори шаётин

ور بنشیند برو غبار شیاطین

Гирд ба пандӣ чу дар азуи бФшонм

گرد به پندی چو در ازو بفشانم

Деви ҳгрзи об рӯй ман набард зонк

دیو هگرز آب‌روی من نبرد زانک

Рӯй бадв дорад об дода синонам

روی بدو دارد آب داده سنانم

Тири марои ҷуз сухан набошад пайкон

تیر مرا جز سخن نباشد پیکان

Тири қаламро бенон басаст камонам

تیر قلم را بنان بس است کمانم

Гар адуии ман ба машриқаст зи мағриб

گر عدوی من به مشرق است ز مغرب

Тири худ осони бадв равон бирасонам

تیر خود آسان بدو روان برسانم