Ба чаҳ монад ҷаҳони магар ба сароб

به چه ماند جهان مگر به سراب

Сипас ӯ ту чун дуӣ ба шитоб ?

سپس او تو چون دوی به شتاب؟

Чун шдстнди халқи ғарраи бадв

چون شدستند خلق غره بدو

Ҳамаи хираду бузургу кӯдаку шоб ?

همه خرد و بزرگ و کودک و شاب؟

Зонка мадҳуш гаштаанд ҳама

زانکه مدهوش گشته‌اند همه

Андари ин хаймаи чаҳор таноб

اندر این خیمهٔ چهار طناب

Гар надидӣ танобҳоаш , бибин

گر ندیدی طناب‌هاش، ببین

Ҷумлагии хоку боду оташу об

جملگی خاک و باد و آتش و آب

Бар мисоли яке плитаҳ шудӣ

بر مثال یکی پلیته شدی

Чанд гардӣ ба сояу маҳтоб ?

چند گردی به سایه و مهتاب؟

Аз чаҳ шуд ҳамчуи ресмони куҳан

از چه شد همچو ریسمان کهن

Он сари сабзу тозаи ҳамчуи сдоб

آن سر سبز و تازه همچو سُداب

Хуши хуши ин гандаи пер берун кард

خوش خوش این گَنده‌پیر بیرون کرد

Аз даҳони ту дарҳои хўшоб

از دهان تو درّهای خوشاب

Вони ниқоби ақиқи ранги ту ро

وآن نقاب عقیق‌رنگ تو را

Кард хуши хуш ба зари ноби хизоб

کرد خوش خوش به زرّ ناب خضاب

Чанд гуфтӣ ва бар рубоб задӣ

چند گفتی و بر رباب زدی

Ғазали дъд бар сифоти рубоб

غزل دعد بر صفات رباب

Бас кун аз қиссаи рубоби кнўнк

بس کن از قصهٔ رباب کنونک

Зард ва нолон шудӣ чу равад рубоб

زرد و نالان شدی چو رود رباب

Чун набинӣ ки май бдрндт

چون نبینی که می‌بدرّندت

Тамаъу ҳирсу хуии бад чу клоб ?

طمع و حرص و خوی بد چو کلاب؟

Пас хешат кашид панҷаи сол

پس خویشت کشید پنجه سال

Бар умеди шаробу оби сароб

بر امید شراب و آب سراب

Гар нае маст , вақт он омад

گر نه‌ای مست، وقت آن آمد

Ки бадонеи саробро зи шароб

که بدانی سراب را ز شراب

Ҳама бигузашт бар ту пок чу бод

همه بگذشت بر تو پاک چو باد

Молу малику тани дурусту шабоб

مال و ملک و تن درست و شباب

Венаи ситамгари ҷаҳон ба шер бишуст

وین ستمگر جهان به شیر بشست

Бар биногваши ҳоти пари ғроб

بر بناگوش‌هات پرّ غراب

Монадӣ акнӯн хаҷал , чу он муфлис

ماندی اکنون خجل، چو آن مفلس

Ки ба шаб ганҷ бинад андари хоб

که به شب گنج بیند اندر خواب

Чашмат аз хоб биҳшӣ бигушоӣ

چشمت از خواب بیهشی بگشای

Хештанро биҷавӣу андрёб

خویشتن را بجوی و اندریاب

Сипас дайни даруни шӯ эй харгӯш

سپس دین درون شو ای خرگوش

Ки ба парвоз бар шудааст уқоб

که به پرواز بر شده‌است عقاب

Ҳар замон баркашад ба боми баланд

هر زمان برکشد به بام بلند

Зини сияҳи чоҳи жарфати ин дулоб

زین سیه چاه ژرفت این دولاب

Онгаҳят эй писар надорад суд

آنگهیت ای پسر ندارد سود

Бо тан хеш кард ҷангу итоб

با تن خویش کرد جنگ و عتاب

Ҳама он кун кигар бпрсндт

همه آن کن که گر بپرسندت

Зон туоне дуруст дод ҷавоб

زان توانی درست داد جواب

Гар битарсӣ зи тофтаи дӯзах

گر بترسی ز تافته دوزخ

Аз раҳи тоъати худои мтоб

از ره طاعت خدای متاب

Сӯй ӯ тоб каз гуноҳ бадваст

سوی او تاب کز گناه بدوست

Халқро поки бозгашту мтоб

خلق را پاک بازگشت و متاب

Гунаҳи нобро зи номаи хеш

گنه ناب را ز نامهٔ خویش

Поки бистар ба дайни холиси ноб

پاک بستر به دین خالص ناب

зи оташи ҳирсу озу ҳизуми макр

ز آتش حرص و آز و هیزم مکر

Дили нигаҳи дор ва чун танури мтоб

دل نگه‌دار و چون تنور متاب

Котши оз чун фурӯхта шуд

کآتش آز چون فروخته شد

Кард боядат рӯй хеши кабоб

کرد بایدْت روی خویش کباب

Нек бингар ба рӯзномаи хеш

نیک بنگر به روزنامهٔ خویش

Дар мпимои хоку хас ба хароб

در مپیمای خاک و خس به خراب

Бо тани худ ҳисоб хеш бикун

با تن خود حساب خویش بکن

Гар мақарӣ ба рӯзи ҳашару ҳисоб

گر مقرّی به روز حشر و حساب

Ба ҳарому хато чу нодонон

به حرام و خطا چو نادانان

Мафруш эй писари ҳалолу савоб

مفروش ای پسر حلال و صواب

Мурғи дарвеш бе гуноҳи мгир

مرغ درویش بی‌گناه مگیر

Ки бигирад туро уқоби уқоб

که بگیرد تو را عُقاب عِقاب

эй супурдаи Аннани дил ба хато

ای سپرده عنان دل به خطا

Танати ободу дили харобу ибоб

تنت آباد و دل خراب و یباب

Бар хатоҳо магар худоӣ накард

بر خطاها مگر خدای نکرد

Бо ту андари китоби хеши хитоб ?

با تو اندر کتاب خویش خطاب؟

Ҳамчуи гиреҳгон рубуданати пешаи сет

همچو گرگان ربودنت پیشه‌ست

Нисбатии дорӣ аз клобу зӣоб

نسبتی داری از کلاب و ذئاب

Хуии гиреҳгон ҳаме кунӣ пайдо

خوی گرگان همی کنی پیدا

Гарчи пӯшидае ҷасад ба сёб

گرچه پوشیده‌ای جسد به ثیاب

Дар сёби рабӯда аз дарвеш

در ثیاب ربوده از درویش

Кӣ ба даст оядат биҳишту савоб

کی به دست آیدت بهشت و ثواب

Корҳои чап ва блоиаҳ макун

کارهای چپ و بلایه مکن

Ки ба даст чапат диҳанд китоб

که به دست چپت دهند کتاب

Тухм агар ҷӯ буд ҷӯи орад бар

تخم اگر جو بود جو آرد بر

Бача санҷоб зояд аз санҷоб

بچه‌سنجاب زاید از سنجاب

Худ набинӣ магари азобу ъно

خود نبینی مگر عذاب و عنا

Чун нмоӣии марои ъноу азоб

چون نمائی مرا عنا و عذاب

Чун аз он рӯзи брниндишӣ

چون از آن روز برنیندیشی

Ки бурӣда шавад дарави ансоб ?

که بریده شود درو انساب؟

Вондрў бар гуноҳи кор , ба адл

واندرو بر گناه‌کار، به عدل

Қатра ноед магари балои зи саҳоб

قطره ناید مگر بلا ز سحاب

Чунки аз хайли деви нгризӣ

چونکه از خیل دیو نگریزی

Дар ҳисори мусаббиби алосбоб ?

در حصار مسبب الاسباب؟

Бар паии асп Ҷабраил бирав

بر پیِ اسپ جبرئیل برو

То нагирадат деви зери рикоб

تا نگیردت دیو زیر رکاب

Бас намондааст коФтоби худоӣ

بس نمانده‌است کآفتاب خدای

Сар ба мағриб бурун кунад зҳҷоб

سر به مغرب برون کند زحجاب

Ту зи ғавғои оммаи як чанде

تو ز غوغای عامه یک چندی

Хештанро ҳазар куну мштоб

خویشتن را حذر کن و مشتاب

Сипас ёри бад намоз макун

سپس یار بد نماز مکن

Ки бихуфтааст мор дар миҳроб

که بخفته است مار در محراب

Ки шавад сахти зуди деви лъин

که شود سخت زود دیو لعین

Зери наълин Бутуроб , туроб

زیر نعلین بوتراب، تراب

Бар раҳи дайни ҳақ , пеш аз субҳ

بر ره دین حقّ، پیش از صبح

Хуши ҳамеи рӯ ба равшании маҳтоб

خوش همی رو به روشنی مهتاب

Андари ин раҳи зи шеъри ҳуҷҷати ҷӯй

اندر این ره ز شعر حجت جوی

Чу шӯии ташна бо ҷлоби гулоб

چو شوی تشنه با جلاب گلاب

Нав арӯсӣаст ин ки аз рӯйиш

نو عروسی است این که از رویش

Хотир ӯ фурӯ кашид ниқоб

خاطر او فرو کشید نقاب