эй тани тира агар шарифӣ агар дун

ای تن تیره اگر شریفی اگر دون

Нбсаҳи гардунӣу набераи гардун

نبسهٔ گردونی و نبیرهٔ گردون

Нест ба нисбати баси ифтихор ки ҳаргиз

نیست به نسبت بس افتخار که هرگز

Нбсаҳи гардун дун набӯд магари дун

نبسهٔ گردونِ دون نبود مگر دون

Онкӣ шарифаст ҳамчуи дун на ба таркиб

آنکه شریف است همچو دون نه به ترکیب

Аз раг ва мӯӣасту устихону пайу хӯн ?

از رگ و موی است و استخوان و پی و خون؟

Гар ту шарифӣу беҳтарии ту зи хуишон

گر تو شریفی و بهتری تو ز خویشان

Чунки барии сӯии хеши хеши шабихун ?

چونکه بری سوی خویشِ خویش شبیخون؟

Балки ба ҷонаст , на ба тан , шарафи мард

بلکه به جان است، نه به تن، شرفِ مرد

Нест ҷасадҳо ҳамаи магари гули мснўн

نیست جسدها همه مگر گِل مسنون

Тан садафаст эй писар , ба дайн ва ба дониш

تن صدف است ای پسر، به دین و به دانش

Ҷонати бпрўри дарав чу лؤлؤи макнун

جانت بپرور درو چو لؤلؤ مکنون

Аҳрўн аз илм шуд смр ба ҷаҳон дар

اهرون از علم شد سمر به جهان در

Гар ту биомузӣ , эй писар , тии аҳрўн

گر تو بیاموزی، ای پسر، توئی اهرون

Неку баду девӣу Фриштгӣ ро

نیک و بد و دیوی و فریشتگی را

Сӯй хирадманд ҳаст мояу қонӯн

سوی خردمند هست مایه و قانون

Модари девони яке Фриштаҳ бӯда аст

مادر دیوان یکی فریشته بوده است

Феъл бадаш кард зишту фосиқу малъун

فعل بدش کرد زشت و فاسق و ملعون

Роҳи ту зии хайру шар ҳар ду кушода аст

راه تو زی خیر و شرّ هر دو گشاده است

Хоҳӣ айдун гароӣу хоҳӣ айдун

خواهی ایدون گرای و خواهی ایدون

Деву фиришта ба хоку об дарун шуд

دیو و فرشته به خاک و آب درون شد

Дев муғелон шуду Фриштаҳи зайтӯн

دیو مغیلان شد و فریشته زیتون

Дод кун ар номи неки хоҳии азирок

داد کن ار نام نیک خواهی ازیراک

Номвар аз дод гашти шуҳраи Фаридун

نامور از داد گشت شهره فریدون

Ҳазли з кас машну ва магӯӣ азирок

هزل ز کس مشنو و مگوی ازیراک

Ақли туро душманаст ҳазл , чу ҳпиўн

عقل تو را دشمن است هزل، چو هپیون

Чанд бинолӣ ки бад шудааст замона ?

چند بنالی که بد شده‌است زمانه؟

Айби танат бар замонаи брФгнӣ чун ?

عیب تنت بر زمانه برفگنی چون؟

Ҳаргиз кӣ гуфт ин замона ки « бад кун » ?

هرگز کی گفت این زمانه که «بد کن»؟

Мафтӯн чунӣ ба қавли оммаи мафтӯн ?

مفتون چونی به قول عامهٔ مفتون؟

Ту шудае дигар , ин замона ҳамонаст ,

تو شده‌ای دیگر، این زمانه همان است،

Кӣ шавад эй бе хиради замонаи дигаргун ?

کی شود ای بی‌خرد زمانه دگرگون؟

Дил ба яқин эй писари хазина дайн аст

دل به یقین ای پسر خزینهٔ دین است

Чашми ту чун равзанасту гӯш чу прҳўн

چشم تو چون روزن است و گوش چو پرهون

Гавҳари дайн чун дар ин хазина наҳодӣ

گوهر دین چون در این خزینه نهادی

Равзану прҳўни рӯи ту сахт кун акнӯн

روزن و پرهون رو تو سخت کن اکنون

Равзану прҳўн чу бастаи гашт , хиёнат

روزن و پرهون چو بسته گشت، خیانت

Роҳи наёбади басӯии гавҳари мхзўн

راه نیابد بسوی گوهر مخزون

Мангар сӯии ҳарому ҷуз ҳақ машну

منگر سوی حرام و جز حق مشنو

То набарди деви дузди сӯии ту оҳўн

تا نبرد دیو دزد سوی تو آهون

Тавба кун аз ҳар бадӣ ба тарбияти дайн

توبه کن از هر بدی به تربیت دین

Ҷонат чу пероҳанасту тавба чу собӯн

جانت چو پیراهن است و توبه چو صابون

Зинда ба обанд зиндагон ки чунин гуфт

زنده به آبند زندگان که چنین گفت

Эзади субҳон бе чигуна ва бе чун

ایزد سبحان بی‌چگونه و بی‌چون

Ҳаркии мари ин обро надид , дар ин об

هرکه مر این آب را ندید، در این آب

Ташна чу Њорут монад ғарқа чу зўолнўн

تشنه چو هاروت ماند غرقه چو ذوالنون

Зинда набошад ҳақиқати онкии бимирад

زنده نباشد حقیقت آنکه بمیرد

Гарчи ба хок андарун набошад мадфӯн

گرچه به خاک اندرون نباشد مدفون

Зиндаи зи мо эй писар на ин тан хокӣ аст

زنده ز ما ای پسر نه این تن خاکی است

Сӯии паёмбар , на низ сӯии Флотўн

سوی پیامبر، نه نیز سوی فلاطون

Балки зи мо зиндау шарифу сухани гӯй

بلکه ز ما زنده و شریف و سخن گوی

Нест магари ҷон бар хуҷастау маймун

نیست مگر جان بر خجسته و میمون

Зинда ба оби худои хоҳии гаштан

زنده به آب خدای خواهی گشتن

На ту ба Ҷайҳуни мурда ва на ба Сайҳун

نه تو به جیحون مرده و نه به سیحون

Ҳар ки бад-ӣни оби мурда зинда шуд , ӯ ро

هر که بدین آب مرده زنده شد، او را

Зинда нахонд магар ки ҷоҳилу маҷнӯн

زنده نخواند مگر که جاهل و مجنون

Мардум агар зи оби мурда зинда бимонадӣ

مردم اگر ز آب مرده زنده بماندی

Халқ намардӣ ҳгрзи брлби Ҷайҳун

خلق نمردی هگرز بر لب جیحون

Оби худои онкии мурдаи зинда бадв кард

آب خدای آنکه مرده زنده بدو کرد

Он писар бе падари бародари шмъўн

آن پسر بی‌پدر برادر شمعون

Дар даҳани пок хеш дошт мари он ро

در دهن پاک خویش داشت مر آن را

Вази даҳанаши ҷуз ба дам наомад берун

وز دهنش جز به دم نیامد بیرون

Асли суханҳо дамаст сӯии хирадманд

اصل سخنها دم است سوی خردمند

Маънӣ , бошад сухан ба дам шудаи маъҷун

معنی، باشد سخن به دم شده معجون

Гар ба фусун зинда кард мурдаи масеҳо

گر به فسون زنده کرد مرده مسیحا

Ҷузи сухан хуб нест сӯии ман , афсун

جز سخن خوب نیست سوی من، افسون

Бингар некӯи ту , аз паии сухан , Идрӣс

بنگر نیکو تو، از پی سخن، ادریس

Чун ба макон алълӣ расед зи ҳомӯн

چون به مکان‌العلی رسید ز هامون

Гар ту биомузӣ эй писари сухани хуб

گر تو بیاموزی ای پسر سخن خوب

Хор шавад пеши ту хазонаи қорун

خوار شود پیش تو خزانهٔ قارون

Гарчи азизаст зари зарати надиҳади мейр

گرچه عزیز است زر زرت ندهد میر

Чун суханати хуб ва хуш наомаду мавзун

چون سخنت خوب و خوش نیامد و موزون

Гуфта доно чу моҳи нав ба фузун аст

گفتهٔ دانا چو ماه نو به فزون است

Гуфта нодони чунон куҳан шудаи ърҷўн

گفتهٔ نادان چنان کهن شده عرجون

Фазл тбрхўн наёфт синҷиди ҳаргиз

فضل طبرخون نیافت سنجد هرگز

Гарчи здидн чу синҷидаст тбрхўн

گرچه ز دیدن چو سنجد است طبرخون

Фазли сухан кӣ шиносад онкӣ надонад

فضل سخن کی شناسد آنکه نداند

Фазли асосу эмому ҳуҷҷату мозўн ?

فضل اساس و امام و حجت و ماذون؟

Табъи ту эй ҳуҷҷати хуросон дар зуҳд

طبع تو ای حجت خراسان در زهد

Дар ҳамеи дркшд ба риштаи ҳмидўн

دُرّ همی درکشد به رشته همیدون

Чун дилат аз Балх шуд ба имгон хурсанд

چون دلت از بلخ شد به یمگان خرسند

Пас чаҳ Фаридун ба сӯии ту чаҳ Фриғўн

پس چه فریدون به سوی تو چه فریغون