Бар ҷустани муроди дил эй мискин
بر جستن مراد دل ای مسکین
Чавгонати гашти пушту рухони парчин
چوگانت گشت پشت و رخان پرچین
Бисёр тохтӣ ба мурод , акнӯн
بسیار تاختی به مراد، اکنون
Зини мураккаби муроди фурӯ на зин
زین مرکب مراد فرو نه زین
То кӣ кашӣ ба нозу гшии доман
تا کی کشی به ناز و گشی دامن
Домани яке зноз ва гшӣ барчин
دامن یکی زناز و گشی برچین
Ёд омад ончӣ миннат бигуфтам дай
یاد آمد آنچه منت بگفتم دی
Кин даҳр кин кашад зи ту нодон , кин
کاین دهر کین کشد ز تو نادان، کین
Аз суҳбати замона бе ҳосил
از صحبت زمانهٔ بیحاصل
Ҳосил кунун биор , чаҳ дорӣ ? ҳин
حاصل کنون بیار، چه داری؟ هین
Дунё ва дайн шуданд зи ту зеро
دنیا و دین شدند ز تو زیرا
Дунё наёфтӣу нҷстии дайн
دنیا نیافتی و نجستی دین
Зебо ба дайн шудааст чунин дунё
زیبا به دین شدهاست چنین دنیا
Онро биҷавӣ агарат бибояд ин
آن را بجوی اگرت بباید این
Дайни буи анбарасту ҷаҳони анбар
دین بوی عنبر است و جهان عنبر
Бе буии хуш чаҳ анбар ва чаҳ саргин
بیبوی خوش چه عنبر و چه سرگین
Дунёи арӯс вор биорояд
دنیا عروسوار بیاراید
Пешат чу ёфт аз ту ба дайни кобӣн
پیشت چو یافت از تو به دین کابین
Аз хар ба дайн шудааст ҷудои мардум
از خر به دین شدهاست جدا مردم
Шинро се нуқта кард ҷудо аз син
شین را سه نقطه کرد جدا از سین
Сурхаст қанд чун рхпини лекин
سرخ است قند چون رخپین لیکن
Шириняш ҷудо кунад аз рхпин
شیرینیش جدا کند از رخپین
Дайнаст ҷони ҷони ту , то ҷон ро
دین است جان جان تو، تا جان را
Ҷон навай з дайн надиҳӣ манишин
جان نوی ز دین ندهی منشین
Парчин шавад зи дарди рух бе дайн
پرچین شود ز درد رخ بیدین
Чун гирд худ кунӣ ту зи дайни парчин
چون گرد خود کنی تو ز دین پرچین
Дилсӯз чанд буд ҳамеи хоҳӣ
دلسوز چند بود همی خواهی
Хира бар ин хасиси тан эй мискин ?
خیره بر این خسیس تن ای مسکین؟
Зиндон ҷон туаст тан эй нодон
زندان جان توست تن ای نادان
Тимори кор ӯ чаҳ хурии чандин ?
تیمار کار او چه خوری چندین؟
Танин туаст танат ҳазар кун зу
تنین توست تنت حذر کن زو
Зеро бихӯрад хоҳадат ин танин
زیرا بخورد خواهدت این تنین
Ту бар мурод ӯ ба чаҳ май тозӣ
تو بر مراد او به چه میتازی
Гоҳе ба чину гоҳ ба қстнтин ?
گاهی به چین و گاه به قسطنطین؟
Бингар ки чист баста дар ин зиндон
بنگر که چیست بسته در این زندان
Зиндау равон ба чист чунин ин тин
زنده و روان به چیست چنین این طین
Некӯ бибин ки рӯй куҷои дорӣ
نیکو ببین که روی کجا داری
Як сӯи Фгни зи чашми хиради кӯи байн
یک سو فگن ز چشم خرد کو بین
Багазин тариқи ҳикмату мари тан ро
بگزین طریق حکمت و مر تن را
Бар дайн ва бар ҷону хиради мгзин
بر دین و بر جان و خرد مگزین
Некӯи нигари дарин кӯ накӯ ноед
نیکو نگر درین کو نکو ناید
Аз кӯҳи қофи ҷғдиро болин
از کوه قاف جغدی را بالین
Гар нест маст мағзат бишносӣ
گر نیست مست مغزت بشناسی
Зари муҷаррад аз дирами рўӣин
زر مجرد از درم روئین
Ҷустии басии зи баҳри тани ҷоҳил
جستی بسی ز بهر تن جاهل
Сқмўнёу трбду аФснтин
سقمونیا و تربد و افسنتین
Дил дар нишоти баста ва тан дода
دل در نشاط بسته و تن داده
Гоҳе ба меҳру гоҳ ба фарвардин
گاهی به مهر و گاه به فروردین
Гуфтӣ магар ки давр набояд шуд
گفتی مگر که دور نباید شد
Зини талху шӯру чарбу хушу ширин
زین تلخ و شور و چرب و خوش و شیرین
Охир вафо накард ҷаҳон бо ту
آخر وفا نکرد جهان با تو
Бронгбинти рехти чунин ғуслин
برانگبینت ریخت چنین غسلین
Ин буд хуии пешини олам ро
این بود خوی پیشین عالم را
Кӣ боз гардад ӯ зи хуии пешин
کی باز گردد او ز خوی پیشین
Ва акнӯн зи хуй ӯ чу шудӣ огаҳ
و اکنون ز خوی او چو شدی آگه
Бар дам ба ҷони хеши яке ёсин
بر دم به جان خویش یکی یاسین
Дасти алоҷи ҷони сухани дон бар
دست علاج جان سخن دان بر
Сӯии Наими тоби раҳ аз сҷин
سوی نعیم تاب ره از سجین
Кундӣ макун , бикун чу хирадмандон
کندی مکن، بکن چو خردمندان
Сафрои ҷаҳлро ба хиради таскин
صفرای جهل را به خرد تسکین
Зон дев бевафо чу шудӣ навмед
زان دیو بیوفا چو شدی نومید
Акнӯн бигир домани ҳўролъин
اکنون بگیر دامن حورالعین
Бар тахти илм ва ҳикмат бинишонаш
بر تخت علم و حکمت بنشانش
Вази панди гӯшвори куниши заррин
وز پند گوشوار کنش زرین
Илмаст кимиёии ҳамаи шодӣ
علم است کیمیای همه شادی
Айдун ҳаме кунад хирадами талқин
ایدون همی کند خردم تلقین
Бо нури моҳ шаб набӯд торӣ
با نور ماه شب نبود تاری
Бо илми ҳақ дил набӯд ғамгин
با علم حق دل نبود غمگین
Мисатони сухани магар ки ҳамаи сахта
مستان سخن مگر که همه سخته
Зеро сухан зарасту хиради шоҳин
زیرا سخن زر است و خرد شاهین
Мисатони сухани газофа ва чун мисатон
مستان سخن گزافه و چون مستان
Гар хар на Эй макун камари нолин
گر خر نهای مکن کمر نالین
Гар гавҳари суханати ҳаме бояд
گر گوهر سخنت همی باید
Аз дайн чароғ кун зи хиради митин
از دین چراغ کن ز خرد میتین
Онгаҳ яқин бидон ки бурун ояд
آنگه یقین بدان که برون آید
Аз кӯҳи ман биҷои гуҳари парвин
از کوه من بجای گهر پروین
Гар дар шавад хирад ба дили санадон
گر در شود خرد به دل سندان
Шамшоди азуи буруни дамади андари ҳайн
شمشاد ازو برون دمد اندر حین
эй хондаи кутуб ва карда равшани дил
ای خوانده کتب و کرده روشن دل
Бастаи зълму ҳикмату панди озин
بسته زعلم و حکمت و پند آذین
Ашъори панду зуҳд басӣ гуфта аст
اشعار پند و زهد بسی گفتهاست
Ин тираи чашми шоири равшани байн
این تیره چشم شاعر روشنبین
Он хонда Эй бихон сухани ҳуҷҷат
آن خواندهای بخوان سخن حجت
Рангин ба ранги маънӣу панди огӣн
رنگین به رنگ معنی و پند آگین
Гар дар намоз шеъраш бархонӣ
گر در نماز شعرش برخوانی
Рӯҳ аломин кунад сипасат омин
روحالامین کند سپست آمین
Ҳуҷҷат ба шеъри зуҳди маноқиби ҷуз
حجت به شعر زهد مناقب جز
Бар ҷон носибӣ назанад жўпин
بر جان ناصبی نزند ژوپین