эй шаб тозон чу зи ҳиҷрони таноб

ای شب تازان چو ز هجران طناب

Иллати хобӣ ва туро нест хоб

علت خوابی و تو را نیست خواب

Макри ту саъбаст ки мардуми зи ту

مکر تو صعب است که مردم ز تو

Ҳаст дар ороми ту худ дар шитоб

هست در آرام تو خود در شتاب

Ҳаргизи норости ҷуз аз баҳри ту

هرگز ناراست جز از بهر تو

Чархи сари хеш ба дар хўшоб

چرخ سر خویش به دُر خوشاب

Ту чу яке зангии нохубу пер

تو چو یکی زنگی ناخوب و پیر

Духтаракони ту ҳамаи хубу шоб

دخترکان تو همه خوب و شاب

Зодан эшон зи ту , эй гандаи пер ,

زادن ایشان ز تو، ای گنده‌پیر،

Ҳаст шигифтӣ чу савоб аз уқоб

هست شگفتی چو ثواب از عِقاب

То ту нёӣӣ нанамоянд ҳеҷ

تا تو نیائی ننمایند هیچ

Духтаракони рўикҳо аз ҳиҷоб

دخترکان رویَک‌ها از حجاب

Рӯй заминро ту ниқобӣ валек

روی زمین را تو نقابی ولیک

Эшонро нест ниқобати ниқоб

ایشان را نیست نقابت نقاب

Чанд гурезии зи ҳўосл дар ин

چند گریزی ز حواصل در این

Қубба беравзану боб , эй ғроб ?

قبهٔ بی‌روزن و باب، ای غراب؟

Дар ту ҳаме перӣ ноед падед

در تو همی پیری ناید پدید

Зонка зи мардуми ту рбоӣии шабоб

زانکه ز مردم تو ربائی شباب

Об нае , чунки бишӯяд ҳаме

آب نه‌ای، چونکه بشوید همی

Шарми гн аз рӯй ту ба шарму об ?

شرم‌گن از روی تو به شرم و آب؟

Чанд ба сӯзан бишикастӣ табар !

چند به سوزن بشکستی تبر!

Чанд ба гунҷишк гирифтӣ уқоб !

چند به گنجشک گرفتی عقاب!

Чанд чу раъд аз ту бинолед дъд

چند چو رعد از تو بنالید دَعْد

Тоаш бихӯрадӣ ба фироқи рубоб ?

تاش بخوردی به فراق رباب؟

Чанд ки аз бим ту бигурехтанд

چند که از بیم تو بگریختند

Аз рамаи гуруснаи мишон , зӣоб ?

از رمهٔ گرسنه میشان، ذئاب؟

Шоҳи ҳабаш чун ту буд гар кунад

شاه حبش چون تو بود گر کند

Шамшер аз субҳу синон аз шаҳоб

شمشیر از صبح و سنان از شهاب

Чанд гузаштаи сетӣ бар ҷоҳилон

چند گذشته‌ستی بر جاهلان

Бар кафашони қҳФу миёни шани қҳоб

بر کفشان قحف و میان‌شان قحاب

Ҳурмати ту сахт бузургаст азонк

حرمت تو سخت بزرگ است ازانک

Дар ту дуоро бигушоӣанд боб

در تو دعا را بگشایند باب

эй ки ндонӣ ту ҳамеи қадари шаб

ای که ندانی تو همی قدر شب

Сӯра воллил бихон аз китоб

سورهٔ واللیل بخوان از کتاب

Қадари шаби андари шаб қадарасту бас

قدر شب اندر شب قدر است و بس

Бархон он сӯра ва маънӣ биёб

برخوان آن سوره و معنی بیاب

Ҳамчуи шаби дунёи дайнро шаб аст

همچو شب دنیا دین را شب است

Зулмат аз ҷаҳлу зи исёни саҳоб

ظلمت از جهل و ز عصیان سحاب

Халқ набинӣ ҳамаи хуфтаи зи илм

خلق نبینی همه خفته ز علم

Адл ниҳон гаштау фоши изтироб

عدل نهان گشته و فاش اضطراب

Инки ту бинӣ на ҳамаи мардманд

اینکه تو بینی نه همه مردمند

Балки зӣобнд ба зери сёб

بلکه ذئابند به زیر ثیاب

Карда зи баҳри ситаму ҷавру ҷанг

کرده ز بهر ستم و جور و جنگ

Чанг чу ншпил ва чу шамшер , ноб

چنگ چو نشپیل و چو شمشیر، ناب

Хонаи хумор чу қасри машйад

خانهٔ خمّار چو قصر مشید

Минбари вайрону масоҷиди хароб

منبر ویران و مساجد خراب

Мутриби қорун шуда бар роҳи ту

مطرب قارون شده بر راه تو

Мақарӣ бемояу алҳонаши ғоб

مقری بی‌مایه و الحانش غاب

Ҳоким дар хилвати хубон ба рӯз

حاکم در خلوت خوبان به روز

Ним шубони мӯҳтасиби андари шароб

نیم شبان محتسب اندر شراب

Хӯни ҳусайн он бичишад дар сабӯҳ

خون حسین آن بچشد در صبوح

Вена бихӯрад зи уштури солеҳи кабоб

وین بخورد ز اشتر صالح کباب

Ғарра машав гарчи ба овози нарм

غره مشو گرچه به آواز نرم

Арза кунад бар ту уқобу савоб

عرضه کند بر تو عِقاب و ثواب

Чун бихӯрад сотгнии ҳафт ҳашт

چون بخورد ساتگنی هفت هشت

Бо гулӯаш тоб надорад рубоб

با گلُوَش تاب ندارد رباب

Ин шаб дайнаст , набошад шигифт

این شب دین است، نباشد شگفت

Ним шубони бонгу фиғони клоб

نیم‌شبان بانگ و فغان کلاب

Гоҳи саҳар буд , кунун сахти зуд

گاه سحر بود، کنون سخت زود

Барзанад аз машриқи теғи офтоб

برزند از مشرق تیغ آفتاب

Тоза шавад сӯрати дайнро , ҷабин

تازه شود صورت دین را، جبین

Саҳл шавад шиъти ҳақро съоб

سهل شود شیعت حق را صعاب

Зери рикобу илми фотимӣ

زیر رکاب و علم فاطمی

Нарм шавад бехирадонро рқоб

نرم شود بی‌خردان را رقاب

Хок хуросон шавад аз хӯни дил

خاک خراسان شود از خون دل

Зер бар душмани ҷоҳили хизоб

زیر بر دشمن جاهل خضاب

Бар сари ҷҳол ба амри худоӣ

بر سر جهال به امر خدای

Мӯҳтасиб ӯ бикунади эҳтисоб

محتسب او بکند احتساب

Кар шавад ботил аз овози ҳақ

کرّ شود باطل از آواز حق

Кӯр кунад чашми хаторо савоб

کور کند چشم خطا را صواب

Чунки нахоҳӣ сипас шаст сол

چونکه نخواهی سپس شصت سال

эй мтғоФли зи тани худ ҳисоб ?

ای متغافل ز تن خود حساب؟

Сайд замона шудӣ ва дом туаст

صید زمانه شدی و دام توست

Мураккаби раҳвор ба симини рикоб

مرکب رهوار به سیمین رکاب

Чанд дар ин бодияи хушку зишт

چند در این بادیهٔ خشک و زشت

Ташна битозӣ ба умеди сароб ?

تشنه بتازی به امید سراب؟

Дунёи худ ҷусту нҷстии ту дайн

دنیا خود جست و نجستی تو دین

Чист ба дасти ту ҷуз аз боди ноб ?

چیست به دست تو جز از باد ناب؟

Гар набӯд пурсиши рстӣ , валек

گر نبود پرسش رستی، ولیک

?герат бипурсанд чаҳ дории ҷавоб ?

گرت بپرسند چه داری جواب؟

?герат хуш ояд сухани ман кунун

گرت خوش آید سخن من کنون

Раҳи зи биёбон ба сӯии шаҳри тоб

ره ز بیابان به سوی شهر تاب

Шаҳри улӯми онкӣ дар ӯ алии сет

شهر علوم آنکه در او علی‌ست

Маскани мискину мобу мноб

مسکن مسکین و مآب و مَناب

Ҳар чаҳ ҷуз аз шаҳр , биёбони шимур

هر چه جز از شهر، بیابان شمر

Бе бар ва беобу харобу ибоб

بی‌بر و بی‌آب و خراب و یبآب

Рӯй ба шаҳри ор ки инаст рӯй

روی به شهر آر که این است روی

То нФрибдти зи ғӯлони хитоб

تا نفریبدت ز غولان خطاب

Ҳар ки нтобад зи алӣ рӯй хеш

هر که نتابد ز علی روی خویش

Бе шаки азу рӯй битобад азоб

بی‌شک ازو روی بتابد عذاب

Ҷону тани ҳуҷҷати ту мари ту ро

جان و تن حجت تو مر تو را

Боди туроби қадам , эй Бутуроб

باد تراب قدم، ای بوتراب

Аз шарафи мадҳи ту дар коми ман

از شرف مدح تو در کام من

Гирд абирасту луобами гулоб

گرد عبیر است و لعابم گلاب