Дар дилам то ба саҳаргоҳи шаби дӯшин

در دلم تا به سحرگاه شب دوشین

Ҳеҷ норомиди ин хотири равшани байн

هیچ نارامید این خاطر روشن بین

Гуфт : бингар ки чаро менигарад гардун

گفت: بنگر که چرا می‌نگرد گردون

Ба ду сад чашм дар ин тираи замини чандин

به دو صد چشم در این تیره زمین چندین

Хокро қурсаи хуршеди ҳамеи дарзад

خاک را قرصهٔ خورشید همی درزد

Рӯз то шом ба зар об зада жўпин

روز تا شام به زر آب زده ژوپین

Вази гуҳи шоми бипушад ба сияҳи чодар

وز گه شام بپوشد به سیه چادر

То ба ҳангоми саҳар рӯй худ ин мискин

تا به هنگام سحر روی خود این مسکین

Рӯзи рахшон сипас тираи шубон , гўӣӣ

روز رخشان سپس تیره شبان، گوئی

Офаринаст равон бар асари нафрин

آفرین است روان بر اثر نفرین

Хокро шӯии ҳамин дӯст ки ме зояд

خاک را شوی همین دوست که می‌زاید

Шӯру талху хубу зишту туршу ширин

شور و تلخ و خوب و زشت و ترش و شیرین

Гум азин шуд раҳи Монӣ ки зики гавҳар

گم ازین شد ره مانی که زیک گوهر

Ба яке сонеъ ноед шукру рхпин

به یکی صانع ناید شکر و رخپین

Аз ду шӯ на зини бҷаҳи бача бурун ноед

از دو شو نه زین بجه بچه برون ناید

Ин ҷанин ноед , пўро , ва на он ҷанин

این جنین ناید، پورا، و نه آن جنین

Мива зинаст яке талх ва дигар ширин

میوه زین است یکی تلخ و دگر شیرین

Халқ аз инаст яке шод ва дигар ғамгин

خلق از این است یکی شاد و دگر غمگین

Тин агар шӯй набошадаш ба рӯзу шаб

طین اگر شوی نباشدش به روز و شب

Кӣ падедед зайтӯн ва на тин аз тин

کی پدید اید زیتون و نه تین از طین

На чу кофур шавад кӯҳ ба баҳмани моҳ

نه چو کافور شود کوه به بهمن ماه

На шавад дашт чу зангор ба фарвардин

نه شود دشت چو زنگار به فروردین

Кас надидааст чунин турфаи зношўӣӣ

کس ندیده است چنین طرفه زناشوئی

На зании ҳаргиз зодааст бад-ӣни ойин

نه زنی هرگز زاده است بدین آئین

Венаи хирадманду сухани гӯии биҳиштии ҷон

وین خردمند و سخن گوی بهشتی جان

Аз чаҳ мондааст чунин баста дар ин сҷин ?

از چه مانده است چنین بسته در این سجین؟

Зан ҷонаст тани тираи т , бо зиндон

زن جان است تن تیره‌ت، با زندان

Чанд хспӣ ? бингар нек ва накӯ биншин

چند خسپی؟ بنگر نیک و نکو بنشین

Умри худ хоб ҷаҳонаст , чаро хспӣ ?

عمر خود خواب جهان است، چرا خسپی؟

Бар сари хоби ҷаҳони хоб дигар мгзин

بر سر خواب جهان خواب دگر مگزین

Бе гумони гардӣ агар нек биандешӣ

بی‌گمان گردی اگر نیک بیندیشی

Ки бадал хуфтааст ин халқи ҳамаи ҳмгин

که بدل خفته است این خلق همه همگین

Гар касе ғуслин хӯрдааст ба мастӣ дар

گر کسی غسلین خورده است به مستی در

Ту ки ҳушёрӣ бар хира махӯр ғуслин

تو که هشیاری بر خیره مخور غسلین

Булбулу ҳудҳуд ва мурғанд , балӣ , лекин

بلبل و هدهد و مرغند، بلی، لیکن

Гул ҳаме ҷӯяд яке ва яке саргин

گل همی جوید یکی و یکی سرگین

Табъи ташарин ба чаҳ монад ба маи Нитсаон ?

طبع تشرین به چه ماند به مه نیسان؟

Гарчи дар сол буд Нитсаон бо ташарин

گرچه در سال بود نیسان با تشرین

Аз набиштааст на зи аўоз ва на аз маънӣ

از نبشته است نه ز اواز و نه از معنی

Сӯии ҳушёри дилони сайрин чу насрин

سوی هشیار دلان سیرین چو نسرین

То саҳаргаҳи зи бас андеша наҷуст аз ман

تا سحرگه ز بس اندیشه نجست از من

Сари ман ҷуз ки сари зонуии ман болин

سر من جز که سر زانوی من بالین

эй бародар , ба чунин роҳи даруни мураккаб

ای برادر، به چنین راه درون مرکب

Фкртт бояд ва аз ақли бадв бар зин

فکرتت باید و از عقل بدو بر زین

Ҷуз бар ин мураккабу зин , зин чаҳ зишту жарф

جز بر این مرکب و زین، زین چه زشت و ژرف

Ҷон доно нашавад бар фалаки парвин

جان دانا نشود بر فلک پروین

Даҳри танин хӯрандааст бар ин мураккаб

دهر تنین خورنده است بر این مرکب

Боядат ҷуст ба сад ҳиялат аз ин танин

بایدت جست به صد حیلت از این تنین

эй писар , ҷону танат ҳар ду зношўӣ анд

ای پسر، جان و تنت هر دو زناشوی‌اند

Шӯй ҷонасту занаши танату хиради кобӣн

شوی جان است و زنش تنت و خرد کابین

Зини зану шӯии бад-ӣни кобӣн , фарзандӣ

زین زن و شوی بدین کابین، فرزندی

Чаҳ ҳаме бояд , доне , ки бзоид ? дайн

چه همی باید، دانی، که بزاید؟ دین

Гар битарсӣ зи бало бар тани хешу ҷон

گر بترسی ز بلا بر تن خویش و جان

Ҳар дуро бояд карданати зи дайни парчин

هر دو را باید کردنت ز دین پرچین

Кимиёии зар дайнаст бадви зари шӯ

کیمیای زر دین است بدو زر شو

Кимиё нест чунин низ ба қстнтин

کیمیا نیست چنین نیز به قسطنطین

Нараҳад зи оташ на сим ва на миси ҷузи зар

نرهد ز آتش نه سیم و نه مس جز زر

Барраии зоташи дӯзах чу шудӣ заррин

برهی زاتش دوزخ چو شدی زرین

Тани бечораи т аз ин шӯй ҳаме ёбад

تن بیچاره‌ت از این شوی همی یابد

Ин ҳамаи зинату ороиш ва ин таҳсин

این همه زینت و آرایش و این تحسین

Ҷуфти ҷони ҳўролъини ҳам андари ҷон

جفت جان حورالعین هم اندر جان

Зонаши бртоът ваъдааст ба ҳўролъин

زانش برطاعت وعده است به حورالعین

Онки азуи хоки сияҳ ҳўролъин гашта аст

آنک ازو خاک سیه حورالعین گشته است

Ҳур азу ёбад дар хулди барин тазйин

حور ازو یابد در خلد برین تزیین

Ҷони ту гавҳар илмаст чунинаш эзад

جان تو گوهر علم است چنینش ایزد

Дар ту май аз қабл илм кунад таскин

در تو می از قبل علم کند تسکین

Мари туро дайни Муҳамад чу дабистон аст

مر تو را دین محمد چو دبستان است

Дайн кунад ҷони туро зиндау илми огӣн

دین کند جان تو را زنده و علم آگین

Талаб илмат фармуд расӯли ҳақ

طلب علمت فرمود رسول حق

Гар сафар бояд кардан ба мисли то чин

گر سفر باید کردن به مثل تا چین

Сӯии чини дайни ман роҳи биомузам

سوی چین دین من راه بیاموزم

Мари туро гар накунӣ рӯй чунин парчин

مر تو را گر نکنی روی چنین پرچین

Оли ёсини мари чинро Дуюмин чин аст

آل یاسین مر چین را دومین چین است

Ту ба чини Дуюмин шӯ на бидон пешин

تو به چین دومین شو نه بدان پیشین

Чини ту зоҳиру Мочӣн ба мисли ботин

چین تو ظاهر و ماچین به مثل باطن

Ту ба чин будӣ ва мондааст туро Мочӣн

تو به چین بودی و مانده‌است تو را ماچین

Ҷонат хокасту хиради тухми гулу лола

جانت خاک است و خرد تخم گل و لاله

Хокро тухми гул ва лола кунад рангин

خاک را تخم گل و لاله کند رنگین

Чун намудем ки тану ҷонати зан ва шӯй анд

چون نمودم که تن و جانت زن و شوی‌اند

Амалу илми падеди омада зону зин

عمل و علم پدید آمده زان و زین

Гар ҳаме орзӯ оядат арӯсии нав

گر همی آرزو آیدت عروسی نو

Дайни арӯсати басу дили хонау илми ойин

دین عروست بس و دل خانه و علم آئین

Роҳи зоҳир , псро , роҳ сутурон аст

راه ظاهر، پسرا، راه ستوران است

Носибӣ аз ман азинаст ҷигари пари кин

ناصبی از من ازین است جگر پر کین

зи оли ёсини хабараши не ва ба тақлидаш

ز آل یاسین خبرش نی و به تقلیدش

Бар сари сӯра ҳаме хонд ёу син

بر سر سوره همی خواند یا و سین

Ҳон ва ҳинш кунам аз ҳикмати азирои хар

هان و هینش کنم از حکمت ازیرا خر

Боз гардад зи раҳи каж ба ҳон ва ҳин

باز گردد ز ره کژ به هان و هین

Оби дарёро хуршед Биҷӯшанд

آب دریا را خورشید بجوشاند

То براردаши сӯии чарх ва шавад нӯшин

تا برآردش سوی چرخ و شود نوشین

Панди митин ва , дили нодон чун санг аст

پند میتین و، دل نادان چون سنگ است

Бар дили сангин аз панд сазад митин

بر دل سنگین از پند سزد میتین

Ҷуз ки бар сахта нагӯям суханӣ , зеро

جز که بر سخته نگویم سخنی، زیرا

Сухани ҳикмат зарасту хиради шоҳин

سخن حکمت زر است و خرد شاهین

Ҷуз ба талқин нараҳад бехирад аз тақлид

جز به تلقین نرهد بی‌خرد از تقلید

Ки чароғаст ба тақлиди даруни талқин

که چراغ است به تقلید درون تلقین

Ҳар киро оташ тақлид Биҷӯшанд

هر که را آتش تقلید بجوشاند

Марди доноаш ба тоўил диҳад таскин

مرد داناش به تاویل دهد تسکین

эй писар , гуфт дар ин шеъри туро ҳуҷҷат

ای پسر، گفت در این شعر تو را حجت

Ончӣ дил гуфт мар ӯро ба шаби дӯшин

آنچه دل گفت مر او را به شب دوشین