эй шудаи машғӯл ба кори ҷаҳон

ای شده مشغول به کار جهان

Ғарраи чроӣӣ ба ҷаҳони ҷаҳон ?

غره چرائی به جهان جهان؟

Пиги ҷаҳонӣ ту биандеш нек

پیگ جهانی تو بیندیش نیک

Сухра гирифтааст туро ин ҷаҳон

سخره گرفته است تو را این جهان

Аз пас хешат бадванд ҳаме

از پس خویشت بدواند همی

Гуҳи сӯии наврӯзу гуҳии зии хазон

گه سوی نوروز و گهی زی خزان

Гар ту на девӣ ба ҳамаи умри хеш

گر تو نه دیوی به همه عمر خویش

Аз пас ин деви чроӣии давон ?

از پس این دیو چرائی دوان؟

Пеши ту дар меравад ӯ кӣнаи вар

پیش تو در می‌رود او کینه‌ور

Ту зпс ӯ чаҳ дуӣ шодмон ?

تو زپس او چه دوی شادمان؟

Ҳеҷ натарсӣ ки туро ин наҳанг

هیچ نترسی که تو را این نهنگ

Ногуҳи як рӯз кашад дар даҳон ?

ناگه یک روز کشد در دهان؟

?герат ба мағзи андар ҳушасту рой

گرت به مغز اندر هوش است و رای

Рӯй бигардон зи дурӯғи замон

روی بگردان ز دروغ زمان

Озат ҳар рӯз ба фардо диҳад

آزت هر روز به فردا دهد

Ваъдаи чизе ки набошад чунон

وعدهٔ چیزی که نباشد چنان

Пери шиддат бар ғаму сахтӣу ранҷ

پیر شدت بر غم و سختی و رنج

Бар тамаъи роҳати шахси ҷавон

بر طمع راحت شخص جوان

Бар ту ба умед баӣ , рӯзи рӯз

بر تو به امید بهی، روز روز

Чарху замон май шимурди солиён

چرخ و زمان می‌شمرد سالیان

Душман туаст эй писари ин рӯзгор

دشمن توست ای پسر این روزگار

Нест ба ту дар тамаъаши ҷуз ба ҷон

نیست به تو در طمعش جز به جان

Каждум дорад басӣ аз баҳри ту

کژدم دارد بسی از بهر تو

Карда ниҳон зер хазу парниён

کرده نهان زیر خز و پرنیان

эй шудаи ғарра ба ҷаҳон , зинҳор

ای شده غره به جهان، زینهار

Коимн биншинӣ аз ин баданашон

کایمن بنشینی از این بدنشان

Ту ба дар ӯ шудаи зинҳори хоҳ

تو به در او شده زنهار خواه

Дашнаи ҳамеи молдт ӯ бар Фсон

دشنه همی مالدت او بر فسان

Чун ту басӣ хӯрдааст ин аждаҳо

چون تو بسی خورده است این اژدها

Ҳон ба ҳзрбоши зи дандонаш , ҳон !

هان به حذرباش ز دندانش، هان!

Номаи шоҳони аҷами пеши хоҳ

نامهٔ شاهان عجم پیش خواه

Як раҳ ва бар худ ба тааммул бихон

یک ره و بر خود به تامل بخوان

Кӯати Фаридуну куҷои киқбод ?

کوت فریدون و کجا کیقباد؟

Кӯати хуҷастаи илми Ковиён ?

کوت خجسته علم کاویان؟

Соми Наримони кӯ ва рустам куҷост

سام نریمان کو و رستم کجاست

Пешрави лашкари Мозандарон ?

پیشرو لشکر مازندران؟

Бобаки сосони кӯу кӯи Ардашер ?

بابک ساسان کو و کو اردشیر؟

Кӯаст ? на баҳром на Нӯшервон !

کوست؟ نه بهرام نه نوشیروان!

Ин ҳама бо хайлу ҳашам рафта анд

این همه با خیل و حشم رفته‌اند

На рама мондааст кунун на шубон

نه رمه مانده است کنون نه شبان

Раҳгузараст ин на сарои қарор

رهگذر است این نه سرای قرار

Дил манеҳ ӣнҷо ва маранҷон равон

دل منه اینجا و مرنجان روان

Эзади зии хеш ҳаме хондат

ایزد زی خویش همی خواندت

эй шудаи фитна ба замину замон

ای شده فتنه به زمین و زمان

Чанд чап ва рост битобӣ зи роҳ

چند چپ و راست بتابی ز راه

Чун нарӯй рост дар ин корвон ?

چون نروی راست در این کاروان؟

Чанд рабӯдӣу рбоӣӣ ҳануз

چند ربودی و ربائی هنوز

Тӯша дар ин раҳи зи фалону фалон ?

توشه در این ره ز فلان و فلان؟

Боки надорӣ ки дар ин раҳ ба зарқ

باک نداری که در این ره به زرق

Ки бифурӯшӣ бадали заъфарон

که بفروشی بدل زعفران

Фардои зини хоб чаҳ огаҳи шӯй

فردا زین خواب چه آگه شوی

Суд надорадат хурӯшу фиғон

سود نداردت خروش و فغان

Чунки наяндешӣ аз он рӯзи ҷамъ

چونکه نیندیشی از آن روز جمع

Конҷо бошанд киону маон ?

کانجا باشند کهان و مهان؟

Онҷои он рӯз нагирадат даст

آنجا آن روز نگیردت دست

На писар ва на падари меҳрбон

نه پسر و نه پدر مهربان

Зери гуноҳони гарону вабол

زیر گناهان گران و وبال

Сусти шиддати гардану пушту миён

سست شدت گردن و پشت و میان

Хира чаҳ гўӣии ту ки « бодӣаст ин

خیره چه گوئی تو که «بادی است این

Дар шикаму пушту миёнами равон ?

در شکم و پشت و میانم روان؟

Нест марои вақти заъифӣ ҳануз

نیست مرا وقت ضعیفی هنوز

Бишиканади инро шукру бодён »

بشکند این را شکر و بادیان»

Рӯй нахоҳӣ ки ба қибла кунӣ

روی نخواهی که به قبله کنی

Тот нахобанд чу таҳтаи ситон

تات نخوابند چو تخته ستان

Ҷуз ба гуҳи бозпасин дам задан

جز به گه بازپسین دم زدن

Аз ту нҷбнд ба шаҳодати забон

از تو نجبند به شهادت زبان

Чунки ба парҳез ва ба тавба , сабк

چونکه به پرهیز و به توبه، سبک

НФгнӣ аз гардани бори гарон ?

نفگنی از گردن بار گران؟

То ту яке хонаи нави сохтӣ

تا تو یکی خانهٔ نو ساختی

Яксараи ҳамсояи т бехону мон

یکسره همسایه‌ت بی‌خان و مان

Дар сипаҳи ҷаҳли басии тохтӣ

در سپه جهل بسی تاختی

Акнӯн як чанд гарон кун Аннан

اکنون یک چند گران کن عنان

Деви қарини ту чаро гашт агар

دیو قرین تو چرا گشت اگر

Дил ба гумон нест туро дар қирон

دل به گمان نیست تو را در قران

Гар ба гумонеи зи қирони Карим

گر به گمانی ز قران کریم

Худ бабрии кайфар аз ин бадгумон

خود ببری کیفر از این بدگمان

Суд надорадат пушаймон шудан

سود نداردت پشیمان شدن

Худ шавад он рӯзи гумонати аён

خود شود آن روز گمانت عیان

Ҷони ту аз баҳри ибодат шуда аст

جان تو از بهر عبادت شده است

Баста дар ин хонаи пари устихон

بسته در این خانه پر استخوان

Кон туаст эй тану тоъати гуҳар

کان تو است ای تن و طاعت گهر

Гавҳар берун кун аз ин тираи кон

گوهر بیرون کن از این تیره کان

Ҷонат саворасту танати асп ӯ

جانت سوار است و تنت اسپ او

Ҷуз ба сӯии хайру салоҳаши марон

جز به سوی خیر و صلاحش مران

Худ сипас орзӯии тани Марв

خود سپس آرزوی تن مرو

Чун хараи бад сипас мокиён

چون خره بد سپس ماکیان

Гетии дарёу танат киштӣ аст

گیتی دریا و تنت کشتی است

Умри ту бодаст ва ту бозоргон

عمر تو باد است و تو بازارگان

Ин ҳама мояаст ки гуфтам ту ро

این همه مایه است که گفتم تو را

Моя ба бод аз чаҳ диҳии ройгон

مایه به باد از چه دهی رایگان

эй писари хусрав ҳикмат бигӯ

ای پسر خسرو حکمت بگو

Тот буд тоқат ва туаш ва тавон

تات بود طاقت و توش و توان

эй ба хуросон дар симурғи вор

ای به خراسان در سیمرغ‌وار

Номи ту пайдоу тани ту ниҳон

نام تو پیدا و تن تو نهان

Дар сипаҳи илми ҳақиқати ту ро

در سپه علم حقیقت تو را

Тир каломасту забонати камон

تیر کلام است و زبانت کمان

Рӯзу шаб аз баҳри сухан ҳамчунин

روز و شب از بحر سخن همچنین

Дар ҳамеи ҷӯйу ҳамеи барфашон

در همی جوی و همی برفشان

То зи ту мирос бимонад сухан

تا ز تو میراث بماند سخن

Чун биравӣ зии сафари ҷовдон

چون بروی زی سفر جاودان

Хез ба фармони эмоми ҷаҳон

خیز به فرمان امام جهان

Баркаш дар баҳри сухани бодбон

برکش در بحر سخن بادبان